سرگردان در ناکجاآباد

دوگاری معتقد است که تصمیم اش ربطی به ناراحتی های مزمن زانو که طی یکی دو سال آخر بازیگری اش او را بسیار آزار داد ، نداشته و می افزاید که بر آن مشکل کاملا تفوق یافته بود. با این حال دوگاری در تمام عمرش به خاطر گرایش های خاصش آدمی بحث برانگیز بود.
به عنوان مثال او برای خودش این حق را قایل بود که در هر جای زمین که می خواهد بایستد و یک مهاجم آزاد باشد که در جایی مثل ناکجاآباد هرمانوری که می خواهد بدهد و به هر شکل دلخواه خودش در بازی تیم مشارکت کند و بسیاری بعد از سالها دیدن بازی او سرگردان شده و می گفتند که هنوز نمی فهمند او در زمین چکاره است!
در عین حال هیچ کس انکار نمی کرد که برخی بازیها و گلهای او با لباس تیم بوردو شگفت انگیز بود. اضافه بر آن شخصیت دوگاری حساسیت برانگیز و او به نوعی یک آدم پرخاشگر بود که از درگیری با هیچکس ابا نداشت و همین مساله بر مشکلات او می افزود.
دوگاری از 1988 تا 1996 در بوردو ، در فصل 1996 1997 در آ.ث. میلان ، از جولای 97تا دسامبر 97 در بارسلونا ، از ژانویه 1998 تا دسامبر 1999در مارسی و دوباره از دسامبر 1999 تا ژانویه 2003 در بوردو توپ زد و سرانجام به باشگاه «ال قطر» در قطر رفت ولی آنجا فقط 7 ماه دوام آورد. به این می گویند زندگی ورزشی به سبک دوگاری.