«پسر کاغذی» به تلویزیون می‌آید

مجید محمدی که پیش از این کارگردانی انیمیشن «قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب» را انجام داده حالا مشغول ساخت کار نوروزی شبکه پویاست.

با او وارد اتاق تولید می‌شوم که مجموعه‌ای از 20 رایانه با دیوارهایی پوشیده از پوسترها و عکس‌های انیمیشن‌های مختلف است. چند عکس هم از کاراکترهای مجموعه قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب روی دیوارهای اتاق دیده می‌شود.

بیشتر سیستم‌ها خالی است و فقط یک نفر در این روز نیمه تعطیل مشغول کار است، اما به‌طور معمول روزانه ده انیماتور روی پسر کاغذی کار می‌کنند. آنها با نرم‌افزار 3Dmax که مخصوص تولید انیمیشن است، کارهای مربوط به این انیمیشن را انجام می‌دهند.

کل لوکیشن خانه پسر کاغذی شامل چند ورق دفتر نقاشی، اتاق، حیاط، میز کار و آشپزخانه است. این ورق‌های دفتر نقاشی، نقاشی‌های تک بعدی هستند که پسر کاغذی در آنها زندگی می‌کند. اما ظاهرا درآوردن حرکت و حس یک آدمک روی نقاشی‌های تک بعدی کمی سخت به نظر می‌رسد. مجید محمدی در این باره می‌گوید: کمی سخت و برای انیماتورها غریبه است، اما تقریبا الان همه عادت کرده‌اند که چگونه کار کنند. برای این که کارها شبیه هم باشد، یک سرپرست انیماتور داریم که انیمیت‌های کار شده را به هم نزدیک می‌کند و تعادلی را از نظر حرکتی روی آنها به وجود می‌آورد.

از او درباره ایده اولیه پسر کاغذی می‌پرسم که توضیح می‌دهد: ایده اولیه این کار را از یک تیزر خارجی الهام گرفتم که سال‌ها پیش دیده بودم. کار فوق‌العاده‌ای بود که یک آدمک کاغذی به همین صورت کار شده بود و به شکل انیمیشن درآمده بود. این کارگردان اضافه می‌کند: این کار با سبک جدیدی اجرا می‌شود که اگر ادامه داشته باشد، می‌تواند تاثیر زیادی روی مخاطب هدف داشته باشد. ما گروه سنی پایین را هدف گرفته‌ایم. در این کار به‌صورت غیرمستقیم یکسری حرف‌ها را می‌گوییم. اگر چند تا از آنها هم در ذهنشان بماند در آینده تاثیر خود را نشان خواهد داد. اما حتی بزرگسالان هم می‌توانند این انیمیشن را ببینند و از آن یاد بگیرند. اکنون ما داستان‌ها را نوشته‌ایم، پیش تولید را هم آماده کرده‌ایم و منتظر تائید داستان‌ها هستیم تا کار را به تولید برسانیم.

محمدی درباره پروسه تولید این مجموعه انیمیشن تلویزیونی توضیح می‌دهد: چند نفر نویسنده و یک تیم تحقیق برای تولید این کار تلویزیونی فعالیت کرده‌اند تا پسرکاغذی بتواند برای مخاطبانش مسائل گوناگونی را تحت پوشش قرار دهد. 13 قسمت اول این مجموعه، در زمینه مدرسه و دانش‌آموزان است و تیم تحقیق ما روی موضوعات و اتفاقاتی که در مدرسه برای بچه‌ها رخ می‌دهد، کار کرده‌اند. ممکن است 13 قسمت بعدی در مورد مسائل اجتماعی باشد، در این صورت، کارشناسان روی این مسائل تحقیق می‌کنند و نتایج تحقیقات‌شان را به تیم نویسندگان می‌دهند و بعد محصول نهایی به شورای طرح و برنامه مرکز صبا می‌رود. بعد از تائید نهایی، ما در اینجا کار تولید را شروع می‌کنیم.

این کارگردان تاکید می‌کند پسر کاغذی ابزاری مناسب برای فرهنگسازی در جامعه است و می‌گوید: این مجموعه می‌تواند ادامه پیدا کند. در جامعه ما در هر مقطع، یک مساله پررنگ است و اگر بخواهند در مورد آن فرهنگسازی کنند، این ابزار می‌تواند کمک کند.

او درباره شخصیت‌های مجموعه انیمیشنی پسر کاغذی توضیح می‌دهد: کاراکتر اصلی ما پسر کاغذی است اما اگر شخصیت دیگری هم اضافه شود، همه آنها کاغذی خواهند بود. پسر کاغذی در مدرسه، معلم و همکلاسی هم دارد که با هم تعامل دارند. در این کار دیالوگ وجود ندارد و فقط راوی است که با مخاطب ارتباط کلامی برقرار می‌کند. یعنی اگر به تعداد کاراکترها هم اضافه شود، باز هم همان راوی است که با مخاطب دیالوگ برقرار می‌کند.

صحبت‌های محمدی که تمام می‌شود، مرتضی بهرامی ـ انیماتور پسر کاغذی ـ همچنان مشغول کار با نرم افزار خود است. در نسخه‌ای که او کار می‌کند، زاویه دوربین، فضا و حالت‌های پسر کاغذی قابل تغییر است.

کادرهای مستطیل شکلی به رنگ‌های زرد، آبی، قرمز و سبز روی بدن پسر کاغذی وجود دارد که حرکاتش با آنها تنظیم می‌شود. اینها استخوان‌های پسر کاغذی هستند که در اصطلاح، بون نامیده می‌شوند. یک بون دایره‌ای هم سر پسر کاغذی را کنترل می‌کند.

بهرامی مشغول کار است و به تقاضای من سعی می‌کند پسر کاغذی را روی صندلی کارش بنشاند. او توضیح می‌دهد: مشغول تست‌زنی روی حالت‌های مختلف پسرکاغذی هستیم و تلاش می‌کنیم به یکی از این حالت‌ها عادت کنیم که البته هنوز عادت نکرده‌ایم. شخصیت‌های کارهای سه بعدی، چشم و ابرو دارند و با آنها تا حدودی می‌توان حس را منتقل کرد، اما پسر کاغذی چشم و ابرو ندارد و ایجاد ارتباط حسی برای آن کمی سخت‌تر است، چون باید فقط از طریق حرکت، حس را منتقل کنیم مثلا نشان دهیم او خوشحال است یا ناراحت. او با تاکید بر این که پسر کاغذی، در بین انیمیشن‌های پخش شده از تلویزیون، کاری جدید به‌شمار می‌رود، می‌گوید: این که کاراکترهای انیمیشن روی چند برگ کاغذ جابه‌جا می‌شوند، کار را برای ما سخت می‌کند. در کارهای سه بعدی، کاراکتری که روی صندلی نشسته از همه زوایا روی صندلی دیده می‌شود؛ اما در این کار، زاویه دوربین باید طوری باشد تا نشستن روی صندلی را به مخاطب القا کند. در واقع اگر زاویه دوربین کمی تغییر کند این حالت به هم می‌خورد.

بعد از این که انیماتورها کار خود را انجام دادند، تصاویر آماده شده توسط سرپرست یکسان‌سازی شده و به نرم افزار پریمیر سپرده می‌شود تا کار تدوین تصویر آماده شده انجام شود، اما پروسه پردازش تصاویر یا همان رندر کردن طبق معمول، بسیار طولانی است و هر فریم آن سه دقیقه طول می‌کشد. مرحله بعدی صداگذاری است که چندان طول نخواهد کشید، راوی باید روی تصاویر صحبت کند و دیالوگ بگوید که به گفته محمدی، کل این فرآیند چیزی بیش از سه چهار روز به طول نخواهد انجامید. بعد از آن است که ادیت نهایی صورت می‌گیرد و کار برای پخش در نوروز به مرکز پویانمایی صبا و شبکه پویا سپرده می‌شود تا کودکان، شاهد پخش این میان برنامه‌های آموزشی با حضور پسر کاغذی باشند.

تنظیم کانال

پسر کاغذی در 13 قسمت یک دقیقه‌ای تولید می‌شود که قرار است نوروز 93 از شبکه پویا پخش شود. به گفته دست‌اندرکاران این مجموعه انیمیشن، به احتمال قوی، شبکه‌های دو و پنج هم پسرکاغذی را پخش خواهند کرد.

رضوان اناری