جنایت در دوراهی عشق و وسوسه

‌‌عشق به ثریا را قبول دارم، اما مرتکب قتل نشدم.

‌‌اتهامی که به من وارد شده، قتل است. اما من مرتکب این قتل نشدم.

‌در مرحله بازپرسی اعتراف کردم، چون خیلی ترسیده ‌بودم و فکر می‌کردم اگر اعتراف کنم، بهتر است و کارم راحت‌تر پیش می‌رود، اما حالا فهمیدم کارم اشتباه بود. نباید قتلی را که انجام نداده‌ام، گردن می‌گرفتم.

‌این را قبول دارم. من با او درگیر شدم و اصلا درگیری با من بود. البته قصدم این نبود پسر جوان را به آنجا بکشانم تا بکشمش. فقط می‌خواستم او را بترسانم تا با دختری که من دوستش دارم، ارتباط برقرار نکند.

چند ماهی می‌شد. ما باهم ارتباط برقرارکرده‌ بودیم. خیلی دوستش داشتم و فکر می‌کردم دختری است که باید برای همیشه برای خودم نگه دارم.

‌دوستش داشتم خیلی زیاد، اما اولا آدمکشی کار من نبود، دوم این‌که اگر وارد آن دعوا شدم نه به خاطر ثریا که به خاطر خودم بود او طوری رفتار می‌کرد که انگار من آدم بی‌غیرتی بودم. آنها می‌دانستند ثریا دوست دختر من است و مرتب با او تماس می‌گرفتند.

‌به او پیشنهاد می‌داد با هم رابطه داشته باشند.

‌ثریا می‌گفت نمی‌داند چه کسی شماره‌اش را پخش کرده و مقتول و دوستانش هم مرتب با او تماس می‌گیرند.

‌با ثریا در سفرخانه سنتی بودیم که تلفنش زنگ خورد. ثریا از روی تخت بلند شد و رفت. چند دقیقه بعد در حالی که داشت گریه می‌کرد، برگشت. من از او پرسیدم چه شده، او هم گفت پسری با او تماس گرفته و مزاحمش شده است.

‌به ثریا گفته بود بیا با هم رابطه جنسی داشته باشیم و همین هم باعث ناراحتی او شده‌ بود.

‌از قبل او را می‌شناختم، اما هیچ دوستی باهم نداشتیم. شماره‌اش را از ثریا گرفتم و گفتم می‌خواهم با او صحبت کنم، بعد هم قرار گذاشتم.

‌گفتم اجازه ندارد به ثریا زنگ بزند. او هم جواب داد به تو ربطی ندارد. به همدیگر فحش دادیم و بعد هم من برای بعدازظهر قرار گذاشتم تا با او دعوا کنم.

‌ چند نفر از دوستانم را خبر کردم و با هم به آنجا رفتیم. مقتول هم آمده بود. من چاقو هم داشتم، اما ضربه‌ای نزدم. افراد دیگری هم چاقو داشتند و شاید آنها زده ‌باشند. من این کار را نکردم.

‌نه، این‌طور نیست. کسان دیگری هم بودند که چاقو داشتند، حالا ترسیده‌اند و انکار می‌کنند.

‌اما من این کار را نکردم. این اعتراف‌ها دروغ است. فکر می‌کردم اگر این حرف‌ها را بزنم، می‌توانم به خودم کمک کنم، اما اشتباه می‌کردم.

‌ چون ترسیده ‌بودم. ضمن این‌که فقط من فرار نکردم، بقیه هم فرار کردند. اصلا آنجا کسی نماند. فقط یکی دو نفر غریبه بودند که پسر جوان را به بیمارستان بردند.

‌به هر حال من در آن دعوا بودم و می‌ترسیدم گرفتار شوم به همین دلیل فرار کردم.

‌نمی‌دانم اصلا نمی‌دانم چرا و چطور این کارها را کردم، فقط می‌دانم اعتراف دروغ کردم و از همان اول هم کارم اشتباه بود و حالا به این دردسر افتاده‌ام.

‌‌نه نمی‌دانستم. وقتی به من گفتند او واقعا با این پسرها رابطه داشته و با میل خودش هم این کار را می‌کرد، فهمیدم چقدر کارم اشتباه بوده و نباید از ثریا دفاع می‌کردم. ثریا مرا بدبخت کرد. او زندگی‌ام را با دروغ‌هایش به آتش کشید. اگر حالا اینجایم به خاطر اوست.

‌بله می‌دانم. وکیلم گفته‌ بود احتمال دارد حکم قصاص صادر شود. البته گفته می‌توانیم اعتراض کنیم. من خیلی امیدوار نیستم. زندانیانی که زیر حکم قصاص هستند، می‌گویند احتمال نقض حکم خیلی کم است.

‌خانواده‌ام منتظر رای دادگاه هستند و به همین دلیل هم تا حالا نرفته‌اند. قرار است آنها برای گرفتن رضایت اقدام کنند. آنها گفته‌اند هرطور شده مادر مقتول را راضی می‌کنند. البته من می‌دانم این حرف‌ها را برای دلخوشی من می‌زنند و شاید این زن راضی نشود، اما قول داده‌اند تمام تلاش‌ خود را بکنند.

‌به آنها تسلیت می‌گویم. من پسرشان را به آن محل کشیدم و باعث شدم چنین اتفاقی بیفتد، هر چند قاتل نیستم، اما درخواست دارم حلالم کنند و ببخشند. با قصاص من پسر آنها برنمی‌گردد. درخواست بخشش دارم.

مریم عفتی