این رقابت پرحاشیه...

به آن سوست که موج «ترین‌ها» از جنوب کشور آغاز می‌شود. در سال 85 موسسه ایران اسکرین، بزرگ‌ترین پرچم ایران را با ابعاد 32 مترمربع تولید و آن را در سواحل خلیج‌فارس به نمایش گذاشت. درست سه ماه پیش و پس از یک پروژه ناموفق باز هم جنوب کشور برای این کار پیشقدم شد و در اردیبهشت، بزرگ‌ترین پرچم ایران این بار در بوشهر به اهتزاز درآمد. کمی بالاتر در شیراز هم بزرگ‌ترین پرچم ایران نصب شد و البته بزرگ‌ترین‌ پرچم‌هایی در مرز ایران و آذربایجان، در شهر قزوین، در قم و البته در باغ موزه دفاع مقدس تهران آن هم با حضور رئیس‌جمهور و شهردار تهران و با مساحت هزار مترمربع برپا شده که در جای خود چند نکته را یادآوری می‌کند.

اولین نکته این است که پرچم‌ها ظاهرا تنها و تنها برای نصب کردن و البته گزارش عملکرد دادن به مردم و مسئولان بالاتر طراحی می‌شوند، چرا که در اغلب موارد دیده می‌شود پرچم بدون استاندارد لازم (مثلا بدون 22 تا الله‌اکبر) دوخته شده یا این‌که بعد از نصب به حال خود رها شده و ظاهرا پاره شدن پارچه آن بر اثر باد یا کثیفی آن ارتباطی به نصب‌کنندگان ندارد. از این گذشته در همان بحث گزارش عملکرد هم وضع نامطلوبی وجود دارد. مثلا فردی از بزرگ‌ترین پرچم ایران صحبت می‌کند و بعدها مشخص می‌شود منظور او بلندترین نقطه نصب پرچم ایران بوده است.

دومین نکته‌ای که از بلبشوی بلندترین یا بزرگ‌ترین پرچم ایران به ذهن متبادر می‌شود فقدان نهادی برای اندازه‌گیری آماری این رکوردها و ثبت آن است. در مواردی مشاهده می‌شود در ظاهر حرف از بزرگ‌ترین پرچم ایران است، اما در نهایت مساحت این پرچم از بسیاری از پرچم‌های نصب شده در جهان کمتر است.

در عین حال باید توجه داشت اگرچه داشتن رکورد بلندترین یا بزرگ‌ترین پرچم ایران افتخاری در جهان محسوب می‌شود، اما این عملکرد مردم است که می‌تواند باعث ارزش یک پرچم در سطح جهان شود. باید دانست در حال حاضر کشورهای آسیای میانه رکورددار بلندترین پرچم‌های جهان هستند، اما به دلیل فقدان قدرت اقتصادی و منطقه‌ای کسی سراغی از این پرچم‌ها نمی‌گیرد؛ بنابراین باید برای ارزشمندتر کردن واقعی پرچم کشور تلاش کرد.