سخن گفتن از خرچنگ با کودکان

نحوه واکنش کودکان کاملا به نحوه برخورد والدین و دیگر بزرگسالان هنگام مواجه شدن با این بحران بستگی دارد.

گاهی اوقات والدین از ابراز حقیقت به فرزندشان وحشت دارند و تصور می‌کنند ممکن است باعث افسردگی او شوند، اما موضوع سرطان چیزی نیست که پنهان بماند و دیر یا زود همه خواهند فهمید. کودکان همیشه حتی زمانی که سرگرم بازی هستند به صحبت‌های بزرگ‌ترها گوش می‌دهند و وقتی احساس کنند موضوعی از آنها مخفی می‌شود، به هر راهی دست می‌زنند تا موضوع راکشف کنند. حتی اگر نتوانند اصل قضیه را بفهمند متوجه می‌شوند، مشکلی در خانه پیش آمده که بسیار جدی است و ممکن است بسیار وحشت کنند، زیرا به این نتیجه می‌رسند که موضوع چنان حاد است که کسی جرات نمی‌کند به آنها بگوید. این موضوع آنها را افسرده و از خانواده دور می‌کند و این تمایل ذاتی والدین برای ایمن نگهداشتن فرزندشان از موضوع ناراحت‌کننده نتیجه عکس داده و شرایط را برای آنها سخت‌تر می‌کند.

بدتر از همه اگر موضوع را از زبان شخص دیگری غیر از والدین خود بشنوند اعتماد خود را نسبت به والدینشان از دست می‌دهند. بنابراین بهتراست والدین موضوع را با فرزندشان در میان بگذارند. آنها باید بدانند که نمی‌توانند کودک‌شان را در برابر تمام موضوعات نگران‌کننده محفوظ نگه دارند، بلکه باید روش‌های برخورد با سختی‌ها را به او بیاموزند و می‌توانند از موضوع بیماری در خانه استفاده کرده و روش‌های برخورد صحیح با یک مشکل سخت را به او یاد بدهند.

هنگام صحبت کردن با کودک در مورد بیماری سرطان یکی از اعضای خانواده باید به سن او توجه کرد. در واقع باید روشی به کار گرفت تا کودک بتواند شرایط را درک کند، مثلا با زبانی ساده در مورد خود بیماری و چه علائمی دارد و چگونه باید درمان شود با او صحبت کرد.

نیازی نیست به کودکان زیر هشت سال از جزئیات بیماری سخن گفته شود در حالی که کودکان بالاتر از هشت سال و نوجوانان به اطلاعاتی بیشتر نیاز دارند. به کودکان در هر سنی که باشند باید نام بیماری، صدمه به کدام قسمت از بدن، نحوه درمان و اثری را که روی خانواده می‌گذارد توضیح داده شود.

هنگام صحبت با فرزندان باید پیش از هر چیز، احساس خودتان را کنترل کنید و با آرامش حرف بزنید و اگر چند فرزند دارید بهتر است با آنها به طور جداگانه صحبت کنید و مناسب سنشان حرف بزنید. به این ترتیب می‌توانید متوجه واکنش تک‌تک‌شان شوید. به پرسش‌هایشان با دقت پاسخ دهید و چنانچه پیش از گفت‌وگو خودتان را برای پرسش و پاسخ‌های احتمالی آماده کرده باشید بهتر می‌توانید شرایط را کنترل کنید. حتی می‌توانید در مورد نحوه ایجاد سرطان با آنها صحبت کنید و مراقب باشید خط ارتباطی‌تان را با آنها هرگز از دست ندهید.

در این گونه مواقع کودکان خود را مقصر می‌دانند. آنها را مطمئن کنید این اتفاق کوچک‌ترین ربطی به آنها و رفتارشان ندارد. به آنها بگویید بیماری مسری نیست و کس دیگری در خانه‌شان مبتلا نخواهد شد.

و اگر در مورد مرگ احتمالی سوالی کردند صادقانه پاسخ دهید و به آنها بگویید بیماری به گونه‌ای است که نمی‌توان آینده آن را براحتی پیش‌بینی کرد، اما همه کمک می‌کنیم تا او درمان شود.