مجلس پشت پلنگ‌ها بایستد

پلنگ‌ها مُردند، اول در فارس به دست روستاییانی که پلنگی را با تیر زدند و دمش را با تبر قطع کردند و لاشه‌اش را سوزاندند، دوم در گلستان بعد از این‌که پلنگِ درگیر با «تشی» (پستاندار و جونده‌ای است که بدنش با پوششی از تیغ پوشیده شده است) از چشم راست زخمی شد و به گله گراز‌ها برخورد کرد و مُرد، سوم در دماوند که پلنگ وحشت زده به روستای آیینه‌ورزان آمد و به خاطر حمله به محیط‌بانان از پای درآمد و چهارم در سیستان که لاشه پلنگ بالغ و مسن در حالی که آثار ضرب و جرح روی آن نبود، پیدا شد.

کد خبر: ۵۱۵۰۷۹

حالا یک ماه از این چهار حادثه می‌گذرد و در حالی که رسانه‌ها برای اطلاع‌رسانی، خود را به آب و آتش می‌زنند، مسئولان بی‌هیچ واکنشی در حاشیه ایستاده است.

کارشناسان هم همچنان در حال حلاجی حادثه مرگ پلنگ‌ها هستند و عده‌ای محیط‌بانان را مستحق مجازات می‌دانند و عده‌ای از گنجاندن سوالات پلنگ‌شناسی در آزمون استخدامی سازمان محیط زیست حرف می‌زنند.

اما کدام یک از این تجزیه و تحلیل‌ها به کار پلنگ‌های رو به انقراض ایران می‌آید؟ مسلما هیچ کدام. جمعیت پلنگ ایرانی هر روز کمتر و کمتر می‌شود تا آنجا که حتی به زحمت می‌توان آماری را که می‌گوید در کشور 600 قلاده پلنگ زندگی می‌کند، باور کرد.

در این میان اما تقلاهای رسانه‌ای یک نتیجه داشته و آن هم ایجاد حساسیت در کمیسیون محیط زیست مجلس نسبت به مرگ پلنگ‌هاست.

نمایندگان مجلس می‌خواهند با دعوت از مسئولان سازمان محیط زیست از آنها درباره این حوادث سوال کنند و بپرسند در حالی که این گونه جانوری در معرض انقراض است چرا براحتی ریختن برگ پاییزی از درخت، پلنگ‌ها می‌میرند؟

ایجاد حساسیت در مجلس یک روزنه امید است همان‌طور که یک نماینده مجلس وعده داده ممکن است کار به تحقیق و تفحص از سازمان محیط زیست بکشد.

در تحقیق و تفحص اگر عزمی راسخ نهفته باشد حقایق بسیاری کشف می‌شود، اما آیا مجلس حاضر است دست به چنین تحقیقی بزند، آن هم در شرایطی که سرنوشت پروژه‌های تحقیق و تفحص، کمتر ختم به‌نتیجه می‌شود؟ این پرسش و همچنین خواست اصلی ماست.

اگر مجلس که قوه‌ای قانونگذار است لباس نظارتی‌اش را محکم‌تر از همیشه به تن کند، بی‌شک نقطه ضعف‌های حفاظت از گونه‌های حیات وحش بویژه پلنگ در معرض انقراض روشن می‌شود.