یک گلایه کوچک

اما گاهی دیده می‌شود که برخی هنرمندان با خبرنگارانی حاضر به صحبت هستند که خوب زبان بریزند. در واقع خبرنگارانی را دوست دارند که خوب تملق آنها را بگویند و برایش «به‌به و چه‌چه» راه بیندازند. این دست هنرمندان که تعدادشان کم نیست و در حوزه‌های مختلف فرهنگی و هنری به فعالیت می‌پردازند، وقتی خبرنگاری برایش استاد استاد راه بیندازد، نرم می‌شوند. از آن طرف اگر خبرنگاری خیلی جدی با او تماس بگیرد و حتی اطلاعات خوبی هم راجع به کارهایش داشته باشد، بهانه می‌تراشد و با هر ترفندی می‌خواهد از تن دادن به مصاحبه شانه خالی کند.

این یادداشت را نوشتم تا خطاب به این دست از هنرمندان بگویم شما که در عرصه فرهنگ و هنر کشور فعالیت می‌کنید، خوب است در مواجهه با خبرنگارانی که به شما زنگ می‌زنند، کمی مهربان‌تر باشید. درست است که امروز تعداد رسانه‌ها زیاد شده و ممکن است مدام خبرنگارانی که مثل قارچ رشد کرده‌اند، هر روز به شما زنگ بزنند، درست است که ممکن است خیلی از آنها اطلاعات کافی درباره سوژه یا شخص شما نداشته باشند، درست است که خیلی از آنها زحمت مطالعه به خودشان نداده‌اند، اما با همه این شرایط شما هم باید قدری منصف باشید و جانب اخلاق را بگیرید. جانب اخلاق را گرفتن به این نیست که حتما مصاحبه کنید. جانب اخلاق را گرفتن شامل خیلی چیزها می‌شود؛ این‌که خبرنگار را اصطلاحا نپیچانید. این‌که اگر بنا بر مصاحبه ندادن است، تا خبرنگاری برایتان «به‌به و چه‌چه» راه انداخت سریع به گفت‌وگو با او تن ندهید. این‌که خبرنگار را با مسئول دفترتان اشتباه نگیرید و با او لحن مودبانه‌تری داشته باشید.

این بحث دراز دامانی است که گاه خود خبرنگاران هم از یکدیگر می‌پرسند که آیا باید یک خبرنگار خوش‌زبان بله‌قربان‌گوی مداح و استادگو و «به‌به، چه‌چه» زن بود یا این‌که باید شأن خبرنگاری را حفظ کرد و اطلاعات و دانش از فرد مصاحبه‌شونده یا سوژه را بالا برد.

سجاد روشنی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر