املت‌هایم حرف ندارد

بازیگری حرفه سختی است. هر اتفاقی ممکن است سر صحنه بیفتد. سر فیلم «تاکسی نارنجی» یک سگ در خیابان دنبالم کرد. من هم فرار کردم و خوردم به دوربین و پایه‌اش را شکستم. سر فیلم «به خاطر طوبی» که در اطراف شهرکرد بودیم، افتادم توی رودخانه و داشتم غرق می‌شدم که بچه‌ها پریدند تو آب و مرا نجات دادند. اما یک خاطره شیرینم مربوط به جشن تولد چهار سالگی‌ام است که پدربزرگم دوچرخه زردرنگی را به من هدیه داد که آرزویش را داشتم. هنوز هم آن را دارم.

از بچگی تا الان هزار تا اسباب‌بازی داشتم. خرس و باربی و بیبی‌بورن. بیشترشان را سالم نگه داشته‌ام، اما بعضی‌ها را انداخته‌ام توی انباری خانه. تعدادی از عروسک‌ها را هم به بچه‌هایی که در بهزیستی زندگی می‌کنند، هدیه کرده‌ام. الان زیاد وقت بازی ندارم. قبلا هر هفته با بابام می‌رفتم پارک. سرسره‌بازی خیلی دوست داشتم.

من کلاس اول مدرسه نرفتم، چون سر کار بودم با کمک مامانم و یک معلم خصوصی درس خواندم. تا کلاس پنجم همه‌اش معدلم 20 بوده. وقتی کلاس سوم بودم یک بار معلم دعوایم کرد، چون مشق‌هایم را ننوشته بودم. از ریاضی و تاریخ و زبان خیلی خوشم می‌آید، اما جغرافی را دوست ندارم.

خوشحالم که کار می‌کنم و درآمد دارم. قسمتی از پولم را پس‌انداز می‌کنم. قسمتی را هم خرج. همیشه مبلغی را به بچه‌های بهزیستی و محک اهدا می‌کنم. دوست دارم در آینده یک برج با​ تمام امکانات بسازم و بچه‌های بی‌سرپرست و معلول را​ آنجا ببرم تا راحت زندگی کنند.

بله، در کار خانه به مامانم کمک می‌کنم. ظرف می‌شویم و گردگیری می‌کنم. تازه آشپزی هم می‌کنم. املت‌هایم حرف ندارند، سوپ هم خوب درست می‌کنم. عاشق مرغ سوخاری و شیشلیک هستم، اما از خورش کرفس بدم می‌آید، اما بد غذا نیستم. سر صحنه هم هر غذایی بدهند، می‌خورم. خیلی دلم می‌خواهد بروم خرید سبزی و میوه و لباس ، اما مامانم نمی‌گذارد.

یک وبلاگ دارم. تقریبا روزی دو ساعت را پای اینترنت هستم. به کامنت‌ها جواب می‌دهم و با طرفدارانم در تماسم. مردم خیلی به من لطف دارند و من هم دوستشان دارم. یک بار دختری به نام پارمیدا این پیام را داد: یا بگو من دختر خاله‌ات هستم یا وبلاگت را هک می‌کنم. خب بعضی‌ها هم اذیتم می‌کنند، اما من تو دلم به آنها می‌خندم و ازشان ناراحت نمی‌شوم.

سلامتی پدر و مادرم و همه مردم آرزوی قلبی من است. دوست دارم همه بچه‌ها شاد باشند، چون شادی حق همه بچه‌هاست.