این رابطه را مدیریت کنیم

اخلاقی که همواره در منش ما ایرانیان به آن توصیه شده است، ولی متاسفانه گاه در سایه خستگی‌ها و مشکلات روزمره نادیده گرفته می‌شود.

در گذشته این مرز و بوم، پزشک را حکیم می‌خواندند؛ به این معنا که او صاحب حکمت و درکی بیش از افراد عادی است که چنین هم بوده و هست.

چه بجاست که امروز هم ما این دیدگاه را ارج نهیم و چند نفر اندک که مطب را با دکان و تجارتخانه اشتباه گرفته‌اند، دید ما را نسبت به جامعه پزشکی کشور تغییر ندهد.

صد البته وظیفه تشکل‌های پزشکی مانند سازمان نظام پزشکی است که به پالایش این حرفه مقدس بپردازد و ساحت آن را از وجود تعدادی که نگاهی کاسب‌کارانه دارند، پاک گرداند.

علاوه بر این، بد نیست یادمان باشد پزشک هم یکی از افراد همین جامعه است، کسی که مثل من و شما با مشکلات مختلفی روبه‌روست و در همین محیطی زندگی می‌کند که ما هم مشغول کار و زندگی هستیم بنابراین انصاف نیست وقتی خودمان از ترافیک، آلودگی هوا و نظایر آنها خسته شده‌ایم، وقتی گرانی و مسائل کاری ذهن‌مان را درگیر کرده است و... از او انتظار داشته باشیم طوری با ما برخورد کند که گویی هیچ مشکلی در این دنیا وجود ندارد، انگار که او موجودی فرازمینی است که تنها برای خدمت به ما در این زمین و زمان نازل شده است.

البته بحق بسیاری از پزشکان همین‌گونه رفتار می‌کنند و از بزرگان پزشکی آموخته‌اند در مواجهه با بیماران مشکلات خود را فراموش کنند و اینچنین نیز می‌کنند؛ اما این بزرگی و لطف ایشان نباید باعث شود، دکتر را عامل تمام مشکلات خودمان بدانیم.

یادمان باشد وقتی سخن از احترام و رابطه‌ای دوستانه میان پزشک و بیمار می‌شود، خودمان را فراموش نکنیم که اگر بیمار نداند چطور باید با پزشک رفتار کند، مسلما پزشک هم نمی‌تواند رابطه‌ای مناسب با او برقرار سازد و نتیجه یک رابطه معیوب نمی‌تواند یافتن شفا و سلامت جسم و روح باشد.

مدیریت صحیح این رابطه به تلاشی دو سویه نیاز دارد؛ به درک صحیح پزشک از شرایط بیمار و دانستن نکاتی چند توسط مردمی که برای درمان دردی به پزشک روی آورده‌اند. پیمودن این مسیر دشوار نیست؛ کمی آموزش می‌خواهد و قدری صبر و شکیبایی.