اسکی؛ ورزش پولدارها

کمتر کسی را می‌توان یافت که برف و برف‌بازی را دوست نداشته باشد، صرف‌نظر از تغییرات اقلیمی که بارش برف را بعضی سال‌ها به آرزویی برای مردم تبدیل می‌کند، سوز سرما و برف برای همه آنها که بچگی خود را در نواحی کوهستانی و برف‌گیر سپری کرده‌اند، چیزی جز خاطرات زیبای کودکی نیست، خاطراتی که گاه در فصل سرما و با رونق گرفتن بازار پیست‌های اسکی ما را وسوسه می‌کند برای تفریح و سرگرمی هم که شده یک روز کامل وقت بگذاریم به پیست‌های اسکی برویم، چون اگر اسکی هم بلد نباشیم آنجا به ما آموزش می‌دهند. اما این ورزش مفرح که پیرامون آن چیزی جز سفیدی برف مشاهده نمی‌شود و روح آدم را سیراب می‌کند کمی هم هزینه‌بر است.

به دنبال بارش‌های اخیر برف در ارتفاعات تهران، دیروز پیست بین‌المللی اسکی دیزین به عنوان بزرگ‌ترین پیست ایران بازگشایی شد و اولین چیزی هم که بعد از خبر بازگشایی آن منتشر شد قیمت بلیت ورودی‌اش بود، آیا هر کسی قادر به پرداخت این هزینه و دیگر هزینه‌های جانبی یک روز اسکی بر می‌آید؟ برای رسیدن به پاسخ این پرسش سراغ رئیس فدراسیون اسکی و مدیر مجموعه بین‌المللی دیزین رفتیم، دو مدیری که بر خلاف ذهنیت همگانی و عام، معتقدند با توجه به همه شرایط، اسکی ورزش گرانی نیست و نمی‌شود گفت خاص طبقه مرفه جامعه است.

عیسی ساوه‌شمشکی، رئیس فدراسیون اسکی پیش از آن‌که وارد جزئیات هزینه‌های این ورزش شود، به جام‌جم می‌گوید: معتقدم اسکی تنها رشته‌ای است که در آن یک بستر خانوادگی مفرح و سالم فراهم می‌شود تا اعضای یک خانواده از ورزشی اینچنین با زیبایی‌های خاص خود بهره‌مند شوند. همین ویژگی خاص کافی است که جاذبه جالب‌توجهی برای پرداختن به آن وجود داشته باشد. در این بین البته پیست دیزین که دیروز راه‌اندازی شد این ظرفیت را دارد که روزانه میزبان 3000 تا 4000 نفر باشد، ظرفیتی که در سال‌های گذشته گاه در روزهای تعطیل و پنجشنبه و جمعه تکمیل می‌شد و در سال 89 میزبان بیش از یکصد هزار نفر بود.

اما ذهنیتی که در سطح جامعه وجود دارد چیز دیگری است، همه می‌گویند اسکی گران است و مربوط به قشر مرفه جامعه. ساوه شمشکی در این باره چنین توضیح می‌دهد: به هر حال هر ورزش شرایط خاص خودش را دارد و باید هزینه‌هایی برای آن پرداخت. پیست دیزین از جمله پیست‌هایی است که شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی آن را به بخش خصوصی اجاره داده و طبیعی است که با هزینه‌های سرسام آور نگهداری این پیست، مبلغ 37 هزار تومان ناچیز است و قیمت واقعی آن به نظر من باید بیش از 50 هزار تومان باشد؛ چرا که کلیه تجهیزات این ورزش وارداتی است و برای تهیه آن باید ارز پرداخت کرد، به عنوان مثال همین امسال فقط برای تهیه سه ماشین برف‌کوب بخش خصوصی ناگزیر شد بیش از 300 هزار یورو پرداخت کند، از طرفی قطعات و لوازم دستگاه‌های بالابر هم همگی وارداتی است و در چنین شرایطی نباید گفت 37 هزار تومان رقم زیادی است.قربانعلی سولقانی، مدیر مجموعه بین‌المللی دیزین هم این دیدگاه را تائید کرده و به جام‌جم می‌گوید: شما در نظر بگیرید برای یک سئانس شنا در استخر آن هم برای دو ساعت باید بین 12 تا 15 هزار تومان هزینه کرد. شنایی که هزینه‌ای برای استخر ندارد و از صبح تا شب یک نفر به نام نجات‌غریق کنار استخر حضور دارد. تازه اگر بخواهید از سونا، جکوزی و خدمات مشابه دیگری هم استفاده کنید این رقم به 25 تا 30 هزارتومان افزایش می‌یابد، در حالی که برای اسکی از 8 صبح تا 4 بعدازظهر تنها باید 37 هزار تومان پرداخت کــرد. آن هم در شرایطی که بیش از 550 هکتار زمین پوشیده از برف با 17 دستگاه بالابر یعنی چیزی در حدود 30 کیلومتر خط هوایی در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌گیرد و در کـــــنار آن بیش از 200 پرسنل کار می‌کنند.

