در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
خاطرات متین
مدرسه رفتن بدون سرویس
سلام دوستان! من متین هستم. اگر یادتان باشد سالهای گذشته از ژاپن برایتان مینوشتم. من از شش تا چهارده سالگی در توکیو زندگی کردم و از کلاس اول دبستان تا دوم راهنمایی در مدرسه ژاپنی درس خواندم. الان سه سالی است که به ایران آمدهام و در کشورم به مدرسه میروم. دوست دارم دوباره برایتان بنویسم، ولی این بار میخواهم از تفاوتهای مدارس ژاپن و ایران بگویم.
در ژاپن بچهها باید از مسیرهایی که مدرسه تعیین کرده رفت و آمد کنند و این مسیر با امنیتترین مسیری است که مدرسه انتخاب کرده و همسایگان این محل نیز در تأمین امنیت بچهها کمک میکنند. اول سال تحصیلی یک روز معلم هر کلاس به اتفاق دانشآموزان بهعنوان آزمایش، مسیر را طی میکنند و از آن به بعد بچهها موظف هستند از همان راه به مدرسه بیایند و برگردند. در ژاپن سرویس برای رفت و آمد دانشآموزان وجود ندارد و از دوران ابتدایی آنها یاد میگیرند اگر منزلشان نزدیک است پیاده و حتی اگر دور است با اتوبوس یا قطار به مدرسه بروند. در طول راه مدرسه معلمها یا پدر و مادرهای داوطلب ایستادهاند تا مراقب رد شدن بچهها از خیابان باشند. البته در موارد زیادی هم اهالی محل که سالمند هستند وکاری برای انجام دادن ندارند حتی اگر فرزند یا نوهشان در آن مدرسه نباشد هم اول صبح بهطور داوطلبانه سر چهار راههای منتهی به مدرسه حاضر میشوند و با در دست گرفتن پرچم امنیت، عبور و مرور دانشآموزان را صددرصد تضمین میکنند. معمولا هم خیلی خوشرو هستند و به همه بچهها میگویند صبح بخیر به سلامت. نکتهای که لازم است بیان کنم اینکه در مناطق روستایی و دور از شهرهای بزرگ، این مساله متفاوت است و در برخی روستاها که خانهها بسیار پراکنده است شهرداری محل، هزینه و وسیله نقلیه برای رفت و آمد بچهها را تأمین میکند.
متین والینژاد
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
