دکتر جکیل و مستر هاید

قبل از پیروزی اخیر 1 ـ 3 منچستر سیتی در زمین وستهام در یکی از مسابقات لیگ برتر فوتبال انگلیس، این تیم حتی یک برد دور از خانه را هم در این فصل تجربه نکرده بود و این امر سبب شده بود رسانه‌های اروپا «منچستر‌سیتی» را دکتر جکیل و مسترهاید (داستانی معروف از یک آدم دو شخصیتی و دو چهره که بارها از روی آن فیلم‌های سینمایی هم ساخته شده) بنامند؛ تیمی دو حالتی که گاهی چنان خوب است که می‌تواند منچستریونایتد را 1 ـ 4 در هم بکوبد و زمانی چنان بی‌برنامه و دیمی که در زمین حریفانی متوسط هم سرگشته نشان می‌دهد و بیهوده زیر توپ می‌کشد و اسباب ناامیدی می‌شود. برد در زمین وستهام پیگرینی را امیدوار کرد اوضاع بهتری در انتظار نیمه‌آبی شهر منچستر باشد و تیم بویژه از نوسان‌های مکرر خود در امان بماند.

پیگرینی شصت ساله که صاحب مدرک مهندسی هم است و از سه گل تیمش مقابل وستهام دو‌تا‌را سرخیو اگه‌رو، مهاجم مستعد آرژانتینی این تیم به ثمر رساند، اظهار می‌دارد: «تا حد زیادی مدیون اگه‌رو شدیم، اما من امیدوارم در ادامه فصل برخلاف سه ماه نخست با‌ثبات‌تر و هماهنگ‌تر باشیم. ما در سه دیدار نخست دور از خانه‌مان در لیگ برتر انگلیس فقط یک امتیاز گرفتیم که این بسیار کم بود و با این که تضمینی در دست نیست در آینده حتما در دیدارهایمان در خانه رقبا به نتایج بهتری برسیم، اما حالا شاگردانم می‌دانند که اولا سزاواری‌شان بیش از چیزی است که این فصل نصیب‌شان شده است و دوما متوجه شده‌اند که به صرف مستعد بودن، رقبا دربست تسلیم‌شان نمی‌شوند و فقط تیم‌هایی به پیروزی می‌رسند که بسیار تلاش کنند و در طول یک بازی بارها تغییر چهره ندهند و نوسان‌شان در کمترین حد باشد.»

اگه‌رو آرژانتینی، سه سال و نیم پیش از اتلتیکو مادرید، جایی که یک زوج عالی در کنار دیه‌گو فورلان اروگوئه‌ای ساخته بود راهی سیتی شد و آنجا بسیار زود از هموطنش کارلوس ته‌وز که با سرمربی وقت سیتی ـ مانچینی ـ درگیری‌های زیادی داشت، سبقت گرفت و به چهره‌ ثابتی تبدیل شد و حتی آمدن ادین ژکو بوسنیایی هم موفقیت او را متزلزل نکرد. اینک که ته‌وز به یوونتوس رفته، او بی‌جانشین‌تر به نظر می‌رسد، ولی امثال داوید سیلوا و سمیر نصری که باید او را از خط میانی تغذیه کنند با نوسان‌های چشمگیرشان امسال وی را کمتر از گذشته در موقعیت‌های گلزنی قرار داده‌اند.

یک مشکل ویژه دیگر پیگرینی ضعف‌های خط دفاعی تیمش بوده و او که در سایه حضور ونسان کومپانی بلژیکی در مرکز خط دفاعی قاعدتا باید بدون مشکلی بزرگ در این نقطه می‌بود، بتازگی بیش از پیش از ژاوی گارسیای اسپانیایی و ماتیا ناستاسیچ صربستانی سود جسته تا اوضاع آنجا مساعدتر و مقاومت سیتی بیشتر شود.

پیگرینی که در ویارئال بسیار موفق، در رئال مادرید ناموفق و در مالاگا تقریبا موفق بود، اما هیچ جامی در این تیم‌ها و طی مجموعا هشت سال مربیگری‌اش در اسپانیا نبرد، در فاصله کمی تا شروع زمستان امسال می‌گوید: «من تفاوت زیادی میان افراد تیم خود در پست‌های مختلف نمی‌بینم. ما در تمام پست‌ها دست‌کم دو بازیکن بالنسبه همسطح داریم و این برای فوتبال حرفه‌ای کنونی جهان و تیم‌های بزرگ حاضر در آن که معمولا هر هفته دو بازی دارند، بسیار الزامی است؛ زیرا هم مصدوم‌ها و افراد محروم روی دستشان می‌ماند و هم برای حفظ نیروی بازیکنانشان مجبورند یک در میان به آنها بازی بدهند و از سیستم‌ چرخشی در این زمینه استفاده کنند. با این اوصاف من بیشتر نگران فراز و فرودهای متعدد و بیش از حد در شکل بازی تیم‌مان در طول این فصل بوده‌ام و این امر سبب شده صدر جدول لیگ برتر انگلیس در اختیارمان نباشد و در لیگ قهرمانان اروپا هم چیزی نباشیم که می‌توانیم باشیم. من بسیار امیدوارم از این پس به ثباتی برسیم که بشدت نیازمند آن بوده‌ایم و نتایج اخیرمان نشان از همین موضوع دارد. با چنین وضعی ما دوباره در قالب یک مدعی جدی قهرمانی مثل سال 2012 ظاهر خواهیم شد.»

دیلی تلگراف / مترجم: وصال روحانی