یادداشت

یک زن، یک خانه، یک پیانو

یک اتفاق خوب فقط گاهی می‌افتد یا به تعبیر عامیانه شانس فقط گاهی در خانه آدم را می‌زند. این اتفاق خوب برای مهناز افشار در چند سال اخیر اما تکرار شده است. وقتی او در فیلم «سعادت‌آباد» ساخته مازیار میری بازی کرد، منتقدان گفتند که میری شانس آورده که افشار بازی در فیلم او را قبول کرده و تصمیم گرفته که عالی بازی کند. برخی هم گفتند که افشار خوش‌اقبال بوده که میری نقشی برای او در فیلم سعادت‌آباد در‌نظر گرفته است. اما هر کدام از این گزینه‌ها را قبول کنیم یا هر دو را مکمل هم بدانیم، به این نتیجه می‌رسیم که سعادت‌آباد فیلم خوبی است چون بازیگرانش در آن خوب بازی می‌کنند و آنقدر قصه را باورپذیر اجرا می‌کنند که بیننده به داستان آدم‌ها دل می‌دهد و آنها را با هر شرایطی که دارند، می‌پذیرد.

کد خبر: ۵۶۱۸۸۸

فیلم «برف روی کاج‌ها» را هم می‌توان یکی از اتفاق‌های خوب زندگی مهناز افشار تاکنون دانست. افشار با بازی درخشان خود در این فیلم نشان داده که دارد به پختگی در عرصه بازیگری می‌رسد. حالا می‌توان او را یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران دانست. افشار با بازی در این فیلم نشان داد که حضور موفق‌اش در فیلم سعادت‌آباد فقط یک اتفاق نبوده و او می‌تواند از پس نقش دشوار «رویا» در فیلم برف روی کاج‌ها برآید. نقش او در این فیلم دشوارتر از همه نقش‌هایی است که تاکنون بازی کرده، چون در برف روی کاج‌ها تعداد بازیگران کم است و بیشتر بار دراماتیک فیلم بر دوش مهناز افشار است. اوست که باید از پس نمایش موقعیت‌های بسیار دشوار و مبهم زندگی‌ رویا برآید. اوست که باید با تنهایی شکننده و بزرگ رویا کنار بیاید و اوست که باید در خانه‌ای بزرگ در کنار یک پیانو چنان زندگی کند که انگار زمان در وقتی خاص در این خانه متوقف شده است. افشار باید نشان دهد که رویا، نماینده همه زنانی است که در موقعیت‌های سخت زندگی خانوادگی قرار می‌گیرند و این موقعیت را تاب می‌آورند و رویاست که باید نشان دهد یک زن چگونه می‌تواند دوباره خود را جمع‌و‌جور کند و زندگی را بار دیگر آغاز کند.

برف روی کاج‌ها را باید فیلم مهناز افشار دانست، اما در کنار این نباید از بازی یکدست و خوب دیگر بازیگران این فیلم هم ساده عبور کرد. حسین پاکدل هر چند در این فیلم در حاشیه است، اما آنقدر خوب بازی می‌کند که بیننده از نقش علی و رفتار چندگانه‌اش در زندگی بدش می‌آید. این توانمندی پاکدل است که می‌تواند بیننده را از شخصیت علی متنفر کند هر چند او در طول فیلم به آدم‌هایی مثل علی هم حق می‌دهد و می‌گوید باید شرایط آنها را هم درک کرد. ویشکا آسایش با بازی پرجنب و جوش خود سکون برف روی کاج‌ها را می‌شکند و حسن معجونی با بازی در چند نما، تلخی این فیلم را اندکی کم می‌‌کند و شیرین یزدان‌بخش با بازی درخشا‌نش در نقش حاج خانوم ثابت می‌کند هر نقشی هر چند کوتاه را باید با تحلیل بازی کرد. پیمان معادی در اولین تجربه‌ کارگردانی‌اش نشان داده که منظور چخوف از گفتن این جمله را که اگر در نمایشی تفنگی که بر دیوار آویزان است، شلیک نکند، حضورش در صحنه بیهوده است(نقل به مضمون) بخوبی درک کرده است. او از همه نشانه‌هایی که در ابتدای فیلم به بیننده می‌دهد در طول فیلم به بهترین شیوه برای باز کردن گره یا گره‌افکنی و کشمکش استفاده می‌کند. برف روی کاج‌ها آنقدر منسجم و خوب است که بیننده خود را ناخودآگاه به سینمای ایران باز هم امیدوار می‌کند.