رینگ مرگ

خیلی وحشتناک است بدانیم تا به حال بیش از 500 بوکسور در رینگ جان خود را از دست داده‌اند و این حادثه شوم همچنان ادامه داشته و قربانی می‌گیرد. آخرین قربانی مربوط به سال گذشته است و در آن بوکسور هفده ساله اندونزیایی یک روز پس از مسابقه خود در بیمارستان بر اثر ضربه مغزی درگذشت. این بوکسور نوجوان در هشتمین راند مسابقه که در چارچوب مسابقات قهرمانی کشور اندونزی برگزار شد، به علت بیهوش شدن در رینگ بوکس، این بازی متوقف و وی به بیمارستان منتقل شد اما تلاش‌ها فایده نداشت و او برای همیشه چشم از جهان فرو بست.

جای خوشحالی است که در ایران هرگز مورد منجر به فوت گزارش نشده، آن هم به این دلیل که بوکس حرفه‌ای وجود ندارد. در ایران با تجهیزات محافظ مثل لثه مصنوعی و کلاه و دستکش مخصوص برگزار می‌شود که ضریب آسیب‌دیدگی ورزشکاران را بسیار پایین می‌آورد، با وجود این اقبال عمومی به بوکس در چند سال اخیر می‌تواند نگران‌کننده باشد. روی آوردن به بوکس در حالی در ایران بیشتر می‌شود که این رشته رزمی خشن در سراسر دنیا همیشه خطرساز و مرگ‌آفرین بوده و در زمره خطرناک‌ترین ورزش‌های جهان قرار می‌گیرد. یک مقاله علمی در مجله sciencemag آمریکا منتشر شده که براساس آن بوکس در هر شکل و هر روشی که بازی شود، خطرناک است؛ چرا که ضربات مشت چه با دستکش و چه بدون آن به ناحیه سر (حساس‌ترین نقطه بدن) را هدف می‌گیرد. به هر حال بوکس که اتفاقا آموزش آن چندان هزینه بر نیست در ایران در حال رشد است.

مرگ، این بوکسورها را ناک اوت کرد

در تاریخ خطرناک‌ترین رشته‌های ورزشی دنیا، مرگ در رینگ بوکس زیاد مشاهده شده است، اما 10 نمونه پرسر و صداتر از بقیه است، چون قربانیان بوکسورهای مشهوری بوده‌اند که همیشه در توجه عموم قرار داشته‌اند. ده فاجعه اتفاق افتاده پر سر و صدا به رینگ بوکس را با هم مرور می‌کنیم:

بنی کید پرت

قهرمان سنگین وزن جهان سال 1962 در پی جراحت‌های حاصل از نبرد در رینگ بوکس جان سپرد. پروژه مرگ او زمانی آغاز شد که در یک مسابقه مقابل امیل گریفیث قرار گرفت. پرت آمریکایی نتیجه را به حریف کوبایی خود باخت اما پس از مسابقه به کما رفت و ده روز بعد درگذشت.

داوی مور

مرگ بعدی در رینگ یک سال بعد یعنی سال 1963 رقم خورد. داوی مور نیز یکی دیگر از قهرمانان سابق جهان بود. او در یک مسابقه مقابل حریف قدر خود سونگ قرارگرفت اما شدت ضربات وارده به گردن و مغز، آسیب جدی به او وارد کرد تا در همان رینگ جان ببازد.

جانی اوون

برخلاف نمونه‌های آمریکایی قبلی این یکی اهل بریتانیا و ولز و خیلی هم مشهور بود. او در رقابت‌های WBC بریتانیا مقابل حریف خود یعنی لوپ پینتور مغلوب شد اما علاوه بر نتیجه بازی، زندگی خود را هم باخت چرا که شدت جراحات وارده بسیار زیاد بود.

دئوک کو کیم

این بوکسور مشهور کره‌ای دو سال بعد از مرگ اوون در رینگ قربانی شد. او که در رقابت‌های جهانی روی رینگ رفته بود با ری مانچینی رودررو شد و در راند چهاردهم تسلیم مرگ شد.

لوندر جانسون

قهرمان سبک وزن مشهور دنیا پس از 11 راند نتیجه مسابقه جهانی‌اش را به خسوس چاوز واگذار کرد. او پس از این مسابقه از هوش رفت و پنج روز بعد هم درگذشت.

جیمی دویل

دویل زمانی مرگ را در آغوش کشید که در رینگ سعی می‌کرد عنوان قهرمانی جهان را از چنگ ری رابینسون دربیاورد، اما در پی جراحات وارده چیزی که نصیبش شد فقط مرگ بود. این اتفاق سال 1947 میلادی افتاد.

یو سام چوی

یک کره‌ای دیگر قربانی بزرگ رقابت‌های جهانی شد. از این فاجعه مدت زمان زیادی نمی‌گذرد چرا که این اتفاق سال 2008 افتاد. رقیب او در مسابقه‌ای که مرگ را برایش رقم زد هری آمول بود. او پس از این مسابقه از هوش رفت و دیگر چشمش به دنیا باز نشد.

جیمی گارسیا

قهرمان دوباره جهان هم پایان غم انگیزی در بوکس داشت. او سال 1995 در رقابت‌های جهانی با رافائل مسابقه می‌داد که در راند دهم از هوش رفت و 13 روز بعد در کما در گذشت.

پدرو آلکازار

این بوکسور پانامایی با مرگش بسیار خبر ساز شد. مرگ این بوکسور، دنیای بوکس را تکان داد. او در ژوئن 2002 و در حالی که مسابقه را به حریف خود مونتیل در چارچوب رقابت‌های کشوری واگذار کرده بود، بدحال شد.او روز بعد حال و روز بدتری پیدا کرد و به بیمارستان منتقل شد اما ناگهان دچار مرگ مغزی شد و در گذشت.

ویلی کلاسن

برنده سابق دستکش طلایی بوکس نیویورک سال 1979 شهرتی فراگیر برای خود دست و پا کرده بود. او در رقابت‌های کشوری در مبارزه‌ای که با ویلفورد سیپیون داشت، دچار مرگ مغزی شد و درگذشت.