چالش 3 حرفی ورزش

این چالش امروز در شرایطی دامن ورزش ایران را گرفته که در 50 سال گذشته، ورزش بر این سیاق اداره شده و چون دولت صفر تا صد هزینه ورزش را متقبل شده، بر مدیریت‌های کلان آن نیز نظارت داشته است. در حقیقت سازمان تربیت بدنی سابق و وزارت ورزش و جوانان فعلی در بخش حاکمیتی، بر روند اداره ورزش و رشته‌های مختلف از سوی فدراسیون‌ها نظارت کرده و اگر در جاهایی با سوءمدیریت برخورد کرده، تغییرات لازم را در بدنه مدیریتی ورزش به‌وجود آورده است. اما براستی چرا طی این همه سال مشکلی در روابط دیپلماتیک ورزش ایران با جهان وجود نداشت و ما می‌توانستیم در تعامل با کمیته بین‌المللی المپیک و مجامع جهانی ورزش، مسائل و مشکلات را حل کرده و همکاری متقابلی داشته باشیم؟ ولی امروز این روابط با کلی دست‌انداز مواجه شده و کمیته ملی المپیک نیز به مسئولان ورزش ایران اعلام کرده است تا اساسنامه فدراسیون‌ها تغییر نکند، حق برگزاری انتخابات کمیته ملی المپیک وجود نخواهد داشت. هر چند که به طور طبیعی انتقال دعاوی داخلی ورزش به مجامع جهانی، این حساسیت‌ها را دامن زده، اما بی‌تردید ورزش ایران تابع ضوابط و قوانین داخلی است و نمی‌توان پذیرفت که ساختار ورزش به یکباره تغییر ماهیت داده و خود را تمام و کمال از دایره اختیارات دولت خارج کند. گرچه می‌توان امروز نیز با یک دیپلماسی ورزشی فعال، نسبت به چالش ایجاد شده در روابط خارجی ورزش چاره‌جویی کرد، اما نباید از نظر دور داشت که ورزش ایران به یکباره نمی‌تواند خود را از دایره توجهات و بودجه‌های دولتی رها کند. به طور مسلم وقتی بودجه ورزش از سوی دولت پرداخت می‌شود، نظارت نهادها و دستگاه‌های نظارتی بر نحوه هزینه کرد این بودجه‌ امری طبیعی است و از این منظر نیز هست که وزارت ورزش خود را محق می‌داند در جابه‌جایی‌های مدیریتی روسای فدراسیون‌ها ورود کند.

به هر حال و در شرایطی که گفته شده طبق درخواست IOC کلمه «عزل» روسای فدراسیون‌ها از اساسنامه باید حذف شود، باید دید دیپلماسی ورزش ایران چگونه می‌خواهد براساس منافع ملی ورزش، این موضوع را برای همیشه حل و فصل کند.