بازیابی بینایی

 سپس مغز داده‌های دریافتی را همانند سیگنال‌های ارگانیکی که از یک چشم طبیعی دریافت می‌شود، پردازش می‌کند و بیمار تصاویر را به صورت سیاه و سفید می‌بیند. تنها لازم است که بیمار یک ابزار کوچک در پشت گوش خود داشته باشد تا میزان روشنایی تصاویر را تنظیم کرده و یک باتری جیبی همراه وی باشد تا به صورت بی‌سیم تمام انرژی سیستم تامین شود.

آلفا آیاماس که به همت محققان دانشگاه توبینژن آلمان تولید شده، نسبت به آرگوس۲ مزیت‌های فراوانی دارد. از جمله این‌که در آلفا آیاماس از ۱۵۰۰ الکترود استفاده شده در حالی که آرگوس۲ تنها ۶۰ الکترود دارد. این باعث می‌شود که رزولوشن و کیفیت تصاویر در این گجت جدید به شکل قابل توجهی افزایش یابد. به دلیل نصب این پروتز در پشت شبکیه، بیمار می‌تواند به شکل طبیعی چشمانش را حرکت داده و اطراف را ببیند در حالی که هنگام استفاده از آرگوس۲ لازم است که کاربر برای دیدن اطراف، سرش را بچرخاند. علاوه بر این، آلفا آیاماس توانایی استفاده از قدرت پردازش طبیعی نورون‌های شبکیه چشم را هم دارد که موجب پردازش حرکات و تباین یا کنتراست هم می‌شود.

لازم به ذکر است که تاکنون هشت بیمار به وسیله این ایمپلنت، بینایی خود را به دست آورده‌اند.