خطر؛ فرسودگی نیمی از بیمارستان‌های پایتخت

آن آدم‌های نگران در فیلم‌ها معتقدند که بیمارستان باید امن‌ترین نقطه شهرشان باشد چون معمولا آسیب‌پذیرترین افراد یعنی نوزادان، سالمندان و بیماران در آن هستند که بیشترشان به علت حال و روز خاص‌شان توانایی محافظت از خود را ندارند.

در دنیای واقعی هم تصویر ایده‌آل این است که بیمارستان، قابل اعتمادترین سرپناه برای مردم باشد تا در صورت وقوع بحران، گروه‌های امدادی با خیال راحت نجات‌یافتگان مصدوم را به آنجا منتقل کنند، اما اگر بپرسید در ایران، میان تصویر ایده‌آل با حقیقت موجود چند فرسخ فاصله است، ترجیح می‌دهیم سکوت کنیم و اگر پافشاری کنید، آن‌وقت شما را ارجاع می‌دهیم به گفته‌های دیروز حمزه شکیب، رئیس کمیسیون عمران شورای شهر تهران به مناسبت سالروز زلزله بم.

او در جلسه علنی شورای شهر درباره شرایط بیمارستان‌های کشور ابراز نگرانی کرد و بوی‍ژه به تهران اشاره کرد که عنوان پایتختی ایران باعث شده سهمش از امکانات بیشتر از شهرهای دیگر باشد. براساس گزارشی که این مسئول ارائه کرد، نیمی از 130 بیمارستانی که در تهران وجود دارد، فرسوده شده که یعنی عمرشان از 30 سال گذشته است.

شکیب در نطق پیش از دستورش، وقتی از بم یاد کرد از بیمارستان‌هایش هم گفت که باید در زلزله سالم می‌ماند، اما بشدت آسیب دید و کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان را دشوارتر کرد.

حقیقت تلخ است اما باید بدانید که بم شهری کوچک بود و با این حال زلزله آن بیش از 26 هزار نفر کشته و صد هزار نفر بی‌‌خانمان بر جا گذاشت و حالا حساب کنید تهرانی که دست‌کم بر اساس آمارهای رسمی 12 میلیون نفر جمعیت دارد در صورت وقوع زلزله با بیمارستان‌هایی فرسوده که احتمالا تخریب خواهد شد، چند قربانی خواهد داشت؟

نکته این است که حتی به بیمارستان‌های تازه‌ساز نیز نمی‌شود اعتماد کرد، مگر نه این که در زلزله آذربایجان شرقی، دیوارهای بیمارستان ورزقان که هنوز افتتاح نشده بود دهان باز کرد تا به وزارت بهداشتی‌ها نهیب بزند که مساله فقط ساخت بیمارستان نیست، بلکه کیفیت ساخت چنین بنایی نیز اهمیت دارد.

گفته‌های دیروز شکیب گرچه حق بود، اما بخشی از آن نیز اشکال داشت. او، وزارت بهداشت را در ماجرای بیمارستان‌های فرسوده مقصر دانست و گفت که این وزارتخانه هیچ کاری برای مقاوم‌سازی بیمارستان‌ها نکرده است.

محکوم کردن وزارت بهداشت از سوی شکیب در حالی رخ می‌دهد که مدت‌هاست مدیران این وزارتخانه از مشکلات بودجه‌ای گلایه می‌کنند تا جایی که دیروز حسن امامی رضوی، معاون وزیر بهداشت از پاسخ ندادن دولت به درخواست وزارت بهداشت برای تامین اعتبار ۱۹۰۰ میلیارد تومانی خبر داد که این وزارتخانه قصد داشت آن را صرف جبران کسری بیمارستان‌ها کند.

دو روز پیش نیز وزیر بهداشت از شرایط ناخوشایند اقتصادی در وزارت بهداشت حرف زده و توضیح داده بود که این وزارتخانه ناچار خواهد شد قیمت برخی داروها را گران کند و حتی خطاب به روسای دانشگاه‌های علوم پزشکی گفته بود که خبر دارد آنها در ماه‌های اخیر موفق به پرداخت حقوق کارکنانشان نبوده‌اند و در چنین شرایطی که وزارت بهداشت حتی برای انجام مهم‌ترین مسئولیت‌هایشان با مشکل مواجه هستند چگونه می‌شود انتظار داشت به فکر مقاوم‌سازی بیمارستان‌های پایتخت و شهر‌های دیگر باشند و آیا مسئولیت تامین امنیت مردم فقط بر دوش این وزراتخانه است یا دیگر مسئولان در سازمان‌ها و نهادهای دیگر ترجیح داده‌اند سکوت کنند و تا زمان وقوع بحران به انتظار بنشینند؟