یک ریسک غیرقابل پیش بینی

نمایشنامه‌ای خارجی که متن آن توسط نیل سایمون آمریکایی نوشته شده است و اساسا انتخاب آن برای روی صحنه‌بردن نمایش آن هم در سالن اصلی تئاتر شهر و اوضاع و احوال نه‌چندان مطلوب این روزهای تئاتر از نظر میزان استقبال و حضور تماشاگران با ریسک فراوانی همراه بوده است، اما به نظر می‌رسد با همه این شرایط استقبال نسبتا مناسبی از این اثر نمایشی به عمل آمده است. در نگاه نخست و پس از ورود به سالن، صحنه‌آرایی با فضایی فانتزی جلوه‌گر می‌شود و از طیف رنگ‌های شاد و متنوع در طراحی دکور استفاده شده است. دکور گرچه جنبه‌ای خلاقانه دارد، اما یک برآیندعجیب نیست که بخواهد نگاه تماشاگر را دزدیده و آن را از توجه به لایه‌های مضمونی قصه نمایش منحرف کند. پسران آفتاب، داستان دو بازیگر قدیمی و بازنشسته آمریکایی با نام‌های ویلی کلارک و ال لوئیس است که پس از 12 سال جدایی و قهر​ قرار است مقابل هم روی صحنه بازی کنند. بن برادرزاده ویلی هم نقش همان واسطه‌ای را بازی می‌کند که سعی در تحریف موقعیت‌ها داشته و برای پرهیز از ایجاد سوءتعبیر‌ها در دو سوی رابطه، طنازی‌های کلامی و موقعیت خاصی را به نمایش تزریق می‌کند. هرچند این کاراکتر در اجرای نمایش به این سمت و سو کشانده شده است و دلیل آن را باید به جواد عزتی بازیگر کاراکتر و مشخصه‌های بازی اش نسبت داد. ‌شخصیت‌‌های این نمایش آدم‌های تنهایی هستند که برای پرهیز از این تنهایی راه چاره را در انکار آن می‌یابند و در برخورد با یکدیگر از اعتراف صادقانه به شرایط دشوارشان ناتوان هستند. فضای شهری شلوغ و پرازدحام نیویورک با طراحی و قرار دادن نمایه‌هایی از ساختمان‌های بلند و چروک در این کار به تصویر کشیده شده است و در دیالوگ‌های میان ال و ویلی هم به آن اشاره می‌شود. چارچوب در، بدون هیچ اتصالی به دیواره یکی از عناصر اصلی صحنه نمایش است که به خلق لحظات کمیک کار هم کمک شایانی کرده است. فرزین صابونی و سیامک صفری دو بازیگر اصلی نمایش، ویژگی‌های حرکتی متفاوتی را در اجرای نقش‌های خود اعمال کرده‌اند که نمایش این نقص حرکتی و ناتوانی‌های فیزیکی که چندان هم برجسته نیست، در مدت زمان حضورشان روی صحنه بخوبی هدایت و تقسیم شده است.