قایقرانی در دریای متلاطم

در بازی‌های آسیایی گوانگجو نیز مسئولان وقت فدراسیون از آنچه کاشته بودند بهره‌برداری کردند و پس از آن به نظر می‌رسید این رشته با وجود برخی مشکلات ناخواسته بتواند در مسیر پیشرفت شتاب بیشتری به خود گیرد و در بازی‌های المپیک لندن دست‌کم نتایجی آبرومندانه را برای تیم ایران کسب کند. این البته خیالی باطل بود، زیرا در فاصله‌ای چند ماهه تا بازی‌های المپیک لندن ابرهای تیره آسمان این رشته را درنوردید و قایقرانان با سرنوشت نامعلومی مواجه شدند. رئیس وقت فدراسیون به سبب اختلافات سیاسی کنار گذاشته شد و متعاقب آن فدراسیون جهانی این رشته، قایقرانی ایران را به حالت تعلیق درآورد. این شرایط تا ماه‌ها پس از المپیک لندن ادامه یافت تا این‌که وزارت ورزش بار دیگر تغییراتی را در راس این فدراسیون ایجاد کرد و ابراهیمی به عنوان سرپرست فدراسیون اداره امور را در دست گرفت. او پس از مدتی اعلام کرد تعلیق قایقرانی ایران به طور کامل رفع شده و مشکلات رو به پایان است. این بهترین خبر ممکن برای رشته‌ای می‌توانست باشد که در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون با وجود تمام سختی‌هایی که بر ملی‌پوشانش گذشت، می‌توان روی مدال‌های آن حساب باز کرد. این روزهای به ظاهر آفتابی چندان طولانی نبود و ورزشکاران هر روز از مشکلاتی سخن به میان می‌آوردند که مسئولان وقت فدراسیون آن را نادیده می‌انگاشتند یا شاید هم برایشان عادی تلقی می‌شد. روزهای سخت ادامه یافت و تحمل آن بر ملی‌پوشان دشوارتر از قبل به نظر می‌رسید تا این‌که کاسه صبر آنها لبریز شد و اعتصاب اردوی تیم ملی را فرا گرفت؛ واژه‌ای که ابراهیمی، سرپرست پیشین فدراسیون و مخاطب مورد اعتراض قایقرانان آن را در برابر مشکلات به وجود آمده اغراق‌آمیز خواند و مدعی بود برخی‌ها به اصطلاح پیاز داغ آن را زیاد کرده‌اند.

او ابتدا بر این موضوع تاکید کرد که ملی‌پوشان به علت مشکلات و بی‌توجهی‌ها دیگر به اردو برنمی‌گردند و سپس ادامه داد: اصلا اعتصابی در کار نبوده و ما خودمان با همفکری کادر فنی ورزشکاران را به مرخصی فرستادیم. مشکلاتی برای ورزشکاران وجود داشت که به خوابگاه و تغذیه آنها بازمی‌گشت و فقط حقوق پاییزی آنها پرداخت نشده بود که قرار بود آن را پرداخت کنیم، ولی خبری از اعتصاب نبود و برخی‌ها در این باره اغراق کردند. این در حالی بود که ورزشکاران تیم ملی به صراحت از غیرقابل تحمل شدن مشکلات صحبت می‌کردند و با بیان این‌که آگاهانه تصمیم به اعتصاب گرفتند تا توجهات مسئولان ورزش کشور به این رشته جلب شود تاکید بر این داشتند که شرایط در این رشته به بدترین روزهای خود بازگشته است.

وزارت ورزش ابراهیمی را به این دلیل که در انتخابات ریاست فدراسیون قایقرانی ثبت‌نام کرده است کنار گذاشت تا احمد گواری به عنوان سرپرستی بی‌طرف امور مربوط به این فدراسیون را رتق و فتق کند. این‌که چه کسی ریاست فدراسیون قایقرانی ایران را به عهده خواهد گرفت چندان مهم نیست و در این میان موضوعی که باید مورد توجه قرار گیرد اتفاقاتی است که در این رشته رخ می‌دهد و هر بار آنها را به گذشته بازمی‌گرداند.

