مسافرت به سبک ایرانی
میان من و تو که اینجا ایستاده ایم و برای رفتن به فقط یک شهر آنطرف تر بایستی هزار خون دل بخوریم و زجر بکشیم. در این نقطه از جغرافیای عالم همه چیز رنگ همه چیز را دارد.
شما که قرار است به سفر بروید،شما که قرار است از تعطیلات خود استفاده کنید،شما که قرار است برای رسیدن به مقصد کمترین دردسر را تحمل کنید،با رسیدن به ترمینال مسافربری دچار چنان دردسر های عجیب و غریبی می شوید که همه آن خاطرات خوش و زیبای سفر در ذهنتان رنگ می بازد.
بی نظمی موجود در ترمینال های مسافر بری ،کمبود همیشگی بلیت ، رفتارنه چندان دلنشین متصدیان تعاونی های مسافربری با مراجعان ، رانندگان بد اخلاق ، بی توجهی به ساعات حرکت و...نکاتی از این دست موضوعاتی است که معمولا در مراجعه به ترمینال های مسافر بری به چشم می خورد. برای من و تو که قصد مسافرتی چند روزه به یکی از شهرهای سرزمین مان را داریم مسافرت با وجود چنین مشکلاتی نه یک امر دلخوش کننده که بیشتر به یک موضوع دردناک تبدیل می شود.
اینکه برای یک بلیت ساده باید ساعت ها التماس کنی و هزار زجر بکشی موضوع تازه ای نیست.چه آن که ما سالهاست که با چنین مساله ای مواجهیم.اینکه برای مسافرت هیچ امکاناتی در اختیار مسافر بخت برگشته نیست ،اینکه قرار است در بین راه به خاطر نبود سالن های غذاخوری مناسب قرار است تا رسیدن به مقصد گرسنگی بکشیم نیز موضوع تازه ای نیست.
ما در چارچوب مناسبات عجیب و غریبی که بر ترمینال های مسافرتی مان سایه افکنده چیزی جز یک مراجعه کننده منفعل نیستیم.
اگر اعتراض کنیم با رفتار ناخوشایند افرادی مواجه می شویم که به عنوان دارندگان اتوبوس یا گردانندگان تعاونی های مسافرتی توجه چندانی به رضایت مشتری ندارند.صحنه های تکراری دعوای رانندگان و شاگردهای آنها با مسافران را به یاد بیاورید تا به میزان صحت این نکته پی ببرید.
راستی چرا ما دایما با این چنین مشکلاتی مواجهیم ؛چرا باوجود تحولاتی که درناوگان حمل و نقل رخ داده هنوز هم ساکنان این مرز و بوم برای یک سفر بی دغدغه با مشکل مواجهند؛ مشکل به کجا باز می گردد؛
پاسخ به چنین سوالاتی نیازمند توجه بیشتر به ساختار دستگاه حمل و نقل در کشور ماست.به نظر می رسد نظارت به عنوان یکی از وظایف نهادهای اجرایی در این حوزه به یک موضوع پیش پا افتاده و فراموش شده تبدیل شده است.
چه آنکه در صورت وجود یک نظارت دقیق می توان به آسانی در یک مدت کوتاه به نقاط ضعف یک سیستم پی برد.در جهت رفع اشکال از آن قدم برداشت و نسبت به تجهیز آن اقدام کرد.آیا هدف نظارت چیزی غیر از این است؛
برای متولیان اجرایی در این حوزه اما چنین نکته ای گویا امری غریب و ناشناخته است.شاید از این روست که ما به عنوان شهروندان یک کشور در حال توسعه ناچار از مواجهه همیشگی با صحنه های تکراری و ناراحت کننده در هنگام سفر و مسافرت هستیم.
برای دریافت بلیت مسافرت نوروزی باید به روش پیش پا افتاده کشورهای عقب افتاده در صف های طویل از سر و کول هم بالا برویم ،به فروشنده التماس کنیم ،غرغر راننده را تحمل کنیم و هزار بدبختی دیگر تابه مقصد برسیم و مثلا از مسافرت چند روزه خود لذت ببریم.
توصیف این لذت با وجود آن مشکلات همیشگی از توانایی این نوشته بیرون است.فکر کنم برای این توصیف بایستی به سراغ آن مدیرانی رفت که هیچ برنامه خاصی برای بهبود این وضعیت ندارند.گویا بایستی خود را از این دلخوشی رها سازیم.
ما اصلا چه نیازی به مسافرت داریم.فکر کنم بهترین روش برای کاهش مشکلات همان نرفتن به مسافرت باشد.وقتی آدم قید مسافرت را بزند طبعا برای تهیه بلیت هم با مشکلی مواجه نمی شود،با راننده عصبانی برخورد نمی کند،غذای آلوده و گران غذاخوریهای بین راهی را نمی خورد،با خودروهای درب و داغان مسافرت نمی کند و...
خوب چه تصمیمی بهتر از این؛
داود پنهانی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
