غوغای غدیر

زمین مکث کرده بود. زمان در زیر پای فرشتگان گم شده بود، اما هنوز کاروان کاروان مشتاقان شنیدن خبری عظیم از راه می‌رسیدند. صدای تپش قلب آسمان شنیده می‌شد که به یکباره حضرت عشق لب به سخن گشود و دست «علی» را بالا برد و ناگهان:

آسمان رقصید و بارانی شدیم

موج زد دریا و توفانی شدیم

و آنگاه صدای صلوات گل‌ها و فرشته‌ها بلند شد. سنگ‌ها آواز خواندند. شمشادها شاعر شدند و مردم به هم تبریک گفتند.

چه مبارک روزی بود که غدیر در تاریخ نفس کشید و سربلند شد و از آن لحظه بود که خواب سایه‌ها و کلاغ‌ها آشفته شد.

خون یخ بسته زمستان به جوش آمد و بهار «ولایت» از لای انگشتان رسول عشق خروشید.

ای امیر عاشقان!

درست از لحظه‌ای که دست مبارک تو در «غدیر» بالا رفت، همه چشم‌ها به سمت تو چرخیدند و آسمان برق زد و شوقی شگفت در مویرگ‌های زمین دوید و به یکباره:

بغض چندین ساله ما باز شد

یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد

ای علی!

نام تو آغاز دلدادگی‌هاست. ابتدای شوریدگی و بی‌خویشی است. شروع توفانی شدن است.

تو آن آسمانی مردی که کویری‌ترین دل‌ها را به میهمانی اقیانوس محبت بردی.

نسیم یادت که می‌وزد همه ابرها به احترام نام آفتابی‌ات کنار می‌روند و آسمان زلال می‌شود.

حالا به کفش‌های وصله‌دارت بوسه می‌زنم که عرش در زیر گام‌های تو گم می‌شد و می‌گویند تو راه‌های آسمان‌ها را بهتر از راه‌های زمین می‌شناسی.

... و اینک پس از 14 قرن هنوز هم خورشید عدالتت در فراز است و نامت ورد زبان گل‌هاست و به هر طرف که نگاه می‌کنی پرچم «یا علی» در اهتزاز است.

عبدالرحیم سعیدی‌راد ‌/ جام‌جم