قتل؟ تکذیب می‌کنم

متهم هستی همسر و فرزندت را به قتل رساندی و ساعت‌ها بالای سر جسد آنها نشستی چرا این کار را کردی؟

من اصلا این اتهام را قبول ندارم. همه آنچه قبل از این گفته‌ام دروغ بود و نباید این کار را می‌کردم.

بله سارقان آنها را کشتند.

تحت فشار بودم.

نمی‌دانم چه جوابی بدهم اما من واقعیت را می‌گویم. قتل کار سارقان بود.

همه اینها دروغ است صدبار دیگر هم بپرسید باز هم تکذیب می‌کنم.

آنها چند النگوی زنم را برداشتند و فرار کردند.

نمی‌دانم شاید دستپاچه شده‌ بودند شاید نزدیک زمان آمدن من به خانه بود و آنها از ترس فرار کردند.

این تحقیقات اشتباه است. اگر قتل واقعا کار من بود شواهد دیگری هم پیدا می‌شد. وقتی به خانه رفتم و جسد همسر و دخترم را دیدم آنقدر ترسیدم که بیرون دویدم، همسایه‌ها را خبر کردم از آنها کمک خواستم و گفتم دزد آمده ‌است.

حدس زدم. نه این‌که کسی به من چیزی گفته باشد فقط حدس زدم که دزد آمده‌ چون ما با کسی دشمنی نداشتیم.

من که نمی‌گویم گفته‌هایم درست است در آن لحظه فکر کردم دزد وارد خانه شده‌ است. غیر از این نمی‌توانست باشد.

نمی‌دانم باید چه بگویم. این کار پلیس است که بفهمد چه کسی مرتکب این قتل شده‌ است. من رفته ‌بودم سر کار. موقع برگشتن کمی برای خانه خرید کردم. وارد منزل که شدم دیدم همه جا ساکت است وقتی به سمت پذیرایی رفتم. دیدم جسد زن و بچه‌ام آن وسط افتاده. من خودم شاکی این پرونده هستم.

بله من در اعترافاتم گفتم با همسرم دعوا کردم او قصد داشت من را ترک کند و به خانه پدرش برود. سر همین موضوع هم دعوا کردیم و بعد من او را باچاقو زدم. اما همه اینها هم دروغ است.

من همسرم را دوست داشتم هرچند با هم اختلافاتی داشتیم. اما دوستش داشتم و دلم نمی‌خواست ترکش کنم.

بله بعضی وقت‌ها کتکش می‌زدم. من آدم عصبی​ای هستم و به‌خاطر همین هم گاهی او را کتک می‌زدم.

وقتی دعوا می‌کردیم خیلی عصبی می‌شدم و نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم. از طرفی من بچه داشتم و به خاطر دخترم نمی‌توانستم از همسرم جدا شوم.

بله دروغ بود.من دخترم را نکشتم من عاشق او بودم. تنها امید من در زندگی دخترم بود.

شاید در حالت عصبانیت چیزی گفته ‌باشم اما قطعا منظورم این نبود که می‌خواهم او را بکشم. من زنم را دوست داشتم او برایم دختری آورده ‌بود که همه زندگی‌ام شده‌ بود. چطور می‌توانستم از او متنفر باشم.

آنها به خاطر رفتاری که من با دخترشان داشتم از من ناراحت هستند. حق هم می‌دهم که ناراحت باشند.هر پدر و مادری فرزندش را دوست دارد.، همان‌طور که من عاشق دخترم بودم و حاضر نبودم خاری به دستش برود آنها هم دخترشان را دوست داشتند و از این‌که گاهی کتکش می‌زدم ناراحت هستند و روی گذشته‌ای که داشتم قضاوت می‌کنند.

من مدرکی جز حرف‌هایی که زدم ندارم. قبول دارم با همسرم اختلاف داشتم و چندبار تصمیم گرفته ‌بود از من جدا شود اما او را نکشتم. حتی اگر کشتن همسرم هم درست باشد، دلیلی برای قتل فرزندم نداشتم، او بی‌گناه بود او فقط یک بچه‌ بود. من از آن پدرهایی نبودم که فرزندش را بکشد. دخترم را دوست داشتم.

اما من به رای اعتراض می‌کنم چون همچنان روی حرف خودم هستم و می‌گویم آنها اشتباه می‌کنند من قاتل نیستم.

به خاطر رفتارهایی که باهمسرم داشتم از خانواده‌اش عذرخواهی می‌کنم. من همسرم را خیلی کتک می‌زدم هرچند در بیشتر موارد او خودش هم مقصر بود اما من حق نداشتم او را بزنم. به خاطر اتفاقاتی که افتاده معذرت می‌خواهم اما من همسرم را نکشتم.

خیلی برایم سخت می‌گذرد نمی‌دانم باید چه کنم هر شب خواب همسر و دخترم را می‌بینم. خواب لحظه‌ای را می‌بینم که وارد خانه شدم و اجساد آنها را دیدم.