مسابقه قرآنی 1447

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: قلم، آیات مبارکه: 41تا 47

آیا کافران کمترین دلیلی دارند بر این که بت‌ها، این جمادات کم‌ارزش و بی‌شعور، شریک خدا و شفیع درگاه اویند؟ آیه 41 از آنها سوال می‌کند: آیا برای آنان شریکانی است که در قیامت به دادشان رسد پس اگر راستگو هستند، شریکانشان را بیاورند.

قیامت، روز بُروز سختی‌هاست. در حدیثی از امام صادق(ع) می‌خوانیم: در آن روز بر دهان‌ها مهر زده شود، ترس تمام وجود را فرا گیرد، چشم‌ها خیره و جان‌ها به حنجره‌ها رسد (تفسیر نورالثقلین). قیامت، تجسم دنیاست. آن که در دنیا اهل سجده نبوده است، در قیامت توان سجده ندارد. کسانی که از فرصت اختیار و سلامت استفاده نکنند، در انتظار روزی باشند که هیچ یک از این فرصت‌ها را نخواهند داشت. مجرم، رویی برای سربلند کردن و نگاه کردن ندارد. ذلت قیامت فراگیر است. کسی که خشوع انتخابی در برابر خدا را نپذیرد، در آن روز خشوع و ذلت اجباری را خواهد پذیرفت.

کلمه «استدراج» یعنی نزدیک شدن درجه درجه و گام به گام و مراد آن است که خداوند گروهی را گام به گام به گونه‌ای که متوجه نشوند به ورطه سقوط نزدیک می‌کند. در قرآن آیات زیادی است که می‌فرماید ما به گناهکاران مهلت می‌دهیم و آنان خیال نکنند که ما آنان را دوست نداریم یا فراموششان کرده‌ایم. امام صادق(ع) فرمود: اگر گناهی انجام گرفت و گناهکار همچنان در رفاه و نعمت بود، این نشانه استدراج الهی در کیفر است (تفسیر مجمع‌البیان). بزرگ‌ترین خطر، آن است که انسان از آن غافل باشد و به فکر چاره نباشد. باید توجه داشت خداوند امهال دارد ولی اهمال ندارد. مهلت‌های الهی، تدبیر خدا برای هلاکت کفار است. توطئه‌های بشری خنثی می‌شود ولی تدبیر الهی محکم است.

«مَغْرَمٍ» از «غرامت» به معنای ضرری است که به انسان می‌رسد بدون این که جنایت یا خیانتی کرده باشد. «مُثْقَلُونَ»، از «ثقل» به معنای سنگینی است، خواه مادی باشد، خواه روحی. انبیا از مردم پاداش نمی‌خواستند. آیه 46 هشدار می‌دهد که شاید پیامبر از مجرمین که حکم کرده‌اند به این که در قیامت با مسلمین یکسانند، مطالبه اجر کرده است و آنها فکر کرده‌اند در برابر دعوت ایشان باید مزد سنگینی بپردازند و به همین دلیل برای خلاصی از آن غرامت این حرف‌ها را می‌زنند، نه این که راستی سخنی جدی بوده باشد و در آخر می‌آید که مگر امر قضا و قدر به دست آنهاست و ایشانند که هر جور بخواهند قضا می‌رانند و برای خود چنین خواسته‌اند که در قیامت با مسلمین وضعی برابر داشته باشند؟ و همه اینها برای بیدار شدن دل‌های تکذیب‌کنندگانی است که خود را به خواب زده‌اند.