زوال در شهر زامبی​ها

اگر از آن دسته افرادی نیستید که از روی ظاهر یا حتی ضعف‌‌های دیگران درباره آنها قضاوت می‌کنید و همیشه سعی دارید ویژگی‌های مثبت نهفته در وجودشان را کشف کنید و با آنها بسازید، قطعا بازی «وضعیت زوال» مورد پسندتان خواهد بود؛ اما اگر از آنهایی هستید که بعد از تجربه سری بازی‌های «کیش قاتل» به جای تعریف و تمجید از نکات مثبت آن، فقط به باگ‌های چپ و راست و نقص‌‌های آن تاخته‌اید، حتی نام این بازی را هم نیاورید و از همین حالا به انتظار عرضه نسخه بعدی «ندای وظیفه» باشید!

وضعیت زوال، مصداق پزشکی است که با صراحت خبر مرگ شما را می‌دهد و از شما می‌خواهد آخرین روزهای عمر‌تان را بخوبی سپری کنید. در این بازی شخصیت‌های شما کاملا فانی هستند و در صورت مردن، دیگر به بازی برنخواهند گشت.

از زمانی که بازی را در نقش یک جوان مبهوت از فجایع رخ‌داده شده آغاز می‌کنید تا انتهای آن باید به هر چه که بر سر راهتان قرار می‌گیرد متوسل شوید تا شاید از چنگال مرگ دور بمانید.

زامبی‌ها در این ترسیم از آخرالزمان شوخی ندارند و وقتی در دسته‌های چند نفری به سوی شما حمله کنند یا باید پا به فرار بگذارید یا شاهد مثله‌شدن شخصیت‌های خود باشید. بنابراین همیشه باید حواستان به ارتقای سطح آمادگی جسمانی شخصیت‌های خود باشد.

این بازی از یک سیستم نقش‌آفرینی خیلی خوب بهره می‌برد. علاوه بر ارتقای شخصیت‌ها سیستم اعتبار در بازی نیز به وجوه جذابی مجهز است. اعتبار اصلی بازی Influence نام دارد که تقریبا با هر عملی در بازی به شما اعطا می‌شود. این اعمال شامل گردآوری تجهیزات، ساخت پایگاه‌ها و...می‌شود.

در طول روز باید در شهرک‌های مختلف چرخیده و مایحتاج لازم پایگاه اصلی خود را فراهم کنید. صندوق تدارکات نقشی اساسی در اعطا یا کاستن Inf دارد. در تمام مدت مجبورید تصمیمات دشواری درباره حفظ Inf یا افزایش آیتم‌های همراه بگیرید. سه نوع سلاح سرد در کنار اسلحه گرم و خودروهای مسافرتی برای حفظ بقا در اختیارتان قرار دارد.

آیتم‌هایی مانند قهوه و قرص‌های دارویی نیز برای بازیابی نیرو یا درمان زخم‌ها به کار می‌روند. یکی از پیامدهای مهم Inf، فرصت مخابره پیام‌های رادیویی برای یافتن همراهان تازه‌نفس است که به شما ملحق خواهند شد.

نکات جالب دیگر این است که اگر مدتی بازی را کنار بگذارید، ممکن است در برگشت بعدی صندوق تدارکات خود را خالی ببینید، یا این‌که مشاهده کنید تعدادی از همراهانتان از سر افت روحیه دست به‌خودکشی زده‌اند!

در کنار گیم‌پلی بازی، باید به باگ‌های عمیق آن هم اشاره کرد که واقعا توی ذوق می‌زنند، اما نمی‌توان انکار کرد که این عنوان، فضایی جدید خلق کرده است. اگر سختگیر نیستید، این عنوان را
از دست ندهید.

Painkiller: Hell & Damnation

آرامبخش تکان دهنده

اگر دنبال یک شوتر اول شخص سطحی هستید تا خشم خود را بر سر آن خالی کنید، این بازی بهترین گزینه برای شماست، زیرا با وجود ضعف‌هایی که در مقایسه با شوترهای مدرن دارد، اما رضایت بازیکن را به خود جلب کند. P:HD بازسازی دو نسخه Painkiller در یک نسخه است. بازی چگونگی کشته شدن دَنیل گارنر و گرفتار آمدن وی در برزخی سیاه و مفلوک را روایت می‌کند که به طور کلی هیچ چیز خاصی ندارد و فقط شامل یک نقطه (الف) و (ب)، با یک گره روایی نخ‌نماست. گرافیک بازی نسبت به نسخه‌های اصلی آن ظاهر قابل قبولی دارد و در حد رقابت با بزرگان این سبک نیست؛ اما با جنگیدن‌‌های عظیم این کاستی را تا حدی جبران می‌کند. لیپ سینک هم چندان چنگی به دل نمی‌زند. گرافیک هنری بازی متنوع و بی‌منطق است (از نوع خوبش). شمای کلی آن به پک‌های میکس فست‌فودها می‌ماند. هر کدام از مراحل قیافه خاص خود را دارد و از صحراهای عرب گرفته تا کارناوال‌های رنگارنگ را شامل می‌شود. سری بازی Painkiller بر پایه تفریح خالص بنا شده و در این راه موفق هم هست.

در کنار صداپیشگی سطحی، افت فریم نیز بارها از جذابیت بازی می‌کاهد. گیم‌پلی بازی سراسر خنثی‌‌کردن اهداف است و چیز دیگری ندارد. سلاح‌های زیادی برای این کار در اختیار بازیکن قرار دارد. بیشتر این سلاح‌ها (مانند ماشین‌گان مجهز به راکت‌انداز یا سلاحی که با پرتاب ترکه‌های بلند دشمنان را به دیوار میخکوب می‌کند) برگرفته از نسخه‌های قبلی است. این سلاح تیغ‌های مرگباری را شلیک می‌کند و با جذب ارواح دشمنان می‌تواند اهداف بعدی را شست‌وشوی مغزی داده، علیه یاران خودش بشوراند. یکی از عناصر دیگر گیم‌پلی، کارت‌های تاروت است که برای باز‌کردن آنها باید کارهای خاصی را در هر مرحله انجام دهید. این کارت‌ها خصایص ویژه‌ای در اختیار شما قرار می‌دهند. ممکن است تا انتهای بازی بروید و حتی یک‌بار هم این کارت‌ها را فعال نکنید. جز این کارت‌ها، بازی هیچ ارزش تکرار دیگری ندارد. کل زمانی که برای پایان بازی نیاز دارید، حدود چهار تا شش ساعت است.

سیاوش شهبازی