طعنه‌های زمستانی

دیروز هفته هوای پاک شروع شد و به این بهانه، وزیر‌آموزش و پرورش به یکی از مدارس تهران سر زد و در حالی که بچه‌ها در سرمای استخوان سوز این روزهای پایتخت، ایستاده در حیاط از شدت سرما به خود می‌لرزیدند با لحنی که شنونده را مردد می‌کرد از بچه‌ها خواست تا در این سرما مراقب خودشان باشند چون اگر یکی از آنها یا یکی از والدینشان سرما بخورند دیگران یقه او را خواهند گرفت.

اظهارنظر عجیبی بود آن هم در روز نخست هفته هوای پاک و در شرایطی که می‌شد با ترتیب دادن یک سخنرانی کوتاه و پرمحتوا بچه‌ها را از خطرات آلودگی هوا و نقش تک‌تک‌شان در کاهش این آلودگی حرف زد.

برای همین است که دودل مانده‌ایم که وزیر این جمله را از سر شوخ طبعی بر زبان آورده یا فشارهایی که این اواخر بابت آتش‌سوزی مدرسه شین‌آباد تحمل کرده او را به گفتن جملات دوپهلو واداشته است.

این ابهام را دیروز خبرنگارانی که در محل حاضر بودند نیز احساس کردند؛ چون یکی از آنها از وزیر پرسید آیا این جمله از ماجرای مدرسه پیرانشهر آب می‌خورد یا نه، که البته وزیر وجود چنین رابطه‌ای را تکذیب کرد.

او به این تکذیب یک جمله تکمیلی هم اضافه کرد و تاکید کرد که نه تنها حادثه شین‌آباد کاملا به او مربوط است و تا ثانیه آخر پای آن خواهد ایستاد، بلکه هر حادثه‌ای که در هر مدرسه‌ای اتفاق بیفتد اولین مسئول آن شخص وزیر است.

حالا ما مانده‌ایم با دو اظهار نظر مختلف؛ یکی کاملا برآمده از زبان فردی دلخور و یکی برخاسته از زبان فردی مسئول. اما مگر دو نقیض با هم جمع می‌شود؟

در همه جای دنیا رسم است که وقتی اتفاقی حتی کوچک​تر از حادثه شین‌آباد رخ‌می‌دهد یا مردم یک شهر به علت اتفاقی دلخراش مثل تصادف دانش‌آموزان عزادار می‌شوند، بالاترین مقام مسئول از مردم عذر بخواهد یا از سمتش کناره بگیرد.

در ایران اما این روش‌ها زیاد مرسوم نیست و به جای آن، سیاست یک بام و دو هوا رونق دارد، اما این روش زیاد جواب نمی‌دهد چون یک مسئول یا مقصر موضوعی است یا مقصر نیست و امکان ندارد در یک حادثه، فردی هم مسئول رخدادها باشد و هم از مسئولیت مبرا باشد.

مریم خباز / گروه جامعه