سولقانی با اشاره به این موضوع که سال گذشته 280 هزار لیتر سوخت در پیست دیزین مصرف شده است، می‌افزاید: در مجموع سالانه بیش از 250 میلیون تومان هزینه نگهداری این پیست است و به واقع نمی‌توان گفت این پیست صرفه اقتصادی چندانی برای بخش خصوصی دارد، چرا که هزینه‌های نگهداری تمام طول سال را در بر می‌گیرد و نه فقط فصل اسکی را.

رئیس فدراسیون اسکی با اشاره به دو مسیر دسترسی به دیزین یکی از چالوس و دیگری از شمشک، می‌گوید: همان طور که می‌دانید سال گذشته یکی از این مسیرها بسته شد و آمار استفاده‌کنندگان از پیست به 50 هزار نفر کاهش یافت. به طور طبیعی از این حیث بخش خصوصی متضرر شد، چرا که در ایام خاصی از سال تردد در این مسیر مستلزم مجوز وزارت راه و ترابری است و امیدواریم امسال چنین اتفاقی روی ندهد.

مدیر پیست دیزین هم در این باره اضافه می‌کند: سال گذشته بعضی روزها فقط پنج بلیت می‌فروختیم و اگر پیست را سرپا نگه داشتیم صرفا به دلیل در پیش بودن رقابت‌های قهرمانی جوانان آسیا بود که جنبه حیثیتی برای کشورمان داشت، اما چنانچه امسال چنین وضعی تکرار شود بی‌تعارف بخش خصوصی هم نمی‌تواند از پس هزینه‌های سنگین آن برآید و پیست تعطیل خواهد شد.

اما رئیس فدراسیون اسکی وقتی در برابر این پرسش جام‌جم قرار گرفت که هزینه‌های تهیه لوازم شخصی موردنیاز اسکی چقدر است، به نوعی بر گران بودن این ورزش صحه گذاشته و می‌گوید: سال گذشته برای تهیه وسایل هر ملی‌پوش 500 یورو هزینه کردیم.مدیر پیست دیزین هم تاکید می‌کند: به هر حال برای تهیه لوازم و تجهیزات اسکی و ست کامل باید حداقل 600 تا 700 هزار تومان هزینه کرد، البته این هزینه گاهی به سه میلیون تومان هم می‌رسد، اما در نظر داشته باشید این هزینه فقط برای یک سال نیست و اسکی‌باز می‌تواند چیزی حدود پنج تا شش سال از این وسایل استفاده کند.

سولقانی با اشاره به این‌که بلیت دیزین نسبت به سال گذشته فقط 20 درصد افزایش قیمت داشته است، می‌گوید: این افزایش قیمت را اگر با افزایش 60 درصدی قیمت بلیت هواپیما مقایسه کنیم واقعا ناچیز است، ضمن این که باید به این نکته هم توجه داشت که سال گذشته برای یک روز استفاده از پیست اسکی در ترکیه 50 دلار، در ارمنستان 70 دلار و در کشورهایی چون اتریش بین 80 تا 110 دلار باید هزینه کرد.

عیسی ساوه شمشکی درباره خدمات فدراسیون اسکی برای توسعه همگانی این ورزش، می‌گوید: در بخش توسعه همگانی ما می‌توانیم با همکاری فدراسیون ورزش‌های همگانی، جشنواره‌هایی چون برف برگزار کنیم، اما در بحث اسکی و پیست‌ها یکی از کارهایی که از دست ما برمی‌آید آموزش علاقه‌مندان در پیست‌هاست. برای همین به علاقه‌مندان توصیه می‌کنیم با هزینه بسیار پایین‌تر از مربی خصوصی در پیست‌ها به صورت گروه‌های سه، یا پنج نفر به مدرسان ما مراجعه کرده و با هزینه بسیار پایین‌تری اسکی بیاموزند.

رئیس فدراسیون اسکی با بیان این که برنامه استعدادیابی فدراسیون در هیات‌های استانی و در تهران با همکاری پیست‌های اسکی بدون هیچ‌گونه مشکلی پیش می‌رود، می‌افزاید: گرچه برخی پیست‌های سطح کشور دولتی است، اما در پیست‌های خصوصی هم اردوی تیم‌های ملی، هم برنامه‌های استعدادیابی فدراسیون و هم لیگ‌ها بدون هزینه اجرا می‌شود و مشکلی از این بابت نیست.

امید توفیقی / گروه ورزش