خطر تعلیق همچنان وجود دارد

این‌که شرایط تعلیق قایقرانی ایران به کجا انجامیده، خود موضوعی است که ابهامات فراوانی ایجاد می‌کند. در این باره ابراهیمی، سرپرست پیشین فدراسیون قایقرانی ادعا دارد دیگر خطری فدراسیون کشورمان را تهدید نمی‌کند. وی در گفت‌وگو با ما توضیح می‌دهد: وقتی من به فدراسیون رفتم تعلیق همچنان وجود داشت، ولی با خرد جمعی که داشتیم توانستیم در عرض یک ماه آن را رفع کنیم که اتفاق بزرگی برای قایقرانی ایران بوده است. ضمن این‌که اساسنامه جدید را هم تصویب کردیم که برای این کار دست‌کم باید هزاران یورو پرداخت می‌شد که ما با کار خودمان صرفه‌جویی کردیم و جلوی خروج ارز را از کشور گرفتیم. بعید می‌دانم دیگر خطر تعلیق قایقرانی ایران را تهدید کند و تغییراتی که در راس این فدراسیون رخ داده هم حساسیتی به دنبال نخواهد داشت.

اما محسن میلاد رئیس سابق کمیته آب‌های آرام فدراسیون قایقرانی و مدیر تیم‌های ملی اطلاعاتی در دست دارد که از موضوع دیگری حکایت می‌کند. او در واکنش به پرسش ما می‌گوید: فدراسیون جهانی چند ماه پیش نامه‌ای به ایران ارسال کرده بود که باید انتخابات فدراسیون تا ماه آگوست (شهریور) برگزار شود که در آن نامه قید شده بود شخص دنیامالی رئیس سابق فدراسیون هم باید در این انتخابات حاضر باشد. در آن زمان فدراسیون ایران از فدراسیون جهانی تقاضای فرصت بیشتری کرده بود که قرار بر این شد تعلیق به صورت موقتی برداشته شود تا انتخابات فدراسیون ایران تا اول ژانویه سال 2014 برگزار شود، در غیر این صورت فدراسیون کشورمان به طور کامل تعلیق می‌شود. در واقع این آخرین پرونده سال 2013 است که باید مورد بررسی قرار گیرد و به نظرم اگر تا آخر دی‌ماه انتخابات فدراسیون برگزار نشود به طور حتم با تعلیق قطعی مواجه خواهیم شد. ضمن این‌که فدراسیون جهانی تاکید بر آن دارد که انتخابات فدراسیون ایران با نظارت نماینده بین‌المللی برگزار شود.

وضعیت نامناسب اردوها

مشکل قایقرانی فقط به این موضوع ختم نمی‌شود و آنچه بیش از هر نکته دیگری نگران کننده بوده به بی‌انگیزگی ورزشکاران بازمی‌گردد. ملی‌پوشانی که در تمام این مدت سختی‌ها را به جان خریده بودند، به نظر به آخر خط رسیده‌اند.

محسن میلاد در این باره به «جام‌جم» می‌گوید: من با همه ملی‌پوشان در ارتباط هستم و آنها از شرایط خیلی گله‌مند هستند. این واقعیتی است که وجود دارد و کسی نمی‌تواند آن را کتمان کند. آنها از بی‌توجهی‌ها خسته شده‌اند و احساس می‌کنند بود و نبودشان فرقی نمی‌کند. من این موضوع را قبلا به وزارت ورزش هشدار داده بودم و البته برای کمک هم حاضرم هر کاری کنم. فرقی نمی‌کند که چه کسی مسئولیت‌ها را بر عهده بگیرد، مهم این است که ما این رشته را نجات بدهیم. الان مهم‌ترین فصل برای قایقرانان است و آنها باید تمرینات استقامتی را برگزار کنند. هر روزی که از دست می‌دهیم جبرانش خیلی دشوار خواهد بود. ما باید این بچه‌ها را حمایت کنیم تا بتوانند با آرامش کارها را ادامه بدهند. قایقرانی می‌تواند با تمام این مشکلاتی که وجود داشته است در بازی‌های آسیایی 2014 مدال‌های خوبی کسب کند و این مستلزم برنامه‌ریزی خوب است.

