«سنا» در قلب حادثه

او که حتی از چهار سالگی‌اش و در عین کودکی به رانندگی و ماجراجویی علاقه نشان می‌داد، کارش را در مسابقات اتومبیلرانی از نوجوانی در قسمت کارتینگ شروع کرد و در سال 1983 فاتح رقابت‌های «فرمول 3» شد و از 1984 با تیم تولمن هارت وارد صحنه «فرمول یک»، یعنی بالاترین سطح اتومبیلرانی جهان شد و سال بعد از آن، به تیم لوتوس پیوست و طی سه فصل شش تورنمنت گراندپری (جایزه بزرگ) را فتح کرد. آنچه بعد از آن و تا زمان مرگ سنا (در اول ماه می 1994) روی داد، به تاریخ اتومبیلرانی تعلق دارد. او با این که از شروع سال 1988 با آلن پروست، راننده فرانسوی با تیم مک لارن «هم‌تیمی» شده بود، در عمل صاحب خصمانه‌ترین رقابت با وی شد و هر کدام سه بار به قهرمانی فرمول یک جهان رسیدند؛ اما شدت و حدت رقابت‌شان به حدی بالغ شد که در هر دو فصل 1989 و 1990 سرنوشت قهرمانی با تصادف بسیار خطرناک و عامدانه اتومبیل‌های آنان با یکدیگر در یکی از تورنمنت‌های گراندپری (رقابت‌های ژاپن) تعیین شد و آنها به عنوان اعضای یک تیم نه‌تنها هوای یکدیگر را نداشتند، بلکه برای سبقت جستن از هم حاضر به اوراق کردن ماشین یکدیگر و حتی فراتر از آن هم بودند.

خطرجویی‌هایی از همین دست بود که در نهایت سنا را به کام مرگ فرو کشید. در حالی که دنیای «فرمول یک» به قبضه شدن خود توسط این دو راننده «دوست و دشمن»‌ عادت کرده و به‌عنوان مثال از 16 تورنمنت گراندپری فصل 1988 در 15 مورد قهرمانی به یکی از این دو راننده رسید، ظهور پدیده جدید این ورزش خطرناک با نام آشنای میشاییل شوماخر رل مهم‌تری را در قیاس با رقابت مهلک سنا ـ پروست در باطل شدن شناسنامه راننده متهور برزیلی ایفا کرد. در حالی که سنا می‌کوشید با بی‌اثر کردن قهرمانی سال 93 پروست عنوان قهرمانی سال 94 را به خود اختصاص دهد، رقابت تند و تیز تازه او با شوماخر وجهی تازه را به ماجرای سنا اضافه کرد. یکی دو پیروزی شوما طوری او را از سنا در جدول امتیازات فصل پیش انداخت که سنای عصبانی و شتاب‌زده، برای رهایی از کابوس ناکامی مجدد و در تلاش برای درهم پیچیدن طومار پدیده آلمانی در گراندپری سال 94 سن مارینو آن‌قدر بر پدال گاز اتومبیل ویلیامز خود پای فشرد که کنترل ماشین را از دست داد و از مسیر خارج شد و به بلوک‌های کنار مسیر کوبید و در این تصادف تلخ در دم کشته شد.

برزیل قبل از سنا هم امرسون فیتی پالدی مشهور را در دهه 1970 و بعد از وی نلسون پیکه را در دهه 1990 بر سکوی قهرمانی فرمول یک جهان مشاهده کرده و با آنها هم عنوان نخست این رقابت‌ها را تجربه کرد و در سال‌های اخیر نیز برای برزیلی‌ها در رقابت‌های گراندپری اتومبیلرانی کم ندرخشیده است؛ اما هیچ‌یک برای برزیلی‌ها سنا نشده‌اند که زندگی توفانی‌اش از بیست و یکم مارس 1960 و با تولد وی در حومه شهر سائوپولوی برزیل آغاز شد و در آن روز تلخ بهاری سال 94 با مرگ دلخراش او در ایمولای ایتالیا، محل برگزاری گراندپری سن مارینو و در سی و چهار سالگی وی پایان گرفت. او بت تمامی برزیلی‌هایی است که دوست داشته‌اند مثل سنا از هیچ چیز نهراسند و به قلب حادثه بزنند و با مرگ در جوانی و در اوج قدرت، به درست یا غلط به افسانه‌ها بپیوندند.