ایست! سفرهای نوروزی دردست تعمیر است

افزایش 20درصدی قیمت بلیت اتوبوس های بین شهری و مهمتر از همه سیاست پیش فروش کردن بلیت های نوروزی که در انتهای هر سال منجر به نایاب شدن بلیت بسیاری از سفرها می شود خود عامل مهمتری برای شکوه مسافران نوروزی است ، آن چنان که در روز آغازین پیش فروش بلیت های نوروزی شرکت رجاء، مسافران بسیاری هنوز نتوانسته اند بلیت مسیر دلخواه خود را تهیه کنند و برخی از آنها در حسرت مسافرت با قطار، به همراه خانواده آن هم در ایام نوروز مانده اند.
همان گونه که مدیر روابط عمومی شرکت رجا، نیز پیش بینی کرده بود که با وجود افزودن 60 دستگاه واگن به ناوگان ریلی مسافری و به دلیل افزایش تقاضای سفرهای نوروزی برای مسافرت با قطار و تامین نشدن اعتبارات مورد نیاز، شرکت رجا نمی تواند پاسخگوی بخش اعظمی از متقاضیان باشد.
همان طور که سالانه 30 میلیون شهروند ایرانی خواستار مسافرت با هواپیما هستند، درحالی که امکانات هواپیمایی کشور تنها قادر به حمل و نقل 10میلیون نفر مسافر است که البته با در نظر گرفتن احتمال بروز سانحه ، تاخیر در پرواز و بالا بودن بهای بلیت پروازهای داخلی و محروم شدن از تماشای طبیعت معمولا این بخش از برنامه ریزی سفرهای نوروزی از برنامه بسیاری از مسافران حذف می شود.
سفر با اتوبوس هم کار ساده ای نیست ؛ چرا که وقتی پا به درون اتوبوس ها می گذاری باید فکر همه چیز را کرد. فکر سرویس دهی نامناسب ، همسفران بد، رانندگی ناشیانه ، فیلمهای تکراری و یک جاده با صد جور دست انداز و ناهمواری.

ظرفیت تکمیل است

به این دردسرهای سفر، هزینه های اقامتی هتل ها را هم بیفزاییم. به گفته یکی از هتلداران تهرانی ، هتل های کشور معمولا از ابتدای نوروز تا 8 و 9 فروردین ماه رزرو شده و اکثرا ظرفیت پذیرش آنها تکمیل است و در صورتی آمادگی پذیرش اضافی دارند که یکی از رزروی ها لغو شده باشد.
از سوی دیگر، هزینه یک روز اقامت در یک هتل 5ستاره در یک اتاق معمولی برای مسافران داخلی 29 هزار تومان و یک سوئیت 65 هزار تومان است که با 17 درصد سرویس و خدمات می شود 76 هزار تومان و از آنجا که اکثر خانواده های ایرانی با درآمد ثابت زندگی می کنند، به نظر بهتر است دور اقامت در هتل ها را خط کشید و حتما یک چادر مسافرتی به همراه داشت.
حقیقت این است که هزینه مسافرت در ایران هم مثل تمامی موارد موثر در زندگی فردی و اجتماعی سیر صعودی داشته و طی سالهای اخیر به شتابش افزوده می شود.

گره کور امنیت جاده ای

امروزه حوادث رانندگی ، دومین دلیل مرگ و میر در کشور است و روزی نیست که خبری از تصادفات جاده ای یا درون شهری که منجر به کشته شدن بسیاری می شود به گوشمان نرسد.
وقتی می شنوی هر 60 دقیقه ، 3 نفر در تصادفات جاده ای می میرند و سالانه 5هزار کیلومتر از جاده های کشور از حد استاندارد خارج می شوند و هر ساله در طول سفرهای نوروزی و تابستانی به شمار تصادفات جاده ای افزوده می شود، دلهره و تشویش سفر سر تاپای وجودت را فرا می گیرد.
به گفته معاون راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی ، سالانه بین 600 تا 700 میلیون سفر در کشور انجام می شود و 12درصد این سفرها یعنی معادل 65 میلیون سفر تنها در ایام نوروز صورت می گیرد.
با این اوصاف تامین امنیت جاده ای و ارتقای سیستم پلیس راه به ضرورتی انکارناپذیر تبدیل می شود، حال آن که بسیاری از شهروندانی که در تابستان یا در ایام نوروز به قصد سفر در جاده های بین شهری تردد کرده اند، بارها از حضورنداشتن محسوس نیروهای گشت پلیس در جاده ها گلایه داشته و گفته اند اکثر ماموران در جاده ها کمین کرده و بیشتر منتظر رویت تخلف و جریمه متخلفین هستند که این خود زمینه ای برای افزایش بروز تصادفات رانندگی است.

مسافران نوروزی

دختر 24 ساله ای است که به گفته خودش بیشتر ایران را گشته است. او می گوید: سفر اگر با برنامه ریزی باشد خرج آن بیشتر از در خانه ماندن نیست ، حتما نباید در هتل زندگی کرد، بعضی اوقات چادر بهترین مسکن است.
محمد 40 ساله می گوید: ما ماشین داریم ، اما راهها مطمئن نیستند، بعضی هاشان حتی خط وسط ندارند و امکانات رفاهی هم که تعریفی ندارد. تازه برخورد ماموران پلیس راه هم دیدنی است.
نامش بهار است از خانواده های مرفه ایرانی که به سختی بلیت هواپیمای دبی را گرفته. او هم می گوید: سفر نوروزی را خیلی دوست دارم ، ولی به شرط آن که محاسنش از معایبش بیشتر باشد. اگر پولش باشد، تقریبا تمامی مشکلاتش حل است.
این هم یک مسافر نوروزی که از دفتر خدماتی مسافرتی و جهانگردی خارج می شود، لبخند می زند و می گوید: هزینه اجاره یک اتاق دو تخته در یک هتل خوب در مقایسه با درآمد حقوق بگیرها بالاست و مسافرت خارجی هم که از توان ما خارج است ، درباره بلیت ها هم که نگویم بهتر است.
شاید بهتر است خانه ماند، امیر 30 ساله با 3 فرزند این را می گوید و ادامه می دهد: چند سال است برنامه ریزی می کنیم جایی برویم ، اما نمی توان مطمئن بود که جایی برای ماندن داریم و سرگردان نمی شویم.
روی وسیله نقلیه شخصی هم نمی شود حساب کرد. بلیت قطار هم که نیست ، پارتی بازی هم که دارد. هواپیما هم که اگر پولش باشد بلیتش نایاب می شود.

نکته آخر

نتیجه می گیریم اگر وسیله نقلیه شخصی داشته باشی ، شرایط بهتری داری چون می توانی با خودت چادر مسافری ببری ، گاز و پیک نیکی و مواد اولیه غذایی برداری و اگر پا داد در هتل پیاده رو بخوابی، اما اگر وسیله نقلیه شخصی نداشته باشی و از عهده پرداخت قیمت خدمات گوناگون سفر برنیایی باید همچنان در خانه بمانی و مدام این جمله را تکرار کنی که «تعطیلات خوش بگذره!»

سمیه فصاحت