چناری‌که مغازه‌کفاش بود

من هم از کسانی هستم که به سفر و گردشگری علاقه زیادی دارم و هر وقت که فرصتی پیش می‌آید حتما از سفر رفتن استقبال می‌کنم و بیش از همه مایلم به دیدن جنگل و دریا و ابنیه قدیمی بروم.

اتفاقا علاقه‌ام به سفر با حرفه‌ام سازگاری دارد. یکی از خوبی‌های حرفه بازیگری، رفتن به مناطق مختلف برای یافتن لوکیشن‌های جدید و بازی در فیلم‌های مختلف است. این سفرها تجربه‌های باارزشی در اختیار من قرار داده است. در میان این سفرها، آب‌انبارها و آبراه‌هایی که در کیش درست کرده بودند، هنوز هم در ذهنم باقی مانده است. البته دیدنی‌های اصفهان و شیراز هم فراموش نشدنی است. در اطراف تهران نیز طالقان و زیاران در ذهنم جا خوش کرده‌اند، آنقدر که زیبایند. این دو منطقه را به خاطر بازی در فیلم سفر سنگ از آقای کیمیایی دیده‌ام. جالب است بدانید این ده پس از فیلمبرداری ما آباد شد. زیرا تا پیش از آن حتی برق نداشت. گرچه اکنون سال‌هاست از آن روزگار می‌گذرد و خیلی چیزها تغییر کرده‌ است.

این را هم بگویم که سفر کاری ویژگی‌های خاص خودش را دارد. گاهی اوقات آنقدر فرصت کم است که هیچ جا را نمی‌توان دید ولی بعضی اوقات زمان استراحت داریم و این بهترین فرصت برای دیدن آن شهر یا روستاست. در چنین مواقعی دیدن آن منطقه و ارتباط برقرار کردن با مردم و آشنایی با سنت‌ها و باورهایشان را بر استراحت ترجیح می‌دهم. زیرا هم صحبتی با مردم یکی از لذت‌های زندگی‌ام است، علاوه بر این که مرا در بازی کردن نقش‌هایم خصوصا نقش‌هایی که به منطقه خاصی مرتبط می‌شود، یاری می‌کند.‌ به نظرم ایران از جهاتی شباهت زیادی به ایتالیا دارد زیرا هر دو دیدنی‌های زیاد و غنی دارند و ما ایرانی‌ها باید بیش از اینها به جنبه‌های مختلف گردشگری کشور خود اعتبار بدهیم و رسیدگی کنیم. اگر در این مسیر برای جذب گردشگر کم‌کاری کنیم، هیچ کس جز خودمان مسئول نیست.

از اینها که بگذریم، وقتی جوان بودم، برای سفر رفتن دوست داشتم بدون هیچ تصمیم‌گیری خاصی یاعلی بگویم و راه بیفتم و بعد به سمت هر جایی که می‌طلبید و دلم هوایش را می‌کرد، بروم. ولی آن روزگار گذشته است. این زمان خوشی‌ها و سختی‌های خودش را دارد. نمی‌توان وقتی که قصدداری با خانواده به سفر بروی، یک یا علی بگویی و به راه بیفتی. در سفر جمعی هر کس دلش جای خاصی را می‌طلبد و همه باید با یکدیگر هماهنگ باشیم.