برگ‌های بی‌تقصیر

متکی به خود

خودکار را دستم می‌گیرم و روی صفحه می‌گذارم. به ذهن خودم فشار می‌آورم تا بتوانم مطلبی بنویسم اما چیزی به ذهنم نمی‌رسد. کمی به اطراف نگاه می‌کنم و سعی می‌کنم با دیدن چیزی ذهنم را به نوشتن معطوف و وادار کنم. از کجا شروع کنم؟ چی بنویسم؟ ای بابا، این حسامی پاسخگو هم ما رو اذیت می‌کنه‌ها! چیه می‌گه از خودتون بنویسین؟ این همه نوشته‌های دیگه هست، یکیش رو می‌نویسیم و می‌فرستیم بره!

بی‌حوصله خودکار را کناری می‌اندازم و فقط به این فکر می‌کنم: آن همه نوشته هم از ذهن کسی خارج شده که به مسئله‌ای فکر کرده و بعد مطلبی را نوشته.کاغذ و خودکار را دوباره به دست می‌گیرم و شروع می‌کنم: سلام به همة بروبچه‌های صفحة بروبچ...

احمد از بابل

نبض خورشیدی

خورشید همان هور، همان نقطة تابنده ولی دور، که با چشم شکیل تو مساوات کند تابش محضش؛ چندی‌ست که با رفتن تو کلبة ناچیز مرا گرم نموده‌ست ولی طعنه به الطاف تو زد بخشش و طرزش، از این همه طعنی که چو تیری برسد از همه‌ور بر دل تنهای من اما نکنم شکوه که امّید تو دارم... اما چه نگویم به تو ای یار قدیمی؟ که پس از رفتن تو گاه بیفتد ز شماره دل من؛ ساعت نبضش...

یُمنا، 21 ساله از مشهد