جای خالی فیلم‌های سیاسی

تنها فیلمی که با اندکی اغماض می‌توان به آن پسوند سیاسی داد «خاک و مرجان» است که تازه آن هم به مسائل افغانستان و نه‌ایران می‌پردازد.

برای این‌که به طنز ماجرا پی ببرید، فیلم‌های امسال را با آثار بشدت سیاسی جشنواره سال قبل مقایسه کنید؛ سالی که بیشتر فیلم‌ها پر بود از ارجاعات سیاسی به شخصیت‌ها و اتفاقات مختلف و رد پای مسائل روز در خیلی از آثار دیده می‌شد؛ سالی که فیلم گیرنده با موضوع سفرهای استانی رییس‌جمهور به نمایش درآمد و سیاست حتی خودش را در قالب اسامی فیلم‌ها (تلفن همراه رییس‌جمهور) نیز نشان داد.

سال گذشته برای سیاستمداران و کسانی که به مسائل سیاسی علاقه‌مندند، جشنواره پرباری بود. در جشنواره سی‌ام فیلم قلاده‌های طلا در خط اصلی قصه‌اش به بررسی اتفاقات پس از انتخابات 88 پرداخت و فیلم‌های‌دیگری چون محرمانه تهران و پل چوبی نیز در حاشیه داستان‌هایشان نیم‌نگاهی به اتفاقات آن روزها داشتند.

نمای کلی جشنواره امسال بیش از هر چیز یادآور آن ضرب‌المثل معروف است که ما همیشه یا از این طرف‌بام می‌افتیم یا از آن طرف.

در یک سال صدای حمایت از فیلم‌های سیاسی بلند می‌شود و خیلی از فیلمسازان به فکر ساخت این‌گونه آثار می‌افتند و به فاصله یک سال بعد سفره جشنواره از فیلم‌های سیاسی خالی می‌شود.

سه سال پیش در چنین روزهایی بود که جواد شمقدری، معاون سینمایی ارشاد فیلم «به رنگ ارغوان» ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا را نقطه آغاز ساخت آثار سینمایی سیاسی در کشور خواند و گفت: «باید آستانه تحمل خود را در نمایش این نوع آثار بالا ببریم.»

 از سه سال پیش تاکنون فیلم‌های زیادی با محتوای پرداختن به مسائل روز ساخته شده که خیلی‌هایشان یا اجازه نمایش پیدا نکرده یا گیشه موفقی نداشته‌اند.

جشنواره امسال که در فاصله چند ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری برگزار می‌شود، باید این پرسش را در ذهن مدیران و سیاستگذاران زنده کند که چه موانعی بر سر ساخت این‌گونه آثار وجود دارد و چرا قطار سینمای سیاسی اینقدر زود از ریل خودش خارج می‌شود؟