خودگردانی بیمارستان ها ؛ «پول» حرف اول را می زند

وقتی نمایندگان مجلس پنجم برای تصویب طرح خودگردانی بیمارستان ها ، روی صندلی های قرمز نشستند ، شاید ، احتمال نمی دادند که کمتر از 8 سال بعد ، لایحه لغو همین طرح از سوی همکاران مجلس «هفتم» ارائه شود.

کد خبر: ۵۵۱۸۵

طرح خودگردانی بیمارستان ها ، سال 1375 با حذف بودجه بخش درمان وزارت بهداشت و ارائه آن به سازمان های بیمه گر ، اجرا شد که 75درصد از هزینه های درمان از سوی بیمه ها و مابقی آن از طرف مردم ، پرداخت شود.

حدود 18درصد از مراجعان به بیمارستان های دولتی و 40درصد بیماران مراجعه کننده به بخش خصوصی دچار اثرات سوءاقتصادی در پرداخت هزینه های درمان هستند

اما ، حالا بعد از کمتر از یک دهه ، نه تنها این اتفاق نیفتاد بلکه «سهم مردم از هزینه های درمان از 25 درصد به 60درصد رسید». یعنی مردم مجبورند برای زنده ماندن 60درصد هزینه درمان خود را از جیب بپردازند. این را محمد نوری ، معاون اشتغال وزارت بهداشت می گوید و ادامه می دهد: «آن روزها ، مجلس با وجود مخالفت ها، این طرح را تصویب کرد و حالا همین مجلس ، درصدد لغو آن است». عضو کمیسیون اجتماعی مجلس ، چند روز قبل اعلام کرد: «به دلیل بار مالی ، لغو خودگردانی بیمارستان ها، باید در لایحه بودجه سال 84 ، مورد توجه قرار گیرد». به گفته ابوالقاسم مختاری ، از آنجا که طرحها نباید بار مالی داشته باشد لذا تنها راهی که در این راستا وجود دارد ،این است که دولت را موظف کنیم در لایحه بودجه سال 84 اعتبارات و بودجه های مورد نیاز بیمارستان ها را تخصیص دهد تا خودگردانی بیمارستان ها حذف شود. حرف نمایندگان مجلس هفتم این است که : در حال حاضر بیمارستان های کشور به شکل خودگردان اداره می شود به شکلی که اگر بیماری هزینه درمان را نداشته باشد ، نمی تواند از بیمارستان مرخص شود، لذا درتلاشیم با ارائه طرحی این مساله را تا سال آینده از سیستم بهداشت و درمان جامعه برداریم . در همین خصوص ، دکتر جزایری ، استاد دانشگاه ، در اظهار نظری می گوید: خودگردانی بیمارستانها در زمانی که اکثریت جمعیت کشور دارای درآمد متوسط هستند و مردم قادر به پرداخت هزینه های بالای درمان نیستند بی مفهوم است بنابراین دولت باید برای اداره بیمارستان ها و مراکز درمانی سوبسید بدهد. به اعتقاد جزایری ، دولت در طرح خودگردانی فقط حقوق و مزایای کارکنان را پرداخت می کند و بیمارستان برای اداره خود مجبور است هزینه های درمانی را از بیمار دریافت کند در نتیجه از زمانی که طرح خودگردانی بیمارستان ها در کشور اجرا شده نه تنها هیچ بیمارستانی خودگردان نشده بلکه مردم هم خدمات مطلوبی دریافت نکرده اند. حدود 18درصد از مراجعان به بیمارستان های دولتی و 40درصد بیماران مراجعه کننده به بخش خصوصی دچار اثرات سوءاقتصادی در پرداخت هزینه های درمان هستند و این مساله باعث شده نوعی رابطه مالی بین پزشک و بیمار برقرار شود. در حالی که : «هدف از طرح خودگردانی ، ایجاد مدیریت کارآمد در سیستم دولتی بود ؛ اما نتوانستیم آنچه را که در قانون آمده اجرا کنیم ، فصل اول این قانون یعنی پرداخت حقوق و مزایای کارکنان بخش بهداشت و درمان از بودجه دولت و همچنین تامین هزینه های کارانه ، اضافه کار ، فعال کردن سیستم و ایجاد انگیزه کاری در بین شاغلان از درآمدهای پیش بینی شده را اجرا نکردیم». انوشیروان محسنی بندپی ، نایب رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ، ادامه می دهد: و همه این مسائل دست به دست هم داده و چالش عمده ای در سیستم ارائه خدمات بهداشت و درمان در بخش دولتی ایجاد کرده است و در صورت ادامه این وضع با ایستایی و توقف در نظام بهداشت و سلامت رو به رو خواهیم بود.» با این تفاسیر، وقتی رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیراز به رغم همه این مخالفت ها، معتقد است : «اگر همین طرح خودگرانی به نحو صحیح اجرا می شد به گونه ای که بیمه در زمان معین بدهی های خود را به بیمارستان های می پرداخت و یا بودجه تعیین نشده از سوی دولت کاهش نمی یافت ، طرح خودگردانی می توانست حلال مشکلات باشد.»، این ضرب المثل تداعی می شود که برای درست کردن دوباره ابرو، چشم را کور نکنیم.