ناخدای کشتی طوفان زده

حجت الاسلام والمسلمین مهدی کروبی ، سیاستمدار کهنه کاری است که از اولین دوره مجلس شورای اسلامی با احراز کرسی نمایندگی مردم الیگودرز وارد عالم سیاست شده است.
کد خبر: ۶۰۳۲۴
او البته پیش از آن نیز در دوران رژیم پهلوی از شاگردان امام خمینی ره به شمار می رفته که پیشینه مبارزاتی او بر سر زبان هاست.
کروبی چند سال نماینده امام در بعثه حج بود و در مجالس سوم و ششم بر کرسی ریاست آن تکیه زد.پس از دوم خرداد 76 کروبی با نفسی تازه تر وارد میدان سیاست شد. او هم اکنون برای ورود به کاخ ریاست جمهوری وارد مبارزه تبلیغاتی شده است. در سال 1367 که مهدی کروبی به همراه عده ای از دوستان و همفکرانش ، مجمع روحانیون مبارز را پایه گذاری کرد ، خود در صدر آن قرار گرفت و همین باعث شد منتقدان تشکل تازه تاسیس ، به حرمت جایگاه و پیشینه او از موضعگیری های تند علیه آن بپرهیزند. کروبی ، یک روحانی سنتی است که از تمام ویژگی های این طبقه اجتماعی برخوردار است. روحانیون سنتی به دلیل ارتباط نزدیکی که با شهروندان دارند و به نوعی نقش حلقه واسط مردم با حاکمیت را ایفا می کنند، مورد اقبال قرار می گیرند.
او در آخرین سمت سیاسی اش ریاست مجلس ششم در حالی که برخی دوستانش از مجمع روحانیون مبارز تلاش می کردند خود را در تراز روحانیون نوین قرار دهند، همچنان ویژگی دیرینش را حفظ کرد. مهدی کروبی در همان حال که با سردمداران گروهی که خود را متولی نو اندیشی دینی می دانستند، روابطی گرم و صمیمانه داشت ، از هیات و کسوت سنتی اش بیرون نیامد و اصالت روحانی بودنش را از دست نداد. همین ویژگی بارز، افراطی های جبهه دوم خرداد را بارها از او نا امید کرد. بیشترین انتقادهای او که گاه با فریادهای خشم آلود همراه می شد،در جلسات علنی مجلس هفتم ، معمولا نثار نمایندگانی می گردید که به افراطی ترین گروههای دوم خردادی حزب مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب وابسته بودند. در همان مجلس ، مهدی کروبی که 4 سال ریاست آن را برعهده داشت ، بارها به نهادهایی مانند شورای نگهبان ، صدا و سیما، بسیج و... که علی القاعده از دفاع نسبی جناح اقلیت (اصولگرایان) برخوردار بودند حمله کرد، اما بندرت اتفاق افتاد که نمایندگان عضو فراکسیون اقلیت ، با همان لحن تند، به او پاسخ دهند ؛ اما در مذاکرات جلسات علنی دوره هفتم مجلس ، نمونه های فراوانی از برخورد متقابل نمایندگان جناح اکثریت با مهدی کروبی به چشم می خورد. او، حتی از سوی نهادهایی مثل شورای نگهبان ، صدا و سیما و... که با لبه تیز کارد انتقادات او روبه رو می شدند، مورد حمله قرار نمی گرفت.
یکی دو بار هم که آیت الله جنتی در خطبه های نماز جمعه تهران به سخنان کروبی پاسخ گفت ، ترجیح داد از بردن نام رئیس مجلس حذر کند و جملاتش را با فعل مجهول به پایان ببرد. این نحوه برخورد در مطبوعات اردوگاه اصولگرایان نیز، کما بیش رعایت شد و مهدی کروبی جز در موارد نادر، زیر تیغ انتقادهای تند نرفت.


کروبی و اصولگرایی



شاید این پرسش پیش بیاید که کروبی چرا از این ویژگی برخوردار شده؛ و در حالی که برخی اعضای مجمع روحانیون مبارز تشکلی که وی دبیر کل آن را برعهده دارد بیشترین حملات را به جناح رقیب روا داشته اند، از نوعی حاشیه امن برخوردار بوده است؛ این سوال ، یک پاسخ کوتاه ، بیشتر ندارد و آن این که اصولگرایان ، کروبی را از شاگردان مرید امام ره و معتقد به اصول انقلاب و پایبند به تئوری حکومت دینی می دانند و همین ویژگی ها می تواند هر عنصر سیاسی دستکم به لحاظ نظری را در جناح اصولگرایان قرار دهد.
اصولگرایی یک حلقه تنگ نیست که فقط عده ای را که در چند گروه سیاسی نام و نشان دار عضویت دارند در برگیرد. با تعریف واقعی (و نه حزبی) اصولگرایی ، بخشی از جریان دوم خرداد (گرچه دارای سلیقه سیاسی کاملا متفاوت باشد) را نیز می توان در این جرگه قرار داد. به همین دلیل است که در انتخابات مجلس هفتم ، پیشنهادهایی مبنی بر قرار گرفتن نام برخی نامزدهای عضو مجمع روحانیون مبارز، در لیست اصولگرایان ارائه شد که بنا به دلایلی از جمله بی میلی این نامزدها چنین اتفاقی صورت نگرفت.


مجمع روحانیون و مجلس هفتم



تندروی های احزاب جناح دوم خرداد، خرده اعتبار باقیمانده از سالهای قبل را نیز از بین برد، به طوری که در آستانه انتخابات مجلس هفتم ، اکثر آنها به خوبی می دانستند که در افکار عمومی ، جایگاه خود را از دست داده اند. فرصت سوزی های پی در پی و سرگرم شدن به مناقشاتی که برای مردم سودی در بر نداشت ، مجموعه جناح دوم خرداد را از چشم شهروندان انداخت.

  • اگراکثریت گروه های دوم خرداد بتوانند به فهم مشترکی از انگیزه کروبی برسند احتمالا گریزی ندارند جز این که درباره او باهم تفاهم کنند

  • همراه و همسو شدن بخشهایی از مجمع روحانیون مبارز با جریان های افراطی ، باعث شد سرنوشت مشابهی برای این تشکل رقم بخورد، به طوری که مهدی کروبی و مجید انصاری ، با آن که رای عده ای از اصولگرایان را پای صندوق ها با خود داشتند، نتوانستند به مجلس راه یابند. این ناکامی منحصر به شهرهای بزرگ نبود. اعضای این مجمع در پاره ای از حوزه های انتخابیه کوچک و متوسط نیز نتوانستند اعتماد رای دهندگان را جلب کنند.


    بازهم در عرصه سیاست



    مهدی کروبی ، یک سال پیش در برابر این پرسش که آیا به عرصه انتخابات ریاست جمهوری وارد خواهد شد، پاسخ منفی می داد. مفهوم این عبارت آن بود که اگر او نیز مانند همتای پیشین خود علی اکبر ناطق نوری یک شکست جدی را تجربه کند، از سیاست - دستکم به صورت احراز پست و عنوان - دست خواهد شست و نه به کنج عزلت که به «اتاق فکر» خواهد رفت. او، اما چنین نکرد و پس از آن که بازار کاندیداتوری ریاست جمهوری نهم داغ شد، پرشور و تازه نفس به میدان آمد.


    بازتاب های ورود نامزد جدید



    ورود کروبی ، شگفتی چندانی را در 2 اردوگاه سیاسی کشور برنینگیخت ، اما واکنش هایی را از هر دو سو به دنبال داشت.
    گو این که انتظار می رفت اصولگرایان از ورود رقیبی پردردسر نگران به نظر آیند، اما چنین نشد. آنها آنقدر سرگرم کارهای خودشان بودند و هستند که حتی ورود نامزدهای پرسر و صداتر نیز آنها را به صرافت نینداخت که دست کم برای مدتی دلمشغولی شان را کنار بگذارند.
    کروبی از همان روزهای اول ، ایده خود درباره سایر نامزدها را چنین شفاف کرد که ستاد انتخاباتی اش قصد تخریب هیچ کس را ندارد. این طبیعی ترین رفتاری بود که همگان از او توقع داشتند. شاید منظور کروبی از اتخاذ چنین تاکتیکی ، سیگنال فرستادن برای اصولگرایان بود. این تاکید، گرچه مثبت بود ، اما برای جناح یاد شده ، ضرورت چندانی نداشت ؛ زیرا زمانی که کروبی در اوج قدرت ریاست مجلس ، آنها را زیر رگبار انتقادات گاه غیرمنصفانه می گرفت ، واکنش تند نشان نمی دادند. پس به طریق اولی ، تذکراتی که معلوم نیست مخاطب آن چه کسانی هستند، برای اصولگرایان ، اصلا گران تمام نشد.


    کروبی دنبال رای چه کسانی است؛



    دبیر کل مجمع روحانیون مبارز به فراست می داند که نجات جبهه دوم خرداد از مرگ قطعی ، در گرو رهاندن آن از دامان دایه های مهربان تر از مادر است. او فراوان با عصبانی هایی روبه رو بوده که به خاطر یک دستمال ، قیصریه را به آتش کشیده اند. این درد او نیست ، درد خاتمی هم هست.
    از سویی ، کروبی می داند که برخی اعضای مجمع روحانیون نیز به خاطر قرار گرفتن در جو افراط، بر کشتی گروه خود، میخ کوبیده و می کوبند. کروبی ، حالا می خواهد ناخدای کشتی ای باشد که هم جناح معتدل دوم خرداد را از غرق شدن نجات دهد، هم مجمع روحانیون مبارز را. از این نگاه ، اقدام کروبی یک جانفشانی سیاسی است که دوستانش باید قدر آن را بدانند. اگر اکثریت گروههای دوم خرداد بتوانند به فهم مشترکی از این قصه کروبی برسند، احتمالا گریزی ندارند جز این که درباره او به تفاهم برسند. این که اخیرا از محافل وابسته به جناح دوم خرداد (حتی افراطی ها) شنیده می شود که معین و هر نامزد دیگری در دقیقه 90به نفع کروبی کنار می رود، نشان از آن دارد که کروبی به رای جناح متبوع خویش دل بسته است.
    او همچنین از رای شهروندانی که به اصولگرایی معتقدند و احیانا پیشینه کروبی را نیز در نظر دارند، ناامید نیست. توافق بر سر کروبی به نفع جناح دوم خرداد است. آنها اگر قصد دارند یک بار دیگر روی باسکول افکار عمومی بروند و وزن کشی کنند، با تنوع نامزدهای جناح خود چیزی به دست نمی آورند. گو این که در صورت راه یافتن کروبی یا نامزد اصولگرایان به کاخ ریاست جمهوری ، افراطی های دوم خردادی ، طرفی نخواهند بست و از نمد انتخابات برای خود کلاهی دوخته نخواهد شد، اما دست کم می توانند با عرض اندام در برابر رقیبان ، خودشان را کمی آرامتر کنند.
    این آرامش ، حالا حالاها نیاز تندروهایی است که طی 6-7سال گذشته ، آتش حرارت شان ، بیش از همه جناح خودشان را سوزانده است.

  • کروبی و دولت خاتمی


    مهدی کروبی در دفاع از سید محمدخاتمی و دولت او، دفاعی مستمر در پیش گرفته است. او در برابر هر دو گروه منتقد خاتمی قرار گرفت. هم گروهی که خود را وابسته به جناح دوم خرداد نمی دانست و نوک پیکان انتقاداتش به عملکرد دولت خاتمی و نه لزوما شخص او نشانه می رفت و هم ، افراطی های دوم خردادی که می خواستند رئیس جمهور اسلامی ایران را اپوزیسیون جمهوری اسلامی ببینند! کروبی در دفاع همه جانبه از دولت آقای خاتمی ، گاه برای آن که تصور ناعادل بودن از خویش را در ذهن ها به جای نگذارد ، خود را از عملکرد ضعیف وزیران دولت دوم خرداد بری می دانست و همین باعث می شد جناح دولتی نیز گاه از او گله مند شود.
    دبیر کل مجمع روحانیون مبارز ، یک دلیل دیگر هم برای دفاع جانانه از خاتمی دارد. سید محمد خاتمی عضو شورای مرکزی مجمع روحانیون مبارز است و همان گونه که این مجمع ، بارها ولو به صورت تلویح و اشاره تاکید کرده ، خودش را صاحب اصلی دوم خرداد می داند. در اسفند 78 و اوج تبلیغات انتخاباتی مجلس ششم ، هنگامی که حزب مشارکت ، حاضر نشد نام کروبی را در لیست نامزدهای تهران قرار دهد (و با وساطت افرادی ذی نفوذ ، او را در اواخر فهرست قرار داد) یاران مهدی کروبی لازم دیدند که برای دوستان تازه از راه رسیده خود، روشن کنند که اگر دوم خردادی به وجود آمده و عده ای کنار سفره آن نشسته اند، سفره دارش مجمع روحانیون مبارز بوده است.


  • محمد مهاجری
    newsQrCode
    ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

    نیازمندی ها