نگران از آینده

افشین فرزام مربی تیم ملی قایقرانی هم در این باره شرایط را مساعد نمی‌داند و معتقد است ورزشکاران از آینده نامعلوم خود در تیم‌های ملی ابراز نگرانی می‌کنند و به همین دلیل اعتصاب را در مقطع قبلی ترجیح داده بودند. وی در این باره می‌گوید: ورزشکاران چهار ماه تمام در اردو بودند ولی هیچ دریافتی نداشتند. آنها تمام زندگی خود را در اردو گذاشتند، ولی وقتی شرایط این گونه باشد انگیزه‌هایشان را از دست می‌دهند. وقتی در یک دوره تمرین شروع می‌شود هر چه جلوتر می‌رویم فشارها افزایش می‌یابد و در چنین مواردی بازیکنان نیاز به انگیزه دارند تا این فشارها را تحمل کرده و بهتر تمرین کنند.

دغدغه ورزشکاران این است که هر چقدر هم تمرین کنند آخرش چه اتفاقی ممکن است رخ بدهد؟ هیچ اردوی برون مرزی برای تیم ملی وجود ندارد و در داخل هم که وضع این گونه است، بنابراین ورزشکاران سرافکنده شده‌اند. وی ادامه می‌دهد: شاید دستمزد و حقوق ماهانه یک بهانه بوده و چندان هم برای ملی‌پوشان مهم نیست، ولی آنها می‌گویند کوچک‌ترین بخش یک کار این است که حقوق آنها پرداخت شود، اما وقتی این کار صورت نمی‌گیرد چطور ممکن است اوضاع بهتر شود؟ آنها می‌خواستند تکلیف هر چه سریع‌تر روشن شود، بنابراین اگر واقعا بدانند شرایط بهبود پیدا می‌کند، مشکلات را تحمل می‌کنند. با این حال تداوم مشکلات و بی‌توجهی زیاد مسئولان ورزش به این رشته باعث شده ملی‌پوشان سرخورده شوند.

تکرار موفقیت‌ها

از این مربی تیم ملی می‌پرسیم با توجه به اتفاقات ادامه‌دار در رشته قایقرانی می‌توان حتی به تکرار موفقیت‌های گوانگجو در اینچئون امیدوار بود که عنوان می‌کند: ما در مسابقات قهرمانی آسیا توانستیم نتایج خوبی را کسب کنیم، در حالی که مدت‌ها به علت تعلیق با مشکل دست و پنجه نرم می‌کردیم. به نظرم وزارت ورزش هم به دنبال این است که هر چه سریع‌تر مشکلات را حل کند. در رقابت‌های قهرمانی آسیا عاقلی که شاگرد خودم بود به مدال طلا رسید، ولی او برای این‌که در بازی‌های آسیایی روی سکو برود دست‌کم باید 7 یا 8 ثانیه رکورد خود را بهبود بخشد، چون سطح رقابت‌های قهرمانی آسیا با بازی‌های آسیایی قابل قیاس نیست و در اینچئون مشکلات بسیار خواهد بود. محسن میلاد مدیرسابق تیم‌های ملی نیز در پاسخ به این پرسش ما خاطرنشان می‌کند: من حاضرم در این باره با مسئولان قبلی فدراسیون مناظره کنم که این نتایج را نمی‌توانیم در بازی‌های آسیایی تکرار کنیم. سطح رقابت‌های قهرمانی آسیا خیلی پایین‌تر است و قایقرانی رشته‌ای است که در آن رکوردها را باید در نظر گرفت. کاری به نتیجه نداریم و فقط کافی است رکوردهایی را که در مسابقات قهرمانی آسیا ثبت شده با بازی‌های آسیایی مقایسه کنیم، آن وقت متوجه خواهیم شد که اوضاع نگران‌کننده است. در ضمن حتی تکرار همین رکوردها هم با توجه به سنگینی رقابت در اینچئون دشوار خواهد بود.

