مسابقه قرآنی 1447

علاقه‌مندان می‌توانند ضمن بهره‌مندی از سفره بیکران آیات این جزء در مسابقات طرح 1447 که از سوی شبکه قرآن و معارف سیما و برخی نهادهای قرآنی و رسانه‌ای کشور برگزار می‌‌شود، شرکت کرده و از هدایا و جوایز ارزشمند آن شامل 5000 کمک هزینه سفر به عتبات عالیات بهره‌مند شوند. پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی 1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: قیامه، آیات مبارکه: 13 ـ 7

نظام موجود جهان، در قیامت از هم فرو می‌پاشد. وحشت ناشی از وقوع قیامت، همه وجود انسان را فرامی‌گیرد. این آیات به بیان حال و روز انسان در قیامت می‌پردازد: «در روز قیامت انسان خواهد گفت: گریزگاه کجاست؟ هرگز، ملجأ و پناهگاهی نیست. آن روز قرارگاه فقط نزد پروردگار توست. آن روز انسان به آنچه پیش فرستاده و آنچه به جا گذاشته است خبر داده می‌شود.»

باید پرسید با این ‌که روز قیامت روز ظهور سلطه و قدرت الهی است، و هر انسانی می داند مفر و فراری نیست، چطور می پرسد: «این المفر؟». جواب این سوال آن است که این گونه سخنان در روز قیامت از باب ظهور ملکات آدمی است، کسی که در دنیا وقتی در شدت قرار می‌گرفت، یا مهلکه‌ای تهدیدش می‌کرد، «بدون توسل به خدای تعالی» در جستجوی مفری می‌گشت، آن روز هم ناخود آگاه می پرسد: «این المفر؟»

انسان به سوی خدای تعالی سیر می‌کند. پس انسان خواه ناخواه خدای خود را دیدار می کند، و سیرش به سوی او می‌انجامد، و هیچ حاجبی که او را از وی بپوشاند یا از عذاب وی مانع شود، وجود ندارد. زمام امر در سعادت و شقاوت و بهشت و دوزخ بودن مستقر آدمی به دست خداست، و به مشیت او وابسته است.

کلمه‏ «بَرِقَ» آنگاه که به چشم نسبت داده می‌شود به معنای حالتی برخاسته از ترس و وحشت شدید است. «وَزَرَ» به معنای پناهگاهی چون کوه و قلعه است و گشتن انسان به دنبال پناهگاه در قیامت، یا به خاطر شرم و حیا از خداوند است یا به خاطر فرار از حساب و کتاب، یا دوزخ و یا رسوایی و شاید همه اینها باشد.

امام باقر علیه‌السلام در توضیح آیه‏ «بِما قَدَّمَ وَ أَخَّرَ» فرمودند: هر کس راه و روش بد یا خوبی را پایه‏‌گذاری کند، پس از او هر کس به آن عمل کند، اگر بد باشد کیفری مثل کیفر گناهکار و اگر خوب باشد، پاداشی همانند عمل‌کننده آن نیز به او داده می‌شود. در قیامت، خلافکاری‏ها به مجرمان تفهیم می‌شود. انسان علاوه بر اعمالی که خود انجام داده، مسئولیت اعمالی را که دیگران، پس از او و به پیروی از او انجام می‌دهند، به عهده دارد.