‌‌کفش کودک و نوزاد

در دورانی که فرزندتان شروع به راه رفتن می‌کند، دو معیار راحتی و ارزانی را در اولویت قرار دهید و در کنار و بعد از این مبنا، به زیبایی آن هم بیندیشید.

کفش نوزاد هنگام آغاز راه رفتن باید رویه و کفی نرم، منعطف و راحت داشته باشد، چون او نمی‌تواند ناراحتی خود را از پوشیدنش بیان کند؛ باید ارزان باشد چون پای او در حال رشد است و مجبورید هرچند وقت کفشی بزرگ‌تر (یا به بیان درست: اندازه‌تر) بخرید؛ بدون پاشنه باشد چون هنوز نمی‌تواند تعادل خود را بدرستی حفظ کند و کف آن هم شیاردار باشد نه چنان صاف و صیقل خورده که لیز بخورد و تعادل او را در حین راه رفتن برهم بزند.

از خرید کفش‌های سفت و سخت خودداری کنید تا آسیبی به اجزای پای در حال رشد او اعم از ماهیچه‌ها، استخوان، کف پا، تاندون و پاشنه و پنجه او وارد نشود.

برای دوره نوزادی کفش‌هایی با ساق‌های کشی و برای کودکان کفش‌های زیپدار یا بند چسبی بهتر و راحت‌تر است.

در دوره کودکی، به جای خرید کفشی بزرگ‌تر برای صرفه‌جویی در هزینه‌هایتان و استفاده از همان کفش تا ماه‌ها یا حتی سال بعد، همان معیار نوزادی را در نظر بگیرید: ارزان‌تر اما اندازه‌تر، با گوشه چشمی به رنگ و زیبایی.

هنگام ارزیابی کفش، آنها را در دست خم کنید تا از راحت بودنشان مطمئن شوید. هنگام به پا‌کردن کفش، پاشنه پای کودک را به انتهای کفش بچسبانید، انگشتتان را جلوی پنجه‌هایش فشار دهید. این قسمت باید اندکی بیش از نیم سانتی‌متر، اما کمتر از یک سانتی‌متر تا جلوی کفش فاصله داشته باشد.

هنگام انتخاب یا خرید کفش کودک حتما کفش او را در حالتی که ایستاده ارزیابی کنید. حتما هر دو لنگه را امتحان کنید و از او بخواهید چند قدم نیز راه برود.

پا و بخصوص انگشت‌های پای کودک نباید در باریکی یا کوچکی کفش جمع شود زیرا علاوه بر مشکل‌شدن گردش خون، شکل طبیعی پا را هنگام رشد دستخوش تغییر می‌کند.

هر چند وقت یکبار خودتان کفش کودکتان را بازبینی و بررسی کنید. دست‌تان را درون آن ببرید و اگر متوجه تیزی یا برآمدگی و فرورفتگی در آن شدید، حتما کفش او را تعمیر یا تعویض کنید. همین مبنا را برای کوچک شدن طولی یا عرضی کفش در نظر بگیرید. یادتان باشد کودکان در حال رشد هستند و در صورتی که ماهیچه‌های پایشان درگیر این برآمدگی‌ها و فرورفتگی‌ها یا فشار ناشی از کوچک بودن کفش باشد، بعدها فرزندتان در راه رفتن یا شکل گرفتن طبیعی پا با مشکل مواجه خواهد شد.

از خرید کفش بدون پاشنه برای کودکانی که به سنین مدرسه نزدیک می‌شوند خودداری کنید. این کفش‌ها باعث می‌شوند کم‌کم درد پاشنه، التهاب قدام زانو و نرمی غضروف کشکک دامن آنها را بگیرد (رعایت این نکته برای بزرگسالان هم مفید است: حدود دو سانتی‌متر برای مردان و سه سانتی‌متر برای زنان).

نگذارید کودکان تا قبل از دوم یا سوم دبستان کفش پاشنه‌بلند بپوشند (بزرگسالان هم کفش‌های پاشنه‌بلند را در مواقعی خاص و زمانی محدود می‌پوشند و اگر عضلات و استخوان و تاندون پا به کفش‌های پاشنه بلند عادت کرده باشد، با کفش‌های معمولی، اداری، ورزشی و... همان حس و مشکلی را خواهند داشت که دیگران با کفش پاشنه‌بلند در مهمانی دارند).

همزمان با سنین سوم دبستان، خرید کفش‌هایی با پاشنه درنهایت 1.5 سانتی‌متر را برای کودک شروع کنید. در سنین بعد از سوم دبستان مشکل خاصی برای عروق و بویژه تاندون‌ها پدید نمی‌آورد. در دوره‌های راهنمایی و دبیرستان هم اگر کفش‌ها در نهایت 2 تا 2.5 سانتی‌متر پاشنه داشته باشد، آناتومی پا کم‌کم با این تغییرات هماهنگ خواهد شد.

پا در کودکی بیش از بزرگسالی عرق می‌کند، سعی کنید کفش‌هایی برای کودکتان بخرید که لاستیکی نباشد. چرم و پارچه‌های کرباسی بهتر است.