امیدواری در ناامیدی!

با تمام این اوصاف سولماز عباسی عضو تیم ملی بانوان ایران همچنان امیدوار است که با برطرف شدن مشکلات بتوان شرایط خوبی را برای تیم ملی متصور بود. وی البته اعتراف می‌کند که کار تیم ملی خیلی سخت است، با این حال می‌گوید: نمی‌توانیم بگوییم که شانس مدال نداریم. البته فاصله ما تا مدال در بازی‌های آسیایی زیاد شده است، ولی نتایجی که در این مدت کسب کرده‌ایم هم بد نبوده و با توجه به این که 9 ماه تا بازی‌های آسیایی فرصت باقی مانده این امیدواری وجود دارد که بتوانیم خود را به اوج آمادگی برسانیم. ولی این نیاز دارد که از این پس شرایط خوبی را پیش روی داشته باشیم.

وی در ادامه اضافه می‌کند: این 9 ماه باقیمانده تا شروع بازی‌های آسیایی بسیار سرنوشت‌ساز است و اگر شرایط متفاوتی نسبت به ماه‌های قبل داشته باشیم و روال عادی آماده‌سازی را پیش ببریم به نظرم می‌توانیم به آنچه می‌خواهیم دست پیدا کنیم. در ماه‌های گذشته مدام بحث بر سر این بود که ما برای حضور در مسابقات خارجی مشکل داریم، ولی در واقع برخی از کمبودهای داخلی به چشم نیامده‌اند.

این ملی‌پوش کشورمان به دریاچه آزادی اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: ما مشکل پیست داریم و در دریاچه آزادی پیست دو کیلومتری نداریم، در حالی که مسابقات دو کیلومتر داریم و باید در پیست دریاچه آزادی که یک کیلومتر طول دارد تمرین کنیم. البته یک نکته مثبت دیگر هم وجود دارد. ما نسبت به بازی‌های آسیایی گوانگجو باتجربه‌تر شده‌ایم و این کاملا به سود ماست. هرچند در آن دوره شرایط اردوها بهتر بود ولی تصورم این است که با توجه به تجربیاتی که کسب کرده‌ایم می‌توانیم نسبت به گوانگجو بیشتر از قبل آماده شویم. تنها امیدواری ما این است که به یک ثبات خوب برسیم، چرا که مشکلات یک و نیم سال اخیر روی ورزشکاران از نظر روحی اثرات منفی زیادی گذاشته است و امیدوارم هر چه سریع‌تر بتوانیم مثل سابق برنامه‌های خود را برای کسب افتخارات تازه پی بگیریم.

شاید برگزاری انتخابات فدراسیون قایقرانی بتواند به مشکلات لاینحل این فدراسیون پایان دهد، با این حال روزهای زیادی که ملی‌پوشان کشورمان از دست داده‌اند، به نظر جبران‌ناپذیر است. این‌که تیم ملی می‌تواند در بازی‌های آسیایی اینچئون هم مثل دوره قبل بازی‌های آسیایی درخشان ظاهر شود موضوعی است که بعد از چالش‌های فراوانی که این فدراسیون پشت سر گذاشته، نگرانی‌های زیادی را حتی در ورزشکاران ایجاد کرده است و باید دید تیم ملی در آینده به آرامش لازم دست پیدا خواهد کرد یا بار دیگر چالشی تازه انتظار ملی‌پوشان این رشته را می‌کشد.

علی رضایی ‌/‌ جام‌جم