اما آیا از پیاز و سیر میتوان برای پاک کردن مواد از فلزات سنگین و خطرناک سود جست یا خیر؟
تحقیقات جدید محققان دانشگاه ایندراپراشتا دهلی در هند نشان میدهد که این موضوع به طور جدی میتواند مورد بحث قرار گرفته و عملی گردد. راهول نگی و همکارانش که همگی زیستتکنولوژیستهایی از دانشگاه دهلی هستند، ثابت کردهاند که با استفاده از ضایعات سیر و پیاز بجا مانده از مصارف آشپزخانهای و کنسروسازی، میتوان به عنوان راه چاره جدیدی جهت دفع و از بین بردن فلزات سنگین مانند ارسنیک، کادمیمم، آهن، جیوه، قلع و سرب که در مواد آلودهای مانند پسابهای صنعتی شاهد آن هستیم، استفاده کرد.
محققان در این تحقیق برای بهینهسازی شرایط ساخت یک فیلتر بیولوژیکی فلزات سنگین در مقیاس صنعتی، مواردی مانند اثر اسیدی و قلیایی، زمان تماس، دما و غلظت مواد مختلف را مورد مطالعه قرار دادند. در طول تحقیق محققان دریافتند که در دمای 50 درجه سانتیگراد میزان بهرهوری فرآیند پاکسازی تا حد زیادی به PH (اسیدیته یا قلیایی بودن) و زمان تعادل در طول نیم ساعت تماس محلول پاککننده و مواد سمی بستگی داشته که در این حالت PH مطلوب عدد پنج است. درادامه مشخص شد با این محلول و تحت شرایط ذکر شده، بیشترین فلزی که از محلولهای حاوی فلزات سنگین فیلتر میشد سرب بود که یکی از سختترین آلایندههای زیستمحیطی محسوب میشود.
محققان با آزمایش روی پسابهای شبیهسازی شده و پسابهای صنعتی آلوده به فلزات سنگین متوجه شدند که یک گرم سیر در یک لیتر محلول صنعتی آلوده به سرب، قادر به جذب ده میلیگرم سرب موجود در محلول بوده و ضریب پاکسازی این فیلتر تا 70 درصد قابل افزایش است. کارشناسان معتقدند که این روش برای مصارف صنعتی قابل اجرا و بادوام است. با استفاده از نتایج این تحقیق میتوان یک فیلتر مقرون به صرفه و سازگار با محیط زیست که نیازمندیهای تکنولوژیکی پایینی دارد برای استفاده صنعتی در مقیاسهای کوچک و متوسط در کشورهای در حال توسعه تولید کرد.
منبع: gizmag
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم