در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
به گزارش جامجم، بیست و نهم اسفند 91، احمد اسفندیاری، نقاش نوگرای کشور در نود سالگی بعد از سپری کردن یک دوره طولانی بیماری، دار فانی را وداع گفت.
او دارای لیسانس نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دبیر هنرستانها و دبیرستانهای تهران و بازنشسته آموزش و پرورش بود که نمایشگاههای انفرادی و گروهی بسیاری در داخل و خارج از کشور برپا کرده بود. این هنرمند کشورمان همچنین از معدود هنرمندان ایرانی است که نامش در فرهنگ «لاروس» (دانشنامه بزرگ فرانسه) آمده است.
اسفندیاری از همان آغاز به صورت انفرادی و بیهیچ معلمی نقاشی را آغاز کرد. پدرش که اشتیاق او را دید، احمد را پیش یکی از شاگردان کمالالملک برد.
احمد اسفندیاری بعد از دوران دانشجویی با شیوههایی نظیر امپرسیونیسم و پستامپرسیونیسم به نقاشی از موضوعاتی مانند طبیعت، طبیعت بیجان، چهره و جلوههایی از زندگی مردم پرداخت. استفاده از رنگهای ناب با غلبه رنگهای سرد، بخصوص انواع آبیهایی که با رنگهای مختصر گرم و خاموشی نظیر نارنجیها، زردها و قهوهایها همراه شده، هارمونی ملایمی را در آثارش پدید آورد؛ همچنین ضربه قلمهای آزاد، حذف جزئیات و سادهسازی از خصوصیات کاری اوست.
اسفندیاری در بخش دیگری از تجربههای خود به استفاده از شکلهای تصادفی پرداخت که از گذاشتن مقوا بر رنگهای ریخته شده روی پالت به دست میآید. او بعد از این عمل شکلهای تصادفی را با ذهنیت خود تغییر میداد. رنگگذاری به صورت پُرحجم و با استفاده از کاردک، شیوه دیگری بود که وی در اواخر سالهای دهه چهل تجربه کرد. با مشاهده آثار اسفندیاری آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، آرامش درونی نقاش است که در لابهلای فرمها و رنگهایی که القای فضای ایرانی میکنند به چشم میآید.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: