مسئول سابق، تخریبچی جدید

اصولا خبرها، مصاحبه‌ها و هر مطلبی که با عنوان‌های ناگفته‌ها، شنیده‌ها، گفت‌وگویی چاپ نشده، «نشست محرمانه» و شبیه به اینها آغاز می‌شود برای ما خبرنگارها و به تبع برای مخاطبان ما جذاب است.

کد خبر: ۵۵۵۴۷۶

جذاب است که خبری اعلام کنیم و بگوییم مسئولی که نخواست اسمش فاش شود صورت جلسه‌ای محرمانه را در اختیار ما گذاشته است.

جذاب می‌شود که به سراغ مسئولی عزل شده برویم و گفت‌وگویی مفصل انجام دهیم و ابتدایش بنویسیم ناگفته‌های فلانی از فلان نهاد و دستگاه و یا بنویسیم شنیده‌ها حاکی است (که اغلب از سوی مسئولی است که می‌خواهد منبع خبر نباشد) و از این طریق خبری را اعلام کنیم.

این‌که این کار در فضای رسانه‌ها باید انجام شود یا نه و این‌که اصول خبررسانی بر محور شفافیت چقدر احترام به مخاطب است و مباحثی نظیر این موضوعات، در حوصله این یادداشت کوتاه نمی‌گنجد، هر چند لزوما نمی‌توان رسانه را از این بابت مورد شماتت قرار داد. اگر فضا برای دریافت و اعلام این نوع خبرها همیشه وجود داشته باشد، دست رسانه هم کوتاه نمی‌ماند.

اما مساله در بیشتر مواقع به مسئولی برمی‌گردد که ریشه این بازی می‌شود، بازی‌ای که برنده‌‌اش بی‌تردید رسانه یا مخاطب نیست.

ماجرا معمولا این‌گونه آغاز می‌شود؛ مسئولی سمتش را از دست داده و حالا همه آن کاستی‌هایی که اگر پیش از این از او می‌پرسیدی با تکذیب و رد موضوع مواجه می‌شد، مهم شده است و اکنون که خودش مسئولیتی ندارد، تیغ انتقاد را به دست می‌گیرد.

خبرنگار تشنه خبر هم حاضر می‌شود براحتی وارد این بازی شود و به استناد شنیده‌ها و گفته‌ها خبرهایی را اعلام کند که لزوما صحیح نیست و از آن مهم‌تر اعلام و رسانه‌ای کردنش کاری از پیش نمی‌برد و فقط سودی می‌شود برای شخصی که بازیگردان این ماجراست.

شاید استفاده از صفت خیانت برای چنین کاری بار منفی زیادی داشته باشد، اما مسئولی که حاضر می‌شود بعد از تحویل سمتش، منتقد حوزه کاری‌اش شود به خودش و مردم خیانت می‌کند. اگر کاستی‌ها وجود داشت پس در همان زمان مسئولیت قابل بیان و حل بود و اگر بیان آنها کاری از پیش نمی‌برد پس فقط وسیله‌ای برای تخریب است. تخریب گروه جدید و نه هیچ چیز دیگر!