رکابزنان؛ راضی، ناراضی شاید هم بی‌تفاوت!

در واقع این دوره از رقابت‌ها به محلی برای رقابت ورزشکاران داخلی با یکدیگر تبدیل شده بود و سه تیم خارجی که در این تورنمنت حضور یافته بودند عملا نتوانستند از نظر کیفی انتظارات را برآورده کنند تا بر خلاف تصور اولیه رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری در خصوص سطح بالای این تیم‌ها در مواد پیست، شاهد تحقق این وعده نباشیم و در عمل این دوره از مسابقات چیزی در حد لیگ برتر ایران بود که تنها جنبه بین‌المللی پیدا کرده بود. البته قرار گرفتن این دوره از رقابت‌ها در تقویم فدراسیون جهانی و آسیایی شاید مهم‌ترین امتیاز این دوره از مسابقات بود که در رنکینگ بین‌المللی امتیازاتی را برای تیم‌های برتر به دنبال داشت. با این حال، استقبال‌نکردن علاقه‌مندان این رشته و حتی رسانه‌ها از این مسابقات باعث شد هیجانات زیادی را در این تورنمنت شاهد نباشیم.

نکته جالب این که مسئولان فدراسیون دوچرخه‌سواری هم معترف اند به دلیل این‌که سطح رقابت‌ها چندان بالا نبوده و تنها سه تیم خارجی حاضر به شرکت در این تورنمنت شده بودند، تبلیغات زیادی درباره برگزاری دومین دوره جام باشگاه‌های آسیا در بخش پیست انجام ندادند و تا روزهای پایانی نیز چراغ خاموش حرکت کردند. این‌که برگزاری دومین دوره متوالی این رقابت‌ها در تهران با توجه به انتقادهای فراوان موجود، چه سودی به حال دوچرخه‌سواری ایران دارد نکته‌ای است که خیلی‌ها به دنبال پاسخ آن هستند.

توجیه قمری!

رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری در پاسخ به این پرسش ما نظراتی دارد که به نظر می‌رسد توجیه خوبی برای انتقادهای وارده نخواهد بود. خسرو قمری در این باره می‌گوید: «سال گذشته ده تیم خارجی در مسابقات باشگاه‌های آسیا حضور داشتند که برخی از این تیم‌ها از کیفیت لازم برخوردار نبودند و فدراسیون آسیایی به این نتیجه رسید تیم‌های برتر قاره کهن در بخش پیست را در یک سطح قرار دهد که بر این اساس 12 تیم برتر آسیا مشخص شدند و در گروه A قرار گرفتند. در این بین چهار تیم ایرانی نیز حضور داشتند و قرار بر این بود که مسابقات باشگاه‌های آسیا نیز با همین تعداد تیم برگزار شود. ما به همه تیم‌های گروه A دعوتنامه فرستادیم، ولی یکباره چهار تیم انصراف دادند و در آخرین لحظات عنوان کردند شرایط سفر به تهران را ندارند. در این بین تیم‌های چین‌تایپه و کره‌جنوبی اعلام کردند می‌خواهند ورزشکاران خود را برای مسابقات جهانی پیست آماده کنند و به همین خاطر در رقابت‌های باشگاه‌های آسیا در تهران حضور پیدا نخواهند کرد. از آنجا که این تورنمنت در تقویم فدراسیون جهانی قرار گرفته بود ما نمی‌توانستیم از خیر برگزاری آن بگذریم و فدراسیون آسیایی هم تاکید بر آن داشت که این تورنمنت برگزار شود. البته ما مکاتبات لازم را با فدراسیون آسیایی داشته‌ایم و قصد داریم از تیم‌هایی که غایب بوده‌اند غرامت بگیریم.»

وی در همین حال اعتراف می‌کند به خاطر این‌که تنها سه تیم خارجی در این دوره از مسابقات حضور داشته اند تبلیغات آنچنانی برای برگزاری آن صورت نگرفت چرا که از قبل مشخص بود جذابیت و کیفیت لازم را نخواهد داشت.

راضی یا ناراضی؟

این‌که از برگزاری مسابقات قهرمانی باشگاه‌های آسیا در بخش پیست چه کسی راضی است و چه کسی ناراضی، می‌تواند جای سوال باشد. اما جالب این‌که به ظاهر برخی از حاضران در این دوره از مسابقات از برگزاری آن ابراز رضایت کرده‌اند. امیر زرگری، رکابزن با سابقه کشورمان در این باره عنوان کرد؛ سطح کیفی مسابقات خوب و تنها نکته منفی آن سرمای هوای تهران بود. ورپشتی، عضو تیم پیشگامان کویر یزد که قهرمان باشگاه‌های آسیا شد هم به نبود تیم‌های کره‌ای و ژاپنی اشاره کرده و می‌گوید: «اگر تیم‌های شرق آسیایی می‌آمدند خیلی بهتر می‌شد، ولی آنها به دلایلی در این دوره از مسابقات حضور نداشتند.»

ژان ژائو، نماینده چینی فدراسیون جهانی که برای نظارت بر این رقابت‌ها در تهران حضور یافته بود نیز به تمجید از برگزاری آن پرداخت و تلاش‌های صورت گرفته برای برگزاری این دوره از مسابقات را خوب توصیف کرد. این در حالی است که دبیر فدراسیون دوچرخه‌سواری اعتراف می‌کند شرایط خوب نبوده است. خالقی در این باره می‌گوید: «اگر بخواهیم آن را نسبت به سال گذشته مقایسه کنیم باید بگویم قانع‌کننده نبوده است با این حال نمی‌توانیم ناراضی هم باشیم.» وی در بخش دیگری از حرف‌هایش ناخواسته به همزمانی برگزاری این رقابت‌ها با تورنمنت تایلند اشاره می‌کند که نشان از انتخاب زمان نا مناسب برای برگزاری جام باشگاه‌های آسیا در تهران دارد. بی‌شک مسئولان فدراسیون کشورمان با بررسی تقویم مسابقات سایر کشورها و بخصوص شرق آسیا می‌توانستند با رایزینی‌های لازم با فدراسیون آسیایی و جهانی، آنها را متقاعد کنند تا این رقابت‌ها در زمان دیگری برگزار شود که در این‌صورت هم سرمای پاییزی تهران در پیست رو باز استادیوم آزادی برای شرکت‌کنندگان آزار‌دهنده نبود و هم این دوره از مسابقات با تورنمنت‌های دیگر همزمان نمی‌شد.

2 میزبانی متوالی

مسابقات دوچرخه‌سواری باشگاه‌های آسیا در بخش پیست از سال گذشته در سطح قاره کهن آغاز شد که در نخستین دوره نیز فدراسیون ایران میزبانی رقابت‌ها را به عهده داشت. سال گذشته این رقابت‌ها با حضور رکابزنان سه تیم داخلی (پیشگامان کویر یزد، دانشگاه آزاد و پتروشیمی تبریز) و ده تیم باشگاهی از کشورهای چین‌تایپه، چین، تیم‌های آستانا و پیست قزاقستان، ژاپن، هندوستان، مالزی، قطر، ازبکستان و هنگ‌کنگ در مواد اسپرینت، تیم اسپرینت، کایرین، یک کیلومتر، اسکرچ، مدیسون، تعقیبی انفرادی، تعقیبی تیمی، دورامتیازی و اومنیوم برگزار شد که به لحاظ کمی از وضع نسبتا خوبی برخوردار بود. در پایان رقابت‌های نخستین دوره این جام سه رکابزن، تیم‌های پیشگامان کویر یزد، دانشگاه آزاد و پتروشیمی تبریز به ترتیب بر سکوهای اول تا سوم این مسابقه قاره کهن ایستادند و رکابزنان تیم‌های هولی برادر چین، پیست آستانا، سایکلو چنل توکیو، مالزی، ازبکستان، هنگ‌کنگ، چین‌تایپه، هندوستان، قطر و قزاقستان به ترتیب رده‌های چهارم تا سیزدهم را به خود اختصاص دادند.

در این دوره از رقابت‌ها که سه تیم از قزاقستان، مالزی و ازبکستان و چهار تیم از کشورمان برگزار‌کننده مسابقات دومین دوره بودند بار دیگر عناوین برتر به ایرانی‌ها رسید و رکابزنان خارجی نتوانستند تهدیدی برای ورزشکاران تیم‌های ایرانی باشند. پیشگامان کویر یزد، مس کرمان و تک اسپرت کرج سه تیمی بودند که این بار سکوهای اول تا سوم را از آن خود کردند و جام را در خانه نگه داشتند.

بعد از شرایطی که در این دو دوره به وجود آمد، مسئولان فدراسیون آسیایی و نیز فدراسیون کشورمان تجربیات خوبی برای برگزاری رقابت‌های باشگاهی در بخش پیست به دست آوردند. بی‌شک شرایط برگزاری این رقابت‌ها با آنچه در بخش جاده وجود دارد متفاوت بوده و باشگاه‌هایی در این عرصه فعالیت می‌کنند بسیار کمتر از تیم‌های بخش جاده و استقامت هستند. با این حال باید امیدوار بود که در سومین دوره این مسابقات زمان تقویم و شرایط برگزاری به گونه‌ای باشد که همه تیم‌ها از آن استقبال کرده و سطح اول مسابقه‌های پیست آسیا را در جام باشگاه‌ها شاهد باشیم.

علی رضایی ‌/‌ جام‌جم