ماجرای قدیمی خوردن یک آش ابدی!

همین که آدمیزاد از محیط امن و آرام و گرم شکم مادر پا به دنیای شلوغ و پرسر و صدا می گذارد، هنوز چشم باز نکرده آویزانش می کنند و چنان ضربه ای به پشتش می زنند که هرگز فراموش نکند پایش را کجا گذاشته.

کد خبر: ۶۵۰۲۴

از همان وقت یا از خیلی پیش تر فرهنگ ، جامعه ، خانواده ، وراثت و هزار دست دیگر آستین بالا زده اند و در تکاپوی ریختن آشی هستند که بخواهد یا نخواهد تا آخر عمر باید از آن بخورد. چیزی که اسمش را گذاشته ایم سرنوشت ، آش درهم جوشی از همه اینهاست.
اینکه بهره هوشی ام از همکلاسی هایم یک هوا کمتر است ، این که پوستم چنان جوشهای بدمنظری دارد که همه به جای نگاه کردن به من یقه پیراهنم را نگاه می کنند یا جایی در پشت سرم را، شاید برگردد به این که پدر پدر پدرجدم کم هوش بوده یا نابغه یا جده هجدهم از نسل مادری ام مشکل هرمونی جدی داشته ، راستش را بخواهید در این مورد کار زیادی نمی شود کرد، اختیار ما در حد اضافه کردن چاشنی هایی به این آش از پیش پخته شده است و این هیچ کم نیست.
می شود چنان شورش کرد که هیچ تنابنده ای نتواند تحملش کند و آن وقت مجبور باشیم 70-80سال قاشق قاشق از آن بخوریم و به دنیا و مافیها لعنت بفرستیم ، می شود تندش کرد، خورد و سوخت یا همانجور بی نمک و یخ کرده با اخم و بی میلی قورتش داد.
مهارت زندگی یعنی بدانی چطور آش از پیش پخته شده ات را به میل خودت طعم و مزه بدهی ، هنر آدم بودن ، یعنی همین.
یعنی از خوردن آشی که خودت چاشنی اش را جوری زده ای که از آن لذت ببری تا دم آخر تا آخرین قاشق. اما قدم اول این است: نسبت به خودت هم بخشنده باش ، هم سختگیر. یعنی باور کن ، امکانات تو مثل همه آدمهای دیگر محدود است ، پس این کمبودها را بر خودت ببخش.
توقع خارج از توان از خودت نداشته باش ، اما سختگیر باش ، یعنی در محدوده همین امکانات اجازه هدر دادن ، تنبلی کردن را به خودت نده. همه آدمها دلشان می خواهد نابغه باشند، زیبا یا پولدار باشند، اما نیستند، تو هم مثل آنها، این نداشتن ها را بر خودت ببخش و خودت را به خاطر آنچه نمی توانی سرزنش نکن.
خودت را به خاطر آنچه نمی توانی سرزنش نکن اما درباره آنچه می توانی و نمی کنی سختگیر باش اگر به اندازه افسانه های پریان زیبا نیستی خوب ، خیلی ها نیستند، اما می توانی جورابت را زودتر بشویی تا بویش عالم را برندارد، یا پارگی کنار آستینت را بدوزی یا بفهمی چه رنگی برای تو برازنده تر است.
یادمان باشد؛ ما برای آنچه نیستیم مواخذه نخواهیم شد. از ما درباره آنچه می توانستیم باشیم خواهند پرسید.