محبوبیت از دست نرفته

محرم سال 82 بود که داوود میرباقری کارگردان بنام و صاحب سبک سینما و تلویزیون با ساخت این مجموعه تاریخی، مذهبی بسیاری را پای گیرنده‌های تلویزیون نشاند تا مضامینی اخلاقی و عاشورایی را در دل داستانی جذاب و در فضایی عاشقانه برایشان روایت کند. روایتی که البته به مذاق بینندگان هم خوش آمد و استقبال زیادی از این مجموعه پر بازیگر شد.

میرباقری که زمان داستان سریالش را معاصر با واقعه عاشورا ترسیم می‌کند به شکلی هوشمندانه از نمایش مستقیم این حماسه پرهیز کرده تا به این ترتیب در قالب یک قصه عاشقانه، دامنه انتخاب بین حق و باطل را نه فقط در عرصه کربلا، بلکه در همه ادوار زمانی و مکانی گسترش دهد. او با ظرافت، شخصیت‌های خیالی و حوادث غیرواقعی سریالش را در ارتباط غیرمستقیم با قیام عاشورا قرار داده و فضایی را خلق کرده که محدود به زمان و مکان خاصی نبوده و در دنیای امروز هم کاملا مصداق دارد. مثل همیشه دیالوگ‌نویسی فاخر و در عین حال روان و منحصربه‌فرد میرباقری یکی از ویژگی‌های مثبت سریال محسوب می‌شود. سریال همچنین فیلمنامه‌ای منسجم، ظریف و مملو از جزئیاتی دارد که یکی از مهم‌ترین امتیازاتش پرداختن به شخصیت‌ها، مفاهیم و مناسباتی است که مخاطب امروز هم کاملا با آنها همذات پنداری کرده و ارتباط برقرار می‌کند.

دور شدن از حق و پیوستن به باطل یکی از مسائلی است که می‌تواند سرگشتگی انسان را میان این دو، در قالب تصویر جذاب کند و «معصومیت از دست رفته» دقیقا می‌خواهد همین را بیان کند. از این منظر سریال میرباقری در یک عرصه دوسویه شکل می‌گیرد: سویه‌ای که نهایتش به سعادت ختم می‌شود و سویه‌ای که فرجامش جز شقاوت نیست. این شیوه‌ای است که میرباقری با پرداختی تراژیک‌گونه از اکثر آثارش به کار می‌گیرد و قهرمان داستان‌هایش را میان یک انتخاب حیاتی و سرنوشت‌ساز قرار می‌دهد و به‌این‌سان تردیدهای شخصیتی را در لابه‌لای حوزه‌های اخلاق و انسانیت و شرافت زمینه‌سازی می‌کند.

معصومیت از دست رفته با بازی‌های به یاد‌ماندنی از امین تارخ، داریوش فرهنگ، سارا خوئینی‌ها و فریبا کوثری و نیز آواز دلنشینی از محمد اصفهانی که در تیتراژ پایانی خوانده می‌شود (باور کن)‌ از جمله آثار ارزشمند تلویزیون در سال‌های گذشته بوده که تماشای دوباره‌اش در شبکه آی‌فیلم یادآور خاطرات خوبی خواهد بود.

عرفان جلالی‌/‌گروه رادیو و تلویزیون