آقا‌دیپلمات روی‌صندلی‌میراث

انتخاب مرتضی رحمانی‌موحد برای معاونت گردشگری از چند‌نظر قابل تامل است. پیش از همه آنها باید اشاره کرد محمدعلی نجفی پس از انتخابش به عنوان ریاست سازمان میراث فرهنگی فعالیت‌های مثبتی در این حوزه انجام داده و انتخاب‌هایش برای اداره این سازمان معقول بوده است.

به عنوان مثال می‌توان به انتخاب مهدی حجت و سیدمحمد بهشتی اشاره کرد که هر دو از پیشکسوتان این سازمان بوده‌اند و اهداف و دغدغه‌های این حوزه را بخوبی می‌شناسند.

مرتضی رحمانی‌موحد، کارمند وزارت امور خارجه بوده و کارشناس علوم سیاسی و کارشناس ارشد حقوق بین‌الملل و مسلط به زبان‌های انگلیسی و آلمانی است و قبلا در سفارتخانه‌های آلمان و نیوزیلند و کنسولگری ایران در شانگهای فعالیت کرده است.

او پیش از این، رئیس سازمان ایرانی مجامع بین‌المللی بوده و ریاست دبیرخانه‌ سازمان همکاری‌های شانگهای در وزارت امور خارجه را نیز به عهده داشته است.

اما نکته‌ای که در این میان شاید جای سوال باشد جایگاه بخش خصوصی در چرخه تصمیم‌گیری گردشگری و میراث فرهنگی است. چیزی که در میان وعده‌های تمام مسئولان پیش از تصدی مسئولیت‌شان دیده و بزودی به فراموشی سپرده می‌شود.

با طولانی شدن زمان اعلام معاونت گردشگری همگان بر این تصور بودند که بالاخره پس از مدت‌ها قرار است‌‌ بخش خصوصی در حوزه گردشگری به عنوان یکی از معاونت‌های سازمان وارد شود تا هم دغدغه‌های این بخش در دولت مطرح شود و هم بخش خصوصی بتواند توانایی‌هایش را در این عرصه عرضه کند.

پیش از این از افرادی همچون محمدحسن کرمانی(رئیس اتحادیه آژانس‌های مسافرتی) و رجبعلی خسروآبادی(مدیر اجرایی اتحادیه هتلداران تهران) برای معاونت گردشگری نام برده می‌شد و حالا با انتخاب رحمانی‌موحد در این پست باز هم جای بخش خصوصی روی صندلی معاونت سازمان خالی می‌ماند.

هر‌چند ناگفته نماند که هرگونه قضاوتی درباره این انتخاب از نظر عملکرد و توانایی‌های او در این عرضه بی‌انصافی است و زمان می‌تواند درستی این انتخاب را از سوی ریاست سازمان میراث فرهنگی نشان دهد.

میثم اسماعیلی