در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
«لامپ صد» نخستین ساخته بلند سینمایی سعید آقاخانی در سی و دومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و گرچه خیلی سرزبانها نیفتاد و به دلیل تراکم برنامههای جشنواره در سینمای رسانههای جمعی کمتر دیده شد، اما بعد از پایان جشنواره از سوی منتقدان و نویسندگان سینمایی به عنوان یک اثر موفق مورد ارزیابی قرار گرفت.
در واقع، آقاخانی هم مثل عطاران که با فیلم اول خود (خوابم میآد) رویکردی متفاوت از کارهای تلویزیونی خودش را ارائه داده بود، در «لامپ صد» سراغ مضمونی رفت که در هیچکدام از سریالهای تلویزیونیاش به عنوان نویسنده یا کارگردان تجربه نکرده بود و ساختاری را برای بیان این مضمون انتخاب کرد که به سینما نزدیکتر بود. نکته جالب این که گروهی از منتقدان و روزنامهنگاران در جشنواره امسال فیلم «لامپ صد» را دیده یا ندیده، «تلهفیلم» دانستند و عدهای دیگر، این نگاه را غلط ارزیابی کردند و گفتند که فیلم آقاخانی ساختاری سینمایی دارد و به حال و هوای آثار دیوید لینچ نزدیک است.
سعید آقاخانی در نخستین فیلم بلند سینمایی خود بدون رویکرد همیشگیاش به طنزپردازی صرف تلاش کرده قصهای جمع و جور را با بیان متناسب با سینما روایت کند. او قصه یک معتاد را روایت میکند که به شیشه وابسته است و تلاشی مذبوحانه برای ترک آن دارد. وی دنیای ذهنی او را با تصویر نامطلوب از توهمزایی و تحقیرش در جامعه به تصویرکشیده است.
آقاخانی توانسته با یک انتخاب درست، یک بازی متفاوت از محسن تنابنده در این نقش خاص بگیرد. تنابنده در لامپ صد بیش از همه فیلمهایی که در سالهای گذشته برایشان سیمرغ گرفته بود، تلاش کرده و به نظر میرسد یکی از بازیگرانی است که نقشآفرینیاش در جشنواره سی و دوم نادیدهگرفتهشد.
البته مهارت آقاخانی فقط به بازی گرفتن از بازیگران فیلمش محدود نمیشود. او در دکوپاژ، انتخاب زوایای دوربین، میزانسنهای سنجیده و فضاسازی لامپ صد، توان جالب توجهی از خود بهعنوان یک کارگردان سینما نشان داده و ایدههایش ناب و منحصر به فرد است (دقت کنید به ایده دود درون لامپها).
لامپ صد گرچه در بخش سودای سیمرغ این دوره از جشنواره فیلم فجر نبود و در بخش نگاه نو نیز در کمال تعجب به جمع نامزدها راه نیافت، اما فیلمی است که باید قدرش را دانست و میتوان آن را یک گام موفق و بلند در کارنامه سعید آقاخانی قلمداد کرد.
فیلمی که خلاقیتهای متن و کارگردانی آن با یک سلیقه سینمایی مناسب، ترکیب شده و میتوان آن را حاصل تجربههای مفید قصهگویی آقاخانی در کارهای تلویزیونیاش و شناخت او از رسانه سینما دانست؛ فیلمی که باید بیش از این دیدهشود و بهچشمبیاید.
میثم اعلایی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: