چند نقطه نظر...

جواد افشار (کارگردان): سریال دهه شصتی سال‌های دور از خانه را که آن موقع همه به اسم اوشین می‌شناختند، خیلی دوست داشتم. به نظرم یکی از عمده دلایل موفقیت این سریال‌ها در متن و ساختار ساده و در عین حال قوی آنها بود. این مجموعه‌ها با این که تنوع لوکیشن خاصی نداشتند، ولی با شخصیت‌پردازی بسیار قوی‌شان توانستند در ذهن مخاطب‌امروزی جا باز کنند. این مجموعه‌ها به نوعی مصور کردن تاریخ معاصر کشورهای چین و کره بود و با توجه به این که این‌گونه کشورهای آسیای شرقی صادرات نفتی خاصی نداشتند، ولی توانستند برد اقتصادی و فرهنگی خوبی داشته باشند. از میان انیمیشن‌ها هم به نظرم ای کیو سان مجموعه‌ای بود که هم برای مخاطب خردسال و هم برای سنین بالاتر جذابیت داشت.

بیژن بیرنگ (کارگردان و برنامه‌ساز): سریال سال‌های دور از خانه در زمان پخش بسیار پرمخاطب بود، چراکه با تلفیقی از بافت داستانی خانوادگی به سبک ملودرام توانست بیننده را با خود همراه سازد. عموما کشورهای آسیای شرقی سنت ملودرام را در داستان‌هایشان لحاظ می‌کنند و یکی از دلایل موفقیت آنها ایجاد یک قهرمان و یک ضدقهرمان در داستان است که در نهایت هم بخوبی به آن پرداخت می‌شود. سازندگان این آثار خیلی تلاش نمی‌کنند تا موضوعات خاصی را به تصویر بکشند. اتفاقا پرداخت درست به مسائل ساده و روزمره این مجموعه‌ها را در ذهن مخاطب خود ماندگار می‌سازد.

مسعود رشیدی (کارگردان): از میان همه این مجموعه‌ها، سال‌های دور از خانه و جواهری در قصر را بیشتر می‌پسندم و تقریبا همه انیمیشن‌های آسیای شرقی دهه 60 و 70 را دوست دارم.

روبرت صافاریان (منتقد و مستندساز): مجموعه‌های کره‌ای را خیلی دنبال نکرده‌ام، ولی از کارهای سال‌های دور، سال‌های دور از خانه به نظرم مجموعه بی‌نظیری بود. از میان انیمیشن‌ها هم فوتبالیست‌ها خصوصا برای پسربچه‌ها جذاب‌تر بود.

مسعود آب‌پرور (کارگردان): انتخاب​های من از آثار آسیای شرقی چند کار است که عرض می​کنم. سال‌های دور از خانه، جواهری در قصر و از میان انیمیشن‌ها هم فوتبالیست‌ها و ای‌کیو سان!