سینمای ایران یا می‌خندد یا می‌گرید

به گزارش جام‌جم، مدت‌هاست که برای گیشه سینماها صف بلند و حتی کوتاه مردم خاطره‌ای دور و حسرتی پایدار شده است و در این میان موانع و مشکلات فراوانی وجود دارد که یکی از مهم‌ترین آنها که در شش ماهه گذشته بیش از پیش خود را نشان داد، نبود تنوع موضوعی در فیلم‌های اکران‌شده است. در میان انواع گونه‌های سینمایی از جمله اکشن، جنایی، علمی ـ تخیلی، ماجراجویانه، تاریخی، ترسناک، جنگی و... این کمدی‌های بعضا سطحی و ملودرام‌هایی با درونمایه اجتماعی و تکراری است که بخش عمده آثار فیلمسازان را تشکیل داده است. کارشناسان و صاحب‌نظران سینما نبود امکانات و سرمایه، رونق نداشتن تولید و اکراه بخش خصوصی برای مشارکت و همگام پیش نرفتن سینما با رویدادهای مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی را از مهم‌ترین دلایل تنوع نداشتن ژانری در سینمای ایران می‌دانند.

جواد طوسی، منتقد سینما در این باره به جام‌جم گفت: ژانر اصولا در شرایط فرهنگی و هنری خاص یک کشور شکل می‌گیرد و ارتباط مستقیمی با پیروی از اصول و قواعد حرفه‌ای دارد. وقتی سینمای یک کشوری بدون استانداردهای حرفه‌ای در مخاطب‌شناسی و تولید باشد، این مشکل بیشتر خود را نمایان می‌کند.

این کارشناس ادامه داد: بخش دیگری از این مساله تابع شرایط فرهنگی جامعه است، به عنوان مثال امکان ندارد ما در سینمای خودمان بتوانیم گونه وسترن را تجربه کنیم؛ چون این سینما به جامعه‌ای برمی‌گردد که در وهله اول می‌خواهد برای خلأ دنیای اتوپیا و آرمانشهر خودش دنبال رویای آمریکایی باشد.

احمد طالبی‌نژاد، نویسنده و منتقد سینمایی نیز با بیان این که هر ژانری محصول یک دوران تاریخی است، گفت: در سینمای بعد از انقلاب ایران تنها گونه‌ای که می‌توان از آن به عنوان ژانر سینمایی اسم برد، گونه جنگی است، ولی ما درخصوص دیگر ژانرها خیلی امکان پرداخت نداریم. مثلا سینمای ما ژانر موزیکال ندارد.

مشروح این خبر را در صفحه 5 بخوانید.

علی رستگار / گروه فرهنگ و هنر