دیوید لینچ

در دهه 90 میلادی بیش از آن که سوررئالیسم آمریکایی فیلم‌های لینچ درک شود، رهایی از قیود اخلاقی در فیلم‌هایش دیده می‌شود. همان قدر که کلمه در آثارش مهم تلقی می‌شود، زبان بدن هم مهم است، اما اکنون لینچ دمده شده. در جمع دانشجویان اگر کسی از فیلم‌های لینچ بگوید، عقب‌افتاده‌اش می‌خوانند. این هم نه به خاطر این است که لینچ در این سال‌ها فیلم نساخته، بلکه به خاطر این است که دیگر دوره، دوره لینچ نیست. این مساله نشان می‌دهد علاقه‌مندی به سینما به چه اندازه‌ای تحت تاثیر رسانه است و رسانه‌ای شده است.

مد دیوید لینچ یکباره به جریان غالب بدل ‌شد و گاه در مسیر همراه شدن با آن، حتی فرصت تأمل هم برای آدمی باقی نماند. همه فکر کردند باید لینچ‌بین و لینچ‌شناس و لینچ‌دوست باشند، چون خو کرده بودند به این که نامش یکی از اسم‌رمزهای ورود به محافل هنری روز است.

اما تب لینچ هم فرونشست همچون بسیاری از فیلمسازان و سینماگران دیگر که روزگاری برای تهیه فیلم‌هایشان در این مجامع سر و دست می‌شکست و در تاویل سینمایش بحث‌های داغی در می‌گرفت.