حلقه حیات سیارهای باز هم تنگتر شد
یکی از مهمترین ویژگیهای یک سیاره این است که آیا در منطقه قابل سکونت و در فاصله مناسب از ستاره میزبان خود قرار گرفته است یا نه؟ چرا که این فاصله مناسب یکی از شرایط لازم برای وجود آب مایع در سیاره و در نتیجه محتمل شدن وجود حیات در آن است. محدودیتی در فاصله میان سیاره و ستاره میزبان وجود دارد که اگر سیارهای خیلی به ستاره میزبان نزدیک شود آب در سطح آن تبخیر شده، دمای آن افزایش یافته و در نتیجه امکان وجود آب مایع در آن دنیا از بین میرود.
علت تبخیر آب از سطح سیاراتی که به ستاره خود نزدیک هستند، میتواند توسط اثر گازهای گلخانهای تشدید شود.
محاسبات نشان میدهد حداقل فاصله تا ستاره میزبان که بتواند اثر گلخانهای را فاجعهبار کند، بسیار بیشتر از حد انتظار است. به نظر محققان مرزهای قابل سکونت سیاراتی مانند زمین در منظومه شمسی به طور تقریبی 0.95 واحد نجومی است. (هر واحد نجومی میانگین فاصله زمین تا خورشید است) به این ترتیب حلقه سبز حیات در اطراف ستارهها باز هم تنگتر از گذشته میشود. این محاسبات با در اختیار گذاشتن معیارهای دقیق برای انتخاب ستارگان بسیار نزدیک به جستجو و کشف نشانههای زندگی در دیگر سیارات کمک میکند. همچنین نمایانگر این واقعیت است که برای پیشبینی سرنوشت یک سیاره باید بازخوردهای ظریف آب و هوایی را نیز در نظر گرفت. در منظومه خورشیدی ما میتوان عواقب اثر گازهای گلخانهای را در سیاره زهره دید. این سیاره نسبتا بزرگ و بسیار به خورشید نزدیک است. زهره به طور تقریبی دو برابر زمین انرژی از خورشید دریافت میکند. این میزان انرژی بیشتر نباید باعث تبدیل شدن زهره به یک تنوره سوزان میشد، اگر ما اثر گازهای گلخانهای را حذف میکردیم، اما به دلیل وجود اثرات گازهای گلخانهای در جو این سیاره، زهره و زمین سابقه آب و هوایی و سرنوشت بسیار متفاوتی از هم را طی کردهاند.
منبع: sciencesetavenir.fr
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
