بیمه؛ خوش دریافت، بد پرداخت

به گزارش خبرنگار ما بیشتر شهروندان این قید را که بیمه در دریافت حق بیمه و جذب بیمه‌گذار خوش‌برخورد و گشاده‌روست و باغ سبز و سرخ نشان می‌دهد، اما در هنگام پرداخت خسارت کند و بهانه‌گیر می‌شود و ده‌ها قید و ماده و تبصره می‌تراشد تا هر قدر کمتر بپردازد، می‌پذیرند. به گفته شهروندان با این که بیمه باید حمایتگر آنان در لحظات دشوار حادثه و بیماری باشد، اما این حمایت همیشه چندان قابل اتکا نیست. چرا که گاه سوداگری و گاه به توصیف رئیس کل بیمه مرکزی، ترفندهایی در کار است که هرقدر بیشتر از میزان پرداخت خسارت قانونی کاسته شود و این گونه است که در بسیاری مواقع بیمه‌گذاران هنگام محاسبه و دریافت خسارت غافلگیر شده و درمی‌یابند میزان خسارتی را که در ذهن داشته‌اند، قابل دریافت نیست.

این پدیده که در گستره وسیعی از صنعت بیمه از بیمه درمان گرفته تا بیمه‌های خودرو، آتش‌سوزی، مسئولیت و ... به چشم می‌خورد، علل متنوعی دارد. از بی‌اطلاع گذاشتن بیمه‌گذار و به اصطلاح روشن و توجیه نکردن بیمه‌گر گرفته تا وجود قراردادهای چاپی یکطرفه که حاوی مفاهیم دشوار و دیرفهم حقوقی است. در عین حال کارشناسان، پایین بودن فرهنگ بیمه‌ای کشور را عامل اصلی این امر می‌دانند.

در کنار این چند پاره بودن بازار بیمه‌ای کشور و چند متولی بودن آن، ضعف نظارت بر صنعت بیمه را افزایش داده است. در حالی که بیمه مرکزی ایران به عنوان بازوی نظارتی دولت، مسئول تدوین مقررات بیمه‌ای کشور و همچنین نظارت بر شرکت‌های بیمه است، اما بخش بیمه درمان که قسمت بزرگی از بازار بیمه‌ای کشور را تشکیل می‌دهد، از زیرنظر بیمه مرکزی خارج بوده و میان چند وزارتخانه متعدد تقسیم و پراکنده شده است.

روشن است که بخش بیمه درمان، سازمان نظارتی مستقل و قابل اتکایی ندارد و خود بر خود نظارت می‌کند. این ایرادی است که رئیس کل بیمه مرکزی ایران نیز در گفت‌و‌گو با جام‌جم به آن اشاره می‌کند. محمدابراهیم امین تصریح می‌کند که سازمان متبوعش ابزار لازم برای اعمال نظارت را در دست ندارد و نمی‌تواند همیشه بالای سر همه بیمه‌گرها قرار گیرد. به گفته وی در حالی که بازار بیمه کشور رشد کرده و متنوع شده است اما ابزارهای سنتی نظارت بیمه مرکزی حداقل مربوط به 20 سال پیش است. این چنین است که در نبود نظارت موثر، سازمان‌های بیمه‌گر که از اموال و دارایی‌ها و همچنین حق بیمه‌های هنگفتی برخوردارند، همیشه مقروض و بدهکارند و ساختاری ناکارآمد دارند.

نمونه این ناکارآمدی را می‌توان در سازمان تامین اجتماعی سراغ گرفت که شرکت عظیم سرمایه‌گذاری‌اش ـ شستا ـ حدود 200 شرکت را تحت پوشش دارد و سالانه 30 هزار میلیارد تومان حق بیمه دریافت می‌کند.

با این حال، این سازمان نتوانسته حداقل اعتبار را همراه دفترچه‌های درمانش کند.

پرونده امروز جام‌جم در صفحات 10 و 11 از زوایای گوناگون تلاش کرده است مسائل و مشکلات صنعت بیمه کشور را با محور قرار دادن مسائل مردم به بحث بگذارد.

برای مشاهده سوابق بیمه با موبایل کلیک کنید.