چه شد که بازی «نمادین» نشد؟

بازی‌های خیریه عواید فروش بلیت را به دست نیازمندانی می‌رساند که دلیل اصلی برگزاری بازی بوده‌اند. نظیر این رقابت‌های ورزشی در ایران را زیاد دیده‌ایم چون فرهنگ ورزشی ما به دلیل سابقه تاریخی و فرهنگ فتوت و جوانمردی که از قرن‌ها پیش در رفتار بسیاری از پهلوانان به جا مانده به نوعی با کمک و خیررسانی از طریق ورزش عجین شده است. با وجود این مفاهیم و بررسی وجوه مختلف بازی‌های خیریه و نمادین، متاسفانه برگزاری بازی نمادین شنبه شب در تهران حرف و حدیث‌های زیادی داشت که آنچه از برگزاری یک بازی نمادین انتظار می‌رفت را از هدف اصلی خود دور کرد.

برنامه‌ریزی شتابزده مهم‌ترین مشکل برگزاری این رقابت نمادین بود که نتوانست ستاره‌های دیروز و امروز فوتبال را با جهت‌دهی مناسب کنار هم جمع کند. این اشکال بزرگ از آغاز تا خاتمه دیدار مانع باورپذیری تماشاگر از یک بازی نمادین شد و به این ترتیب تماشاگر به جای پیوند دادن نسل‌های پرافتخار فوتبال کشور در ذهن خود و ایجاد نوعی ارتباط متقابل و همسو، پراکندگی در برنامه‌ریزی و شیوه برگزاری بازی را تا پایان شاهد بود. همین مساله باعث شد تماشاگر در زمان گل زدن بازیکنان کنونی تیم ملی، در صف حماسه‌سازان ملبورن قرار بگیرد و حرکات برخی بازیکنان تیم ملی کنونی را با شعارهایی که قابل دفاع نیست، تقبیح کند. بازی نمادین را باید با برنامه‌ریزی بهتر سازماندهی کرد به‌طوری‌که قابل ستایش باشد. چنین بازی‌هایی را باید با تعریف درست و با تلفیق فرهنگ پهلوانی ورزش همسو و هم جهت کرد تا حرف‌هایی که از یک بازی نمادین بر جای می‌ماند، برخاسته از دل باشد و لاجرم بر دل نشیند.

 محمد رضاپور / گروه ورزش