راهنمای نگارش یا نگرش

آاااخخخخ.... که اگه همة معاونای همة مدارس نگاه و تفکر معاونی چون شما رو داشتن... بعد اصاً کسی نگاه به گلستان سعدی می‌کرد؟ خ هر جا رو نگاه می‌کرد گلستان شده بود! احسنت بر مؤلفان همچی راهنمای انتخاب «نگارش یا نگرشـ»ـی.

[...]هیچ گاه نمی‌پنداشتم زمانی می‌رسد که کودکی داشته باشم و مرا مادر خطاب کند. کودک درونم سخت گریان است. نمی‌دانم به او برسم یا به کودک واقعی‌ام.

روزها سخت و عریان، مانند برگی که باد آن را بی‌هدف به هر سو می‌کشاند سپری می‌شود. تمام تلاش​های گذشته برای امروزم بی‌نتیجه مانده. ندایی درون قلبم هشدار می‌دهد: برخیز! تکانی بخور! آینده هنوز هست، می‌آید، می‌ماند؛ اما گذشته از اسمش هم پیداست: واقعا گذشته. بلند شو! تکانی بخور! برخیز! آینده در دستان توست...

می‌گویند همیشه اولین بارها تا ابد در خاطر آدمها می‌مانند. اولین بار که در خاطرم مُردی را یادم نمی‌آید ولی آخرین بارش را خوب یادم هست؛ درست همین چند لحظه پیش بود، هنگامی که قلم را بر کاغذی فشردم تا از دردهایم بنویسم اما باز هم مثل همیشه، کاغذ بیگناه را مچاله کردم و به جای تو، تقاص تمام زخم​هایم را از او گرفتم... تنها به جرم پناه دادن به اشک​هایی که دوباره راه خانه‌شان را گم کرده بودند.

چشمانم را پر کردی از باران، سینه‌ام را پر کردی از درد، دهانم را پر کردی از آه و با این حال، تمام وجودم شده است مالامال از عشقت. سرم را به پنجره تکیه می‌دهم. پنجره پیشانی تبدارم را لمس می‌کند. اشک​هایش روان می​شود. دستی به صورتش می‌کشم: گریه نکن. باید هنگامی که به کوچه‌مان پای می‌گذارم، چشمانم او را به تماشا بنشیند... اما خوب می‌دانم این کوچه بی روح، هیچ‌گاه عطر تو را نمی‌گیرد، هیچ‌گاه نمی‌تواند به قدم های تو بوسه بزند و تا همیشه در حسرت تو باقی می‌مانند این کوچه و این پنجره و این من.

هستی از اندیشه