نمی‌خواستم همسرم کار کند

بیشتر از یک سال است در زندان هستم و در این مدت خیلی سختی کشید‌ه‌ام. البته نه به خاطر زندان، بلکه به خاطر کاری که کردم.

بله. او را نکشتم در واقع خودم را کشتم.

بله دوستش داشتم، خیلی دوستش داشتم، اما نمی‌توا‌نستیم باهم کنار بیاییم و خیلی اذیت می‌شدیم. هر دوی ما آزار زیادی می‌دیدیم.

دوستش داشتم. من برای به دست آوردن او خیلی زحمت کشیده‌ بودم. هر چه داشتم از دست دادم تا ریحانه را به دست آورم، چطور می‌توانستم طلاقش بدهم.

بله، متاسفانه زنی که عاشقش بودم را از دست دادم. من او را کشتم و تا زمانی که زنده‌ام این عذاب را خواهم کشید.

او من را دوست نداشت، دلش می‌خواست زن آزادی باشد. دوست داشت کار کند و به من اجازه نمی‌داد در کارهایش دخالت کنم.

من دوست نداشتم همسرم بیرون از خانه کار کند. ضمن این‌که او مثل زنان دیگر نبود، هر وقت از او سوالی می‌کردم، با ناراحتی حرف می‌زد. من از روابط کاریش خوشم نمی‌آمد و زنم این موضوع را می‌دانست.

قبلا هم توضیح دادم من برای به دست آوردن همسرم همه چیز را از دست دادم و زمانی فهمیدم ما دیگر به درد هم نمی‌خوریم که دو فرزند داشتیم و جدا شدن ما لطمه سنگینی به آنها وارد می‌کرد.

همسرم هم از این رابطه خسته شده‌ بود. او قبلا یک بار ازدواج نافرجام داشت و کلا بدبین بود که فکر می‌کنم به همین دلیل با من رفتار بدی داشت.

من و همسرم سال‌ها بود که رابطه‌ای باهم نداشتیم. زندگی ما یک زندگی شکست خورده بود و هر دوی ما این را می‌دانستیم، اما شجاعت بیانش را نداشتیم و این کار من را آزار می‌داد. همین مسائل بود که باعث شد خیانت کنم.

راستش من خیلی وقت بود که می‌دانستم ریحانه دیگر در زندگی من نیست، اما نمی‌خواستم این را باور کنم. با زنی آشنا شدم که خیلی به من محبت می‌کرد و دوستم داشت، اما هیچکس برای من ریحانه نبوده، و نیست و نخواهد شد.

بعد از یک سال خودم این موضوع را به او گفتم، البته در ظاهر حلش کرده ‌بودیم، اما بعدها متوجه شدم ریحانه من را نبخشیده و هیچ وقت هم اختلاف بین ما حل نشد.

ما تصمیم گرفتیم از هم جدا شویم و طلاق هم توافقی بود. رفتیم دادگاه همه چیز داشت بخوبی انجام می‌شد. قرار بود تا 24 ساعت بعدش از هم جدا شویم که این اتفاق افتاد.

با هم به خانه برگشتیم، درگیر شدیم، ریحانه عصبی شد و فریاد زد و مرتب فحش می‌داد. خسته‌ام کرده ‌بود نمی‌توانستم تحملش کنم. او فریاد می‌زد و من بیشتر عصبی می‌شدم. به سمت آشپزخانه رفتم و در کابینت را باز کردم. گاز اشک‌آور آنجا بود؛ البته مال ریحانه بود. همین‌طور که داشت بد و بیراه می‌گفت گاز اشک‌آور را برداشتم و روی دستمالی ریختم و جلوی دهانش گرفتم. حالش بد شد و بیشتر فحش داد.

همین‌طور که داشتم او را با گاز خفه می‌کردم دستم را به سمت چاقو بردم و آن را برداشتم و چند ضربه زدم. ضربات عمیق بود. خودم می‌دانم چقدر بد او را زدم، اما در آن لحظه اصلا در حال خودم نبودم، وقتی رهایش کردم که دیگر کار از کار گذشته بود.

کار از کار گذشته بود، همه چیز تمام شده ‌بود و من نمی‌دانستم که باید چه کنم. زنم مرده بود و بچه‌هایم که بشدت ترسیده ‌بودند من را نگاه می‌کردند. من در یک لحظه همه زندگی‌ام را باختم.

زمانی که با ریحانه آشنا شدم عاشقش شدم، خیلی دوستش داشتم و نمی‌توانستم فراموشش کنم. وقتی موضوع ازدواج با او را مطرح کردم، مادرم مخالفت کرد و گفت که نمی‌تواند چنین زنی را به عنوان عروسش قبول کند.

درگیری من و خانواده‌ام باعث نشد که ریحانه را از دست بدهم و با او ازدواج کردم و خانواده‌ام تا مدت‌ها مرا طرد کردند. مدت‌ها طول کشید تا آنها دوباره من را قبول کنند. راهی که من رفتم راهی بی‌بازگشت بود. می‌دانستم که دیگر نمی‌توانم به این وضع ادامه دهم، اما پل‌های پشت سرم را هم خراب کرده ‌بودم.

بچه‌هایم می‌دانند که من چقدر دوستشان دارم و می‌دانند که بدون آنها نمی‌توانم زندگی کنم. آنها هنوز بچه هستند، شاید وقتی بزرگ‌تر شدند به درستی درک کنند چرا این اتفاق افتاد و من دست به قتل مادرشان زدم، اما همه چیز تقصیر من نیست.

مدت‌ها بود که داروی اعصاب مصرف می‌کردم، اما پزشکی قانونی گفته من مسئول اعمال خودم هستم. البته تشخیص داده که دچار اختلال روانی هستم.

آنها اختلاف بین من و مادرشان را درک نمی‌کنند و حق دارند که درک نکنند چون نمی‌خواهند ایرادات مادرشان را ببینند. من هم در این‌باره توضیحی نمی‌دهم اما به خاطر کاری که کردم از آنها عذرخواهی می‌کنم و درخواست دارم که حلالم کنند. قصاص من مادرشان را باز نمی‌گرداند این یک واقعیت است.

حرفی با بچه‌هایم دارم و می‌خواهم به آنها بگویم. آنها مادرشان را از دست دادند، مادری که مهربان بود و دوستش داشتند.

آنها در این ماجرا مقصر نبودند و نباید تاوان اشتباه من و مادرشان را پس بدهند. من از این بابت عذرخواهی می‌کنم و فقط خدا می‌داند که چقدر پشیمانم، اما دلم می‌خواهد این حرف را از من قبول کنند و هر تصمیمی در مورد من بگیرند می‌پذیرم و به آن احترام می‌گذارم اما فراموش نکنند که من عاشق مادرشان بوده و هستم. هیچ زنی برای من ریحانه نخواهد شد. زجری که می‌کشم زجری کشنده‌ است. تا زمانی که زنده هستم این زجر را خواهم کشید و هرگز رنگ آرامش را نمی‌بینم. من همه زندگی‌ام را باختم.

مرجان